Search

229 verses for “Dominic” · first 100 shown

Leviticus 3:14Clementine VulgateTollentque ex ea in pastum ignis dominici, adipem qui operit ventrem, et qui tegit universa vitalia:Jeremiah 23:19Clementine VulgateEcce turbo Dominicæ indignationis egredietur, et tempestas erumpens super caput impiorum veniet.I Corinthians 11:20Clementine VulgateConvenientibus ergo vobis in unum, jam non est Dominicam cœnam manducare.Revelation of John 1:10Clementine Vulgatefui in spiritu in Dominica die, et audivi post me vocem magnam tamquam tubæ,Orthodoxy 6:23OrthodoxyIt separated the two ideas and then exaggerated them both. In one way Man was to be haughtier than he had ever been before; in another way he was to be humbler than he had ever been before. In so far as I am Man I am the chief of creatures. In so far as I am a man I am the chief of sinners. All humility that had meant pessimism, that had meant man taking a vague or mean view of his whole destiny--all that was to go. We were to hear no more the wail of Ecclesiastes that humanity had no pre-eminence over the brute, or the awful cry of Homer that man was only the saddest of all the beasts of the field. Man was a statue of God walking about the garden. Man had pre-eminence over all the brutes; man was only sad because he was not a beast, but a broken god. The Greek had spoken of men creeping on the earth, as if clinging to it. Now Man was to tread on the earth as if to subdue it. Christianity thus held a thought of the dignity of man that could only be expressed in crowns rayed like the sun and fans of peacock plumage. Yet at the same time it could hold a thought about the abject smallness of man that could only be expressed in fasting and fantastic submission, in the gray ashes of St. Dominic and the white snows of St. Bernard. When one came to think of ONE'S SELF, there was vista and void enough for any amount of bleak abnegation and bitter truth. There the realistic gentleman could let himself go--as long as he let himself go at himself. There was an open playground for the happy pessimist. Let him say anything against himself short of blaspheming the original aim of his being; let him call himself a fool and even a damned fool (though that is Calvinistic); but he must not say that fools are not worth saving. He must not say that a man, QUA man, can be valueless. Here, again in short, Christianity got over the difficulty of combining furious opposites, by keeping them both, and keeping them both furious. The Church was positive on both points. One can hardly think too little of one's self. One can hardly think too much of one's soul.Fragments of Papias - PIE 3:9Papias of Hierapolis1 This he says, darkly indicating, I suppose, Papias of Hierapolis in Asia, who was a bishop at that time and flourished in the days of the holy Evangelist John. For this Papias in the fourth book of his Dominical Expositions mentioned viands among the sources of delights in the resurrection.Fragments of Papias - Schmidt 1:3Papias of HierapolisThe modern comprehensive volume of the fragments of Papias is " Papias of Hierapolis Exposition of Dominical Oracles ", by Stephen C. Carlson.Fragments of Papias - Schmidt 3:16Papias of HierapolisThis he says, darkly indicating, I suppose, Papias of Hierapolis in Asia, who was a bishop at that time and flourished in the days of the holy Evangelist John. For this Papias in the fourth book of his Dominical Expositions mentioned viands among the sources of delights in the resurrection.... And Irenaeus of Lyons says the same thing in his fifth book against heresies, and produces in support of his statement the aforesaid Papias.Fragments of Papias - Schmidt 6:11Papias of HierapolisI shall necessarily point of what he says concerning the Gospels of Mark and Matthew. He speaks in this way, " And the Elder John said this, 'Mark, having become the interpreter of Peter, whatever he remembered he wrote accurately, but he did not indeed right the things said or done by Christ in order, for he neither heard the Lord nor followed him, but later, as I said, he followed Peter, and he met the need of teaching, but he did not put the Dominical sayings in order, so that he did not err in any one thing which he wrote, just as he remembered. For the one thing he cared for was not to omit anything which he heard or to lie in some way. But Matthew put in order the oracles in the Hebrew language. And each interpreted them as he was able."Song Of Two Peoples LATIN 1:6CommodianQuis poterit unum proprie Deum nosse caelorum, Quis nisi quem sustulerit ab errore nefando? Errabam ignarus spatians spe captus inani, Dum furor aetatis primae me portabat in auras. Plus eram quam palea levior; quasi centum adessent In humeris capita, sic praeceps quocumque ferebar. Non satis his rebus, criminose denique mersus Paene fui factus herbas incantando malignas. Sed gratias Domino - nec sufficit vox mea tantum Reddere - qui misero vacillanti tandem adluxit! Adgressusque fui tradita in codice legis, Quid ibi rescirem. Statim mihi lampada fulsit; Tunc vere cognovi Deum unum summum in altis, Et ideo tales hortor ab errore recedant. Quis melior medicus nisi passus vulnera victor? Multi quidem bruti et ignoti, corde sopiti, Nil sibi proponunt cognoscere; more ferino Quaerunt, quod rapiant aut quorum sanguinem bibant, Dummodo laetentur saginati vivere porci. Ingemunt ad tumulum sepulcri, tum diviti plaudent Mutabuntque pauperes vestes et fastidientur. Sufficeret illis utique, quod promptius edunt; Si quis est opibus sibi visus Caesare dignus, Quid sua praeponit fragilis nec respicit ullum? Commumicet immo talis bonitatem in omnes, Cui Summus divitias, honores addidit altos. Nec enim vitupero divitias datas a Summo, Sed culpandus erit, qui superextollitur illis. Suadeo nunc ego altos sic et humiles omnes, Ut legant assidue vel ista vel cetera legis. Aspicite, quoniam brevis est nobis credita vita, Discite, quapropter moriamur. Nati prudentes, Qui hebetes morimur, quid profuit lucem vidisse? Si nihil inquiras, hoc est belluarum adesse. Certe Deus summus hominem praeposuit orbi, Non feram nec pecudem. Cur nos similemus ad illas? Omnipotens voluit hominem sibi praebere laudes; Idcirco futura docuit nos ipse divinos. Quem ut crederemus, non tantum verba tonavit, Sed et demonstravit fortia Pharaone decepto. Non solum hoc fecit: et Noe sub tempora quoque Ostendit, quae poterat, quoniam Deum nemo quaerebat. Mitior exinde paulatim coepit adesse Diluvio facto, quo posset terra repleri. Iam paene medietas annorum sex milibus ibat, Et nemo sciebat Dominum, passimque vivebant. Sed Deus, ut pectora vidit hominum nimis clausa, Adloquitur Abraham. Quem Moyses enuntiat ipsum, Ipse dedit legem populo Pharaone necato; Et quis esset Dominus, ipse se praedixit ab illo. Nec una contentus prophetica voce promittit, Sed multos adhibuit testes qui illud declamant. Hunc ergo, cum legitis multorum praeconia vatum, Invenietis eum carnem venisse pro nobis. Unde nunc erratur? Ordinasse talia Summum Quare subsannant? merunt, quod ab ipso ridentur! Interdum subicio, qualiter praelegi prophetas, Et rudes edoceo, ubi sit spes vitae ponenda. Quid Deus in primis vel qualiter singula fecit, Iam Moyses docuit; nos autem de Christo docemus. Non sum ego vates nec doctor iussus ut essem, Sed canto praedicta vatum oberrantibus austris. Ergo mei similes, quos raptim aura deportat, Quaerite iam portum, ubi sunt pericula nulla. Agricola doctus tempestiva longe dinoscit Et, priusquam veniant, recolligit sese sub antrum. Estote prudentes, quod imminet ante videte Et, priusquam veniant clades, providete saluti. Ignavia pueris opus est, non certe robustis: Si licet hoc rudibus, non convenit aevo maturis. Quae quidem pars hominum non sit moderata, vetusta Sic erit ut perna nimis salfacta: petrascit. Nemo petram subicit, nisi solus ignis adescat: Saxei sic homines mollescunt sero gehenna. Clamamus in vacuum surdis referenda procellis Et lumen offerimus caecis sine causa praebentes. Stat miles ad missam: unus audit, et excutit alter Nec accepit easdem monitas, sed perditus errat. Quis modo delinquet (iudices estote de istis!), Qui monetur aut ille, qui non vult dicto parere? Spero, reus non est, qui Caesaris dictos obaudit, Contrarios autem perdit sua vita superbos. Interdum quod meum est, qui prius rescivi, demonstro Rectum iter vobis, qui adhuc erratis inanes. Vos tamen eligite, arbitrio vestro placentes, Quis velit venenum aut suavia pocula vitae! Bonum et malum est in ista natura creatum, Ut homo post factum approbetur quis Deo dignus. Adgredere iam nunc, quisquis es, perennia nosse: Disce, Deus quis sit vel cuius nomine adsit! Est Deus omnipotens, unus, a semetipso creatus, Quem infra reperies magnum et humilem ipsum. Is erat in verbo positus, sibi solo notatus, Qui pater et filius dicitur et spiritus sanctus. - Sed ex quo decrevit mundum componere, signis Ignem interposuit metuendum angelis ipsis. Quos tamen distribuit minoris potentiae ipso, Ut regerent caelos et terram et subdita terrae. Hunc ergo nec ipsi nuntii dinoscere possunt, Qualis sit aut quantus, nisi quod praecepta sequuntur. Est honor absconsus nobis et angelis ipsis, Quod Dei maiestas, quid sit, sibi conscia sola est. Relucet immensa super caelos et sine fine Aureaque totum, quod est quasi flammea virtus. Illic Dei vita est, tantum sine cognita forma, Illa sunt secreta solo Deo nota caelorum: Haec gloria Dei est unica super angelos omnes, Hic Deus est lucis aeternae, hic spiritus aevi. In primitiva sua qualis sit, a nullo videtur, Sed transfiguratus, sicut vult ostendere sese. Praebet se visibilem angelis iuxta formam eorum Et homini fit homo, ceterum Deus verbo probatur. Idcirco nec poterit tanti Dei forma dinosci; Quidquid est, unus est in immenso lumine; solet Inde pugillo suo concludere circulum orbis. Attamen cum voluit sciri de se ipso quid esset, Numine de tanto fecit se videri capacem: Facies aut oculi aut os aut membra notantur. Sunt quibus in ignem apparuit voce locutus; Sumptus est in carnem, quem regio nulla capebat. Sic Deus omnipotens, Dominus suae conditionis, Cum sit invisibilis, fecit se videri quibusdam. Qui formatus modo sese diffundit in auras, Cuius nec initium nec finem quaerere fas est, Hic sine initio semper est Deus et sine fine. Qui, prius quam faceret caelum, ferebatur in aevum, Quique tenet caelum, prospicit ubique de caelo Et penetrat totum oculis et auribus audit. Huic ergo placuit carnalem mundo teneri, Ut exaltaretur sola sempiterna maiestas. Iam, quod erat ante, referre nunc ardua res est, Sit licet descriptum: non sit nobis cura de illis. Cum haec, quae videmus, non possumus tangere tota, Quis poterit scire, quid sit trans Oceani finem? Et caelum videmus, sed illic quid intus agatur, Nulli datur scire, donec fiat exitus aevi. Sufficiat tantum de futuro nosse promissa; Ad illa tendamus cupidi, tota mente devoti. Sicut avis Phoenix meditatur a morte renasci, Dat nobis exemplum, post funera surgere posse; Hoc Deus omnipotens vel maxime credere suadet, Quod veniet tempus defunctorum vivere rursum, Sint licet nunc pulvis, iaceant licet ossa nudata. Integratur homo, fuerat qui mortuus olim, Et gratia maior huic aderit istius aevi. Non dolor aut lacrimae tunc erunt in corpore nostro, Non caro recipiet ferrum, non pustula surget. Hoc Deus instituet, ut sit illi gloria maior. Hic fecerat primum hominem, ut esset aeternus, Sed ruit in mortem neglectis ille praeceptis. Propter quae quaestorias tantas Deus esse paravit, Ut inventiones diaboli detegeret omnes. Rectorem in terra dederat Deus angelum istum: Qui, dum invidetur homini, perit ipse priorque. Interea iustos per ipsum cernit abactos, Et facinerosum Cain in gehenna reservat. In scelere coepit versari gens omnis humana, Nec respicientes, quis esset creator eorum. Quod Deus excelsus indigne pertulit; illam Icere proposuit universam paene creatam. Dicitur et legitur Noe liberatus ab aqua, Ceteri diluvio perierunt ira caelesti. Hinc, sicut initio, paulatim terra repletur. Cessit prius facinus, sed altera clades accessit. Adgressi sunt stulti turrim fabricare sub astris, Ut quasi per illam possent ascendere caelos. Quod Deus ut vidit fieri sub una loquela, Descendit et fecit loquerentur lingua diversa. Quos inde dispersit per insulas terrae semotos, Ut fierent gentes vario sermone loquentes. Tum, genus indocile, vitam feritatis agebat; Nemo Deum sciebat, disputabat nemo de vita. Irrepserat quoniam rudibus temerarius ille Per latices animae, depravavit mentes acerbas Persuasitque dolos illis infandos amare, Vivere rapinis in gaudio sanguine fuso. Hane gloriam stulti prosequuntur tempore parvo, Quos nulla venia liberat, se dicendo seductos. Si suadet adulter, culpa est tua prosequi talem; Non ille te damnat, sed tu tua sponte te damnas. Errabant inducti veteris fallacia hostis, Obliti Dominum, opera maligna sequentes. Quod, diu ne fieret grassatio tanta latronis, Tempore partito, miseratus est tandem, ablato, Complacuit illi conloqui cum uno de multis, Ut faceret populum ad se transeundo dilectum. Ex eo coeperunt unum in Deum esse profani Et fieri populus secundum Dei decreta. Duos enim populos distinxerat ex se Rebecca: Hic prior est factus; alter, ut succederet illi. In Aegypto primum in Israel concrevit alumnus. Inde Deus illos eiecit duce Moyse, Per quem dedit illis legem in monte Sinai, Ut nostra posteritas Dominum cognosceret unum. Deinde prophetas ex ipsis dicere iussit, Quod Deus in hominem depretiatur ab illis. Induxerat eos Dominus in terra promissa, Ut ibi sub lege viverent, donec ipse veniret. Gens ingrata bonis noluit iugum ferre praeceptis, Sed magis in scelere prisco revoluta florebat; Nec unquam desinuit: hodie quoque talis habetur. Praetermisso Deo luxurias saeculi mavult. Quod maxime Dominus cogit evitare dilectos; Abscisos in totum a saeculo praemonet esse. Si filios dixit, in illius sancta moremur; Quid foris egredimur adulteri pompam sequentes? Seductor antiquus per talia decipit omnes: Immittit luxurias, per quas perdat filios Alti Agonia immittit, spectaculis ire cruentis Aut nimis obscenis, impudica nosse pudicis. Si fuerat castus, incestus proficit inde Et placens adridens, quem tunc mala gaudia temptant. In istis luxuriis populus primitiuus agebat Et a lege Dei semper recedebat inermis. Ad quos emundandos saepe Deus misit alumnos Ut illos corrigerent depravatos. Denuo Summi Excipere nunquam noluerunt dicta divina, Sed voluntate sua servierunt semper ineptis. Mactabant iustos redarguentes illos inique Dum nollent accipere frenum disciplinae caelestis. Esaiam serrant, lapidant Hieremiam erecti, Iohannem decollant, iugulant Zachariam ad aras. Et uenit et ipse, fuerat qui praedictus ab illis, Et patitur, quomodo uoluit, sub imagine nostra. Cuius in exitio omnis prophetia repleta est. Dixerat hunc Daniel nouissimum esse prophetis. Is erat, quem propter uates de tuba canebant, In sua uenturum propria, quem sui negarent. Improuidi semper et dura ceruice recalces, Dum respuunt formam, sacramenta legis amittunt. Non illos iustitia, humilis non caro nata refregit, Nec bonitas tanta aut aegrorum cura de uerbo. O pia religio, o tam ueneranda maiestas, Cuius medicina taliter in terra profecit! Non ullum de ferro secuit, non emplastro curauit, Sed sine tormento statim suo dicto sanauit. Talia videntes turbabantur mente Iudaei, Qui magis inuidia ducti sunt in zelo liuoris, Non respicientes prophetarum dicta sepulti, Quod ueniret homo talis, qui dispergeret illos. Quousque veniret Dominus, prophetae canebant: Ex eo, quo uenit, tacuit prophetia Iudaeis. Post quem in exilium deuenerunt corde durato Nec modo dinoscunt, quapropter sint talia passi. Praedictum fuerat illis ab Esaia propheta Et Danihelo similiter perdere terram; Quam non ante tamen, nisi dux ciuitatis in ipsa Penderet in ligno, fieret deserta deinde. Desubito qualis obfulsit gloria genti, Ut fieret populus, populus qui non erat ante! Non fuit attonitus Esau, dilectus a patre, Iunior quod frater primitiva tolleret ille. Sic nec sinagoga potuit cognoscere tempus, Quando et quo duce caderet de suo priuato; Sicut erat scriptum, quod auis sua tempora norunt, Nam populus iste non me intellexit adesse. Uentum est, ut ipse dominator caeli ueniret: Secundum scripturas non est computatus ab ipsis. Praescius hoc fuerat Dominus, quasi cuncta qui nouit; Idcirco per ora prophetarum ista praedixit. Gens ceruicosa nimis semperque rebellans Dum sibi primatum uindicaret, causa resecta est. In quorum stadia gentiles esse praefecit; Dixerat hoc ante: Gentes sperabunt in ipsum. Nam lapis immissus ipse est in fundamenta Sion Crederet in quo quis, haberet uitam aeternam. Hunc sanctum sanctorum Daniel perungii designat Et exterminari post illum chrisma regale. Dauid illud dixit, clauis configi silentem: Effoderunt, inquit, manus meas et pedes ipsi. Salomon quoque tam aperte de illo prophetat, Occidamus iustum! dicturos esse Iudaeos. Hieremias totidem crucem figurate demonstrat: Uenite, mittamus lignum in pane! dicentes. Dux autem ipsorum Moyses praeconiat illis: Ante tuos oculos pendebit uita necata. Hic pater in filio uenit, Deus unus ubique: Nec pater est dictus, nisi factus filius esset. Nec enim reliquit caelum, ut in terra pareret, Sed, sicut disposuit, visa est in terra maiestas: Iam caro descenderat, in qua Dei virtus agebat, - Quid quod prophetae canunt, invisibilem esse videndum? - Ut caritas tanta fieret homo quoque pro nobis. Nec populus noster prosilisset in nova lege, Si non Omnipotens ordinasset ante de nobis. Hic erat Omnipotens, cuius in nomine gentes Credere omnino, quod propheta dixit Esaias: Exurget in Israel homo de radice Iesse In illum sperabunt gentes, cuius signo tuentur. Et alter dixit testem illum esse per orbem Manifestari eum principem nationibus ipsum. In psalmis canitur: Dominus regnauit a ligno; Exultet terra, iocundentur insulae multae. Sic et patriarcha Iacob: benedictio uera Paruit in gentes; hic erit spes gentium, inquit. Sub caelo non aliud nomen est nisi Christi praelatum, In cuius nomine crediderunt gentes ubique. Non ita suademur credere pro tempore passo Sed propter futurum tempus in aeterno uiuentes. Haec speranda nobis spes est sempiterno frunisci Non ista, quae fragilis cito mutat gaudia nostra. Sint licet diuitiae prae oculis laute fruendae Excluderis illis substituta morte caducus; Si perseveraveris, horrescis ipse vivendo, Aut si valetudo fuerit mala, quo tibi vita? Tormentum est totum, quo uiuimus isto sub aeuo; Hinc adeo nobis est spes in futuro quaerenda: Hoc Deus hortatur, hoc lex, hoc passio Christi, Ut resurrecturos nos credamus in novo saeclo. Sic Dei lex clamat: fieret cum humilis Altus, Cederet infernus; ut Adam levaretur a morte, Descendit in tumulum Dominus suae plasmae misertus Et sic per occulta inanivit fortia mortis. Obrepsit Dominus veteri latroni celatus Et pati se voluit, quo magis prosterneret ipsum. Ille quidem audax et semper saeuus ut hostis, Dum sperat in hominem saeuire, uictus a Summo est. Per quod prius hominem prostrauerat morti malignus, Ex ipso deuictus; unde nobis uita prouenit. Adam degustato pomo mori iussus abiit; Cuius de peccato morimur sic et omnis idemque. Sed iterum dixit Dominus: De ligno uitali Si sumpserit ille, in aeternum uiuat honestus. Mors in ligno fuit et ligno uita latebat, Quo Deus pependit Dominus, uitae nostrae repertor. Hoc lignum uitae Dominus praedixerat esse, Ut, qui credet ei, sic sit quasi sumat abinde. Et sumit et gustat suauiter Dei summi praecepta Et discedit, quoniam potior resurgit, a morte. Qui credit in Christo, de ligno uitae degustat, Quo fuit suspensus Dominus Moysi praedicto. Hunc ipsum Esaias humilem denuntiat esse Et nimis deiectum, fuerit quasi serui figura: Et uidimus illum, nec erat praeclarae figurae, In plaga depositus homo, sciens omnia ferre. Hic dolet pro nobis et peccata nostra reportat, Et pro facinore nostro Deus tradidit illum. Qui, cum uexaretur, tacuit sicut agnus ad aras. Hic homo iam non erat, sed erat Deus caro pro nobis; Quod palam apparet, hoc erat Dei nomen oriri, Quod modo praeclarum nomen apud gentes habetur. Hoc Malachiel canit propheta, qui et angelus ipse, Cum et Iudaeorum reprobet sacrificia dicens: Non erit acceptum mihi sacrificium uestrum, Sed in omni loco offerunt meo nomini gentes, Apud quos eximium nomen meum magnificatur, Qui sine cruore offerunt meo nomini munde. Nam fuit is ipse humilis latens nomine magno, Qui de semet ipso per ora prophetica clamat: Contumax non sum, ait, neque contradico nocenti, Dorsum quoque meum posui ad flagella caedendum Maxillasque meas palmis feriendas iniquis Praebui nec faciem auerti sputis eorum. Stultitia subiit multis, Deum talia passum, Ut enuntietur crucifixus conditor orbis. Sic illi complacuit: Consilium neminis usus, - Nec alius poterat taliter venire - pro nobis Mortem adinvenit, cum esset invidus hostis, Quam ebibit Dominus passus, ex inferno resurgens. Idcirco nec voluit se manifestare, quid esset, Sed filium dixit se missum fuisse a patre. Sic ipse tradiderat semet ipsum dici prophetis, Ut Deus in terris Altissimi filius esset. Hoc et ipse fremit, humilis in carne cum esset, Testaturque patrem, ut ora prophetica firmet. Ex Israel legimus hominem resurgere talem Et homo est, inquit, et quis eum nouit in ipsis? Hieremias ait. Hic Deus est noster aequalis Post haec et in terris uisus est conuersatus humanis. Esaias autem: Tu es Deus, et nesciebamus: Et Deus in te est, et praeter te non alter habetur. Et quis in occansum prophetarum lege ueniret? Cantate Domino, nomen est Deus illi, qui uenit! Et psalmus de ipso quartus quadragesimus inquit: Exaltabor ego in gentibus nomine magno. Et alibi legimus: Hodie te genui, fili; Pete, et dabo tibi, et habebis gentes heredes. Certe iam apparet, qui sit Deus et quis in ipso, Et cuius in nomine crederemus gentes ubique: Dictum est Christo meo, teneo cuius dexteram, illud: Exaudiant gentes, et imperet gentibus ipse. Quid pluribis opus est, cum res tam aperte probatur, Cum is, qui taxatur, populus iam in illo laetatur? Illi autem miseri, qui fabulas vanas adornant Et magum infamant, canentibus rostra clusissent. Quales eos dicam? antequam dispersi fuissent, Quos nec exsulatus fregit nec ipsa senectus. Si magus adfuerat, cur ergo prophetae canebant? Si false de ipsis pronuntiant perdere terram, Quod provenit de eis, sic erit et falsum de illo. Sed quia sunt spreti semper, quod cruenti fuerunt, Contra suum Dominum rebellant magum dicentes, Nec volunt audire, quae dixerunt vates in illos, Quod non intellegerent in totum fine sub ipsa. Ipse Deus illos descripsit: Pectore clauso Nec uideant oculis nec intellegant corde durato; Incrassauit enim cor populi huius iniqui, Ut nihil agnoscant, donec meo uerbo sanescant. Praedictus est Deus carnaliter nasci pro nobis, Ut fieret illis merito cruciatio maior: Ecce dabit Deus ipse uobis signum ab alto: Concipiet uirgo et pariet terra caelestem; Emmanuel autem uocetur, iusserat illos; Quod lingua Latina 'Deus nobiscum' euoluit. Audite, quod ipse nutriretur melle, butyro, Et Samariam caperet, verbum priusquam loqueretur. Sed haec est historia clausa, de qua docti revolvunt, Ut parvulus lactans sine pugna praedas iniret; Passio cuius praedicta est taliter ante, Ut Deus passibilis fieret profuso cruore. Esaias ait: Tamquam ouis ductus ad aram, Nec uoce clamauit, patienter omnia gessit. Suffigitur clauis, quod Dauid praedixerat olim; Quem et potauerunt secundum scripturas acetum. Et: in uestimentis meis, dixit, sortemque miserunt, Quod factum, et legimus in illo omnia gesta. Fuerunt et tenebrae factae tribus horis a sexta Festinauitque dies inducere sidera noctis. Praedictum hoc fuerat fieri per prophetam Amos, Ut tegeret subito sese per sollemnia sancta. O mala progenies! O subdola fronte Generavi suboles, dixit Deus, qui me negarent. Et dixit: Audite uocem tubae. Nolumus, aiunt. Hoc dicit Ezechiel: Audient ergo gentes a longe. Uno volo titulo tangere librum Deuteronomii: In caput eritis, gentes, nam increduli retro Respiciunt. Certe omnia supra dicta rebelles. Scite quid opponunt, cum res tam aperte dicatur? Uidete iam ergo, dubii qui nunc usque natati Quod gentes in Domino fuerint scriptura priores. Nunc ergo fas est credere, quem libri designant, Non idolis uanis, qui frustra pro uita coluntur Nec istis adiungi uoluptuosis et sine freno, Qui magis luxurias diligunt quam Summi praecepta. Non est culpa satis una, qui credere nolunt, Sed magis infamant: In puteum misimus illum. Quapropter et Dominus indignatus iurgiat illos: Propter uos nomen meum blasphematur in gentibus, inquit. Si missum in puteum, sed resurgere quare clamatur? Ab inferis, Domine, animam meam imposuisti: Ego dormiui, ait, et somnum cepi securus Auxilio Domini surrexi, nihil mali passus. Et iterum dicit: In infernum non derelinques Nec dabis sanctum tuum interitum quoque videre. Hic personans ait: Fili prophetae, ascendo. Ut Dominum dicam passum pro miseris summum, Et in libro psalmorum de Domini morte clamatur. Non id illi putant David de se ipso referre, Aut si putant illud, congruunt universa, quae dixit? Non est flagellatus Dauid nec cruce leuatus. Quid? Vaticinantur Iudaei more Saturni? In fabulas coeunt, cum iam declinetur in illos? Non quasi maleficium alapantur cruce levatum? Insciis, indoctis, ignorantibus talia fingunt: Quis Deus est ille, quem nos cruci fiximus? aiunt Nolentes respicere scripturas, corde caecati. Ecce canit alius repetens iterumque propheta, Cuius voce tamen titulatur talis edictus: Nunc exsurgam, ait Dominus, nunc clarificabor, Nunc exaltabor, humilem quem ante vidistis; Nunc intellegetis, nunc erit confusio vestra: Vana cogitatis, ideo vos ignis habebit. Haec Esaias ait. Tunc sic et ipsa maiestas, Cum esset in carne, profitetur ipse quis esset: Nemo meam animam potuit auferre conatus, Sed ego sponte eam pono a me meo decreto. Et sumendi iterum habeo potestatem in illam. Apertius autem de iusti morte clamatur, Ut pareat maius induratos esse Iudaeos: Ecce perit iustus, nec quidem intellegit ullus; Sed erit in pacem huius sepultura dilecti. Quid illi infamant in puteum esse dimissum, Cum legimus illum sepulturae traditum esse? Ignominiosi, crudeles, caeci, superbi! Qui magis de facto deberent gemere, plaudunt! Inspiratus enim Salomon de ipso prophetat Et magis insequitur plenius ostendere: Iustum Circumveniamus, si qui nobis gravis videtur, Qui nostris operibus contrarius valde resistit. Exprobrat in totum nihil nostra lege teneri, Adhuc et adfirmat filium Altissimi esse. Omnimodo reprobat et nugaces aestimat esse Abstinet et sese a nobis et in altera uadit; Nos immundos ait et innouat altera iusta Et sibi laetatur Dominum patrem esse caelorum. Ergo, si sermones illius sunt ueri, probemus; Temptemus hunc Deum uidentes, quid sit in illum Interrogemus eum omni cum tormento quietum, Condemnemus eum turpissima morte' dicentes Haec cum fecissent, capita suspensa mouebant: Saluum illum faciat pater, aut discendat abinde! Ut eos caecos Salomon ostendat aperte, Sic, quasi nunc referat, et fecisse talia culpat: Dum ista cogitant, ducti sunt in errore nefando Excaecauit illos malitia sua saeuire. Ecce quia caeci ipsi sunt et alteros aiunt Dixit illis Salomon: Nescierunt Dei secreta. Quaecumque dixerunt testes uniuersi priores In Christo fuerunt facta. Aut in altero dicant? Quod ipsum si cupiunt facere frustrantes in ore, Ipsi se subsannent, uideant cum plebem in illo. Quis fuit is iustus, de quo prophetae canebant, Cum nemo sit iustus in terris, nisi e caelo uenisset Dauid enim princeps peccauit amando puellam, Peccauit et Salomon; et tamen paenituit illos. Cum isti tam clari et insigni reges eorum Non fuerunt iusti, sed ipsi de iusto canebant, Nec quidem Esaias uates de se talia dixit, Qui fuit ab rege Manasse de serra secatus. Alter lapidatus, alter est mactatus ad aras, Alterum Herodes iussit decollari reclusum. Omnes iusti uates alia sunt morte perempti, Quod Dominus ligno pependit, voce Moyses: 'Non quasi homo Deus suspenditur', intimat ante; 'Aut non ceu filius hominis minas patitur', inquit. Sic Dominus ipse cum uenisset, ista secutus: Oportet me, inquit, reprobari uoce Moysi. At ego non tota, sed summa fastigia carpo, Quo possint facilius ignorantes discere uera. Hi autem iniqui, qui subdole vivere quaerunt, Iam semel cruenti perseverant fingere vana; Infatuant stultos magis evanescere dictis. Cum crucifixus enim sic oporteret, - eundem Sic enim disposuit propter primitivi ruinam - Non solum pro illis, sed pro nobis venit e caelo; Constituit populum novum suo nomine firmum, Iuxta prophetias complevit omnia Christus. Ecce noua facio, Esaias clamat in ipso, Et nemo priora reputet nec antiqua sequatur. Haec nova sunt hodie sub nostra lege profecta, Quod gentes in Christo credimus ex dicto Moysis. Ille duos populos praedixerat esse futuros, Et quidem minorem populum praecellere dixit. Sed isti nequitiae pleni iam desperato furore: Haec nobis est data lex, dicunt, vos unde venistis? Si nobis obsistunt, patet et resistere istos Summo, qui voluit nobis bonus esse. Nec illud Respiciunt servi cervicosi, setis erectis; Qui semper innocuos cruciarunt, lege vetati, Sic Deo fecerunt, quod erant consueti, crudeles, Et filios sese audent adhuc dicere Summi. Iam qualiter iterum resurrexit, supra notavi, Non de voce mea, sed dicta prophetica dixi. Praedixerat autem discipulis cuncta de sese, Qualiter a populo pateretur Petro negante; Et quia de tumulis resurgeret tertio die, Dixerat et ipsud, et compleuit omnia dicta. At ubi surrexit, uenit ad apostolos ipse Et stetit illis in medio: Pax uobis, inquit. Inter quos discipulos non adfuit unus orantes; Cui cum referrent, discredere coepit et addit: Si prius non digitum misero, ubi claui fuerunt Aut ubi percussus de lancea, non ego credo. Tunc die Dominica rursus remeauit ad illos Et stetit illis in medio: Pax uobis, inquit. Et statim adgreditur Thomam incredulum illum: Accede propius et contange corpus ut ante. Non ego sum umbra, mortuorum qualis habetur: Uestigium umbra non facit; considera vulnus. Extendit palmas et ille tangere coepit Et manum in latere, fuerat quod lancea fixum, Misit et exinde prostravit sese precando. Haec quia vidisti, credidisti; sed illi felices Posteri, qui credunt audito nomine tantum. Quadraginta dies cum illis ex ordine fecit, Edocuit illis multa, quae saeculo uenirent. Post cuius ascensum miracula multa fecerunt, De uerbo curabant infirmos in nomine Christi. Qui si talis erat, qualem isti perfidi dicunt, Fortia non fierent testium de uerbo per illum. Ascendit in caelos, sicut et scriptura canebat: Excipite regem, principes, caelorum in altis! Quid amplius opus est recitare cuncta de lege? Sufficiunt ista rudibus, bono corde tuenda. Quod si nec ipsi uolunt scire Deum ista legendo, Ipsi sibi reputent, quo uenerint, illo quo nolunt. Nil nisi cor faciunt, ceterum de uita siletur. Quid iuuat in uano saecularia prosequi terris, Et scire diuitiis regum, de bellis eorum? Insanumque forum cognoscere iure peritum, Quod iura uacillant, praemio ne forte regantur? Sit licet defensor, sit licet diuinus orator, Nil morte proficiet, si uiuus in Christo negauit. Immo prius quaerat, ubi sit sua uita redacta, Si fuerit sapiens; si ceterum, uituperatur. Illi legunt iura et discunt proloquia mira, Sed superant miseros, pro quibus loquuntur, agendo. Infelix est ille, qui venerit illis in ore. Illi ferunt laudes et ille victoriam damnis: Stat miser in medio mutus, qui plus dolet intus. Illi tonant ore et ille silentio nummis. Obstrepit interea uox adornata diurnum Et saepe fit causa melior mala pluscula dando. Hinc pretium quaerit sapiens, hinc vincere gaudet, Etsi praue gerat, dum sit modo victor; aegrotat, Nil sua de causa tractat, cum lucra conatur; Spem subit alterius et sua posterga remittit. Multi de successu rapiuntur saeculi silua; Dum gaudent in breuia, remanent a gratia Christi; Dum cupiunt multa oculo, dum augere quaerunt, Nec Deus est illis aliquid nisi saeculi uita. Pro uentre satagit, agon est pro ipso diurnum, Et uerum agonem spernit pro aeterna salute. Quisque quasi uigilat sacculo, laudatur acutus; Nam qui Deum sequitur, copria iudicatur ab ipsis. O nimium felix, saecularia si quis euitet! Sit stultus aliis, sapiens dum sit Deo summo. Ipsa spes est tota, Deo credere, qui ligno pependit; Foeda licet res est, sed utilis uitae futurae. Nam populus ille primitiuus illo deceptus Quod filium dixit, cum sit Deus, pristinus ipse. Hic praeibat eos in columna nubis et ignis, Quando de Aegypto liberauit illos ad unum. Hic crudele nefas imperat de unico nato, Ut probaret Abraham, cui dixit 'Parce!' e caelo Angelus. Et Deus est, hominem totidemque se fecit, Et quidquid ualuerit, faciet, ut muta loquantur. Balaam caedenti asinam suam colloqui fecit Et canem, ut Simoni diceret: Clamaris a Petro! Paulo praedicanti discerent ut multi de illo Leonem populo fecit loqui uoce diuina. Deinde, quod ipsa non patitur nostra natura, Infantem fecit quinto mense proloqui uulgo. Hic erat uenturus commixto sanguine nostro, Ut uideretur homo, sed Deus in carne latebat. Non senior ueniet nec angelus, dixit Esaias, Sed Dominus ipse ueniet se ostendere nobis. Hunc mare pertimuit, hunc uenti, hunc tartarus ipse; Agnouit Dominum omnis creatura latentem. Solus nequam populus centriam erexit ad illum: 'Absit, ut sic Dominus venerit in tali figura!' Hic, sicut in terra, super fluctus maris inibat Et ventis imperat, placidum ut redderet aequor; Hic legem tartaream derupit verbo praesenti Et levat de tumulis Lazarum die quarta foetentem. Nam qui ferebatur, cum fuisset obvius illi: Surge, inquit, iuvenis! Et surrexit ille feretro. Archisynagogi filiam deprecatus a patre Iam exanimatam plangentibus suscitat illam. Mutum loqui fecit et surdum audire, praesertim Et caecum ex utero natum, ut videret in auras. Post triginta octo annis paralyticum surgere iussit, Quem admirarentur grabatum in collo ferentem. Cuius vestimento tacta profluvio sanata est; Quinque panes fregit hominum in milia quinque Et quattuor milia iterum de septem refecit. Plenius ut sese Dominus demonstraret adesse, In nuptias fuerat inuitatus matre cum ipsa; Quod fuit rogatus, subueniret uino defecto, Tunc iussit implere ydrias uelocius aqua, Quod prius gustauit et sic ministrari praecepit. Nec sic potuerunt Dominum cognoscere factis Sed insanierunt, quasi nequam perdere morti. Quod ipsum concedit, quoniam sic pati decreuit Si tamen crediderint, ueniam tunc demum habebunt. Hic est primogenitus per prophetas ante praedictus, Ut uocitaretur in terris Altissimi proles. Felices, hominum spem suam in isto qui ponunt Nam insipientes tamquam maledictum euitant. Aeternitas illi praeparatur, Christo qui credit, Ut socius Dei sit homo post funera uiuens. Lex et prophetae docent, qui sunt Dei digni caelorum Et quibus absconsa revelantur aurea saecla. Per tot vates numero de filio Dei clamatur, Et cluserunt oculos filii Dei primi vocati; Qui scelere facto non sunt recordati legendo, Sed perseverant: En nos sumus electi! dicentes. Adhuc infatuant profanos balneis ire, Quos faciunt mundos ipsi Deo summo placere. Aqua lauat sordes, non intima cordis iniqua, Nec sacra sacrilega poterunt lauare curata. Non ita praecepit Dominus sacra ferre malignis; Et locus iterum, ab idolis mundos haberi: Nemo sibi faciat simulacrum daemonis, inquit; Nam dixit et illis: Idolis seruire nolite. Si Deus praecepit ab idolis ualde caueri, Quid illi decipiunt gentes puros esse lauacris? Immo cum recipiunt tales, docere deberent Seruire non aliis, nisi tantum Summo placere. Dum facinus quaerunt obumbrare Christi de morte, Aperiunt ualuas passim, ut intretur ad illos Hinc ergo depereunt, qui se putant puros ab aqua Posse Dei fieri, conscientes ante latroni. Nunc colit in uano quodlibet, nunc sancta requirit, Nescit ubi primum occurrat inscius ille, Ac idolis seruit, iterum tricesima quaerit; Nunc azima sequitur, qui castum sederat ante. Hoc Deo non placuit participes daemonum esse, Qui legem instituit, fieret quo transitus inde. Sunt tibi praepositas duas uias: elige, quam uis, Nec enim te findes, ut possis ire per ambas; Sed tamen ex ipsis opportunam quaerere debes; Nec cadas in fauces latronum, cautior esto. Unum quaere Deum, qui quaerit hostiam nullam, Ut possis abolitus resurgere saeclo novato. Quid malos attendis et iudicas sanctos iniquos, Qui tibi nullum verbum de lege demonstrant? De virtute Dei refertur, quam fecit in illos, Nam de suo facta scelerata dicere nolunt Semper homicidae manibusque semper cruentis, Quos Dominus numquam potuit domare monendo. Sufficeret illis per ignauiam tanta fecisse Et dicere: Scriptum sic erat, modo credere fas est. Sed Dominus ipse obscurauit sensus eorum, Indurauit eos sicut Pharaonem in ipsis; Nec preces eorum dixit exaudire se uelle Et de terra sua proiecit illos iratus. Cum filios illos utique iam dixerat ante Necesse uoluerat bono corde uiuere natos; Quando pater gaudet, cum sit bonus filius illi; Quod si malus fuerit, execretur odio natum. Contrarium nullus patitur sibi filium esse, Excluditur omnis caritas crudele de nato, Nec facit heredem illum ex asse suorum, Quae si prius poterit consumere, gaudet in illum. Impium et saeuum subolem, rei suae tyrannum, Nec obuium patitur genitor commotus ab illo. Quid isti praesumunt, cum sint adhortati, dicentes: Ex omni populo nos sumus carissimi Summo? Parricida patris semper et superbus in illo Carus esse potest aut heres iure uocari? Quanto magis Dominus, superant cui fili legendi! Mansuetis, humilibus, obsequio plenis alumnis Diuidunturque bona, non impiis neque tyrannis. Adoptati fuerant manifeste fili Iudaei, Sed in testamento consecuti sunt impii nomen. Ipsi sibi reputent: Scelere commisso cruenti Qui poterant utique participes esse bonorum? Quid nobis strident, quid nos aemulantur heredes? Fecissentque bonum, et erant in parte legati. Nec hodie tacent et Christo credere nolunt, Qui fuerat illis salutaris lege praedictus; De quo iam audistis qualiter prophetae canebant: Uenturum in terras Dominum, quem gentes adorabunt Hunc certe nos ipsum admonent cognoscere Summum, Qui renouat hominem, peccata pristina donat. Nam et comminatur deorum cultoribus ipse: Sacrificans periet idolis in morte secunda. Quisque deos ergo sequitur fabricatos in auro, Argento vel lapide, ligno vel aeramine fusos, Cum ipsis infelix mittetur in igne proiectus, Nec ibi permoritur, sed dat cruciatus ignitos. Sunt homines pecorum similes in ista natura, Qui nolunt accipere frenum Dei summi uagantes; Cum ipsi non durant seruorum talia ferre, In quorum saepe discendunt sanguine diri. Dicentes adiciunt: 'Nihil est post funera nostra; Dum uiuimus. hoc est'. et incumbunt more suillo; 'Nulla sit luxuria, quae nos pertranseat aeuo; Dum tempus est uitae, perfruamur omnia saecli.' Indisciplinati clementiam Dei refugant Strenui sectantes, quasi sola vita sit, istam. Sic redeunt a Deo, qui promittit vivere semper: Contra bonum pugnant, cum sit repugnandum iniquo. Errauimus omnes manifesto, saeculo suasi, Sed gratia Domini prouocamur credere legi. Propterea uenit et fecit trophaea latenter Et fuit homo Deus, ut nos in futuro haberet. Sed plurimi pereunt, qui putant utrisque placere, Idolis atque Deo, placeat cum nemo duobus. Unus est in caelo Deus caeli, terrae marisque, Quem Moyses docuit ligno pependisse pro nobis. Unde quidem errant ignaui talia passum, Non satis intenti mysterio Dei secretum. Invidia diaboli mors introivit in orbem, Quam Deus occulte destruxit uirgine natus. Qua nativitate excordantur caeci Iudaei, Stultos infatuant scelere commisso cruenti. Nemo potest ullum excusamen dicere postquam, Cum modo sit nobis facultas data credendi. Non uenit in uano Deus in terris e caelo, Sed uenit, ut faceret populum suo nomine dictum. Quem si quis confessus non erit in ista natura, Perit et, quod vixit, in poena sero se damnat, Aut certe, dum sperat exspectans crescere canos, Excluditur diutius ab aeterna vita defunctus. Ergo iam ad illum citius recordari debemus, Qui nobis post obitum pollicetur reddere uitam. Insuper hoc addit, immortales esse futuros Et frui, quod oculus non uiderat ante, uidendo. Sex milibus annis prouenient ista repletis, Quo tempore nos ipsos spero iam in litore portus. Tunc homo resurget solis in agone reductus Et gaudet in Deo reminiscens, quid fuit ante; Qui, sicut audiuit fragilis in pristina carne, Cum sit incorruptus, recognoscit ante promissa. Quam gloriam mirans homini provenisse sic inquit: Qualiter audivi prius, sic singula cerno. Haec pariter omnes clamant ab inferno levati: Quemadmodum ante audivimus, ecce videmus! Cedet dolor omnis a corpore, cedet et ulcus, Nec erit anxietas ulla nisi gaudia semper. Quisque tribus credit et sentit unum adesse, Hic erit perpetuus in aeterna saecla renatus. Sed quidam hoc aiunt: Quando haec uentura putamus? Accipite paucis, quibus actis illa sequantur. Multa quidem signa fient tantae termini pestis, Et erit initium septima persecutio nostra: Ecce iam ianuam pulsat et cogitur esse, Quae cito traiciet Gothis inrumpentibus amnem. Rex Apollion erit cum ipsis, nomine dirus, Qui persecutionem dissipet sanctorum in armis. Pergit ad Romam cum multa milia gentis Decretoque Dei captiuat ex parte subactos. Multi senatorum tunc enim captiui deflebunt Et Deum caelorum blasphemant a barbaro uicti. Hi tamen gentiles pascunt Christianos ubique, Quos magis ut fratres requirunt gaudio pleni. Nam luxuriosos et idola uana colentes Persecuntur enim et senatum sub iugo mittunt. Haec mala percipiunt, qui sunt persecuti dilectos: Mensibus in quinque trucidantur isto sub hoste. Exsurgit interea sub ipso tempore Syrus, Qui terreat hostes et liberet inde senatum. Ex infero redit, qui fuerat regno praeceptus Et diu seruatus cum pristino corpore notus. Dicimus hunc autem Neronem esse vetustum, Qui Petrum et Paulum prius punivit in urbem: Ipse redit iterum sub ipso saeculi fine Ex locis apocryphis, qui fuit reservatus in ista. Hunc ipse senatus invisum esse mirantur; Qui cum adparuerit, quasi deum esse putabunt. Sed priusquam ille veniat, prophetabit Helias Tempore partito, medio hebdomadis axe. Completo spatio succedit ille nefandus, Quem et Iudaei simul tunc cum Romanis adorant. Quamquam erit alius, quem expectent ab oriente, In nostra caede tamen saeuient cum rege Nerone. Ergo cum Helias in Iudaea terra prophetat, Et signat proprium populum in nomine Christi; De quibus quam multi quoniam illi credere nolunt, Supplicat iratus Altissimum, ne pluat; inde Clausum erit caelum, ex eo nec rore madescet: Et flumina quoque iratus in sanguine vertit. Fit sterilis terra nec sudant fontibus aquae, Ut famis invadat: erit tune et lues in orbe. Ista quia faciat, cruciati nempe Iudaei Multa aduersus eum conflant in crimina falsa, Incenduntque prius senatum consurgere in ira Et dicunt Heliam inimicum esse Romanis. Tunc inde confertim motus senatus ab illis Exorant Neronem precibus et donis iniquis: Tolle inimicos populi de rebus humanis Per quos et dii nostri conculcantur neque coluntur. At ille suppletus furia precibusque senatus Uehiculo publico rapit ab oriente prophetas. Qui satis ut faciat illis uel certe Iudaeis, Immolat hos primum et sic ad ecclesias exit. Sub quorum martyrio decima pars corruit urbis Et pereunt ibi homines septem milia plena. Illos autem Dominus quarto die tollit in auras, Quos illi vetuerant sepultura condi iacentes, Suscitatque solo immortales facti de morte, Quos inimici sui suspiciunt ire per auras. Territi nec sic sunt, sed magis intra crudescunt Ad populum Christi execrantes odio toto. Indurauit enim Altissimus corda nefanda, Sicut Pharaoni prius indurauerat aures. Hic ergo rex durus et iniquus Nero fugatus, Pelli iubet populum Christianum ipsa de urbe, Participes autem duo sibi Caesares addit, Cum quibus hunc populum persequatur diro furore. Mittunt et edicta per iudices omnes ubique, Ut genus hoc hominum faciant sine nomine Christi. Praecipiunt quoque simulacris tura ponenda Et, ne quis lateat, omnes coronati procedant. In ista historia si fidelis ire negauit, Feliciter exit: sin uero, de turba fit unus. Nulla dies pacis tunc erit nec oblatio Christo, Sed cruor ubique manat, quem describere uincor; Uincunt enim lacrimae, deficit manus, corda tremescunt, Quamquam sit martyribus aptum tot funera ferre; Per mare, per terras, per insolas atque latebras Scrutaturque diu, exsecratos uictima ducunt. Haec Nero tunc faciet, triennii tempore toto Et anno dimidio statuta tempora complet. Pro cuius facinore ueniet uindicta letalis, Ut urbis et populus ille cum ipso tradatur, Tollatur imperium, quod fuit inique repletum, Quod per tributa mala diu macerabat omnes. Exsurget iterum ista in clade Neronis Rex ab orientem cum quattuor gentibus inde Invitatque sibi quam multas gentes ad urbem, Qui ferant auxilium, licet sit fortissimus ipse, Implebitque mare nauibus cum milia multa, Et si quis occurrerit illi, mactabitur ense; Captiuatque prius Tyrum et Sidona subactas, Nam inde finitimas gentes terrore fatiscunt. Hinc lues, hinc bella, hinc fames, hinc nuntia dura Miscenturque simul, quo fiat turbatio mentis. Interea fremitum dat tuba de caelo repente, Cuius omni loco sonitus praecordia turbat. Uidebitur et tunc igne quadriga per astra Et facula currens, nuntiet ut gentibus ignem. Siccatur fluuius Euphrates denique totus, Ut uia paretur regi cum gentibus illis. Persae, Medi, simul Chaldaei, Babylonii venibunt, Immites et agiles, qui nesciant ullum dolorem. Hic ergo exoriens cum coeperit inde venire, Turbaturque Nero et senatus proximo visu. Et ibunt illi tres Caesares resistere contra; Quos ille mactatos uolucribus donat in escam. Exercitus quorum necesse est uictorem adorent Cumque redeuntes in urbe mente mutata Spoliant templa et quidquid est intus in urbe, Diripiunt mactantque uiros ingenti cruore; Novissime nudam adigunt incendio factam, Ut neque vestigium eius adpareat ultra. Cuius in exitio tabescunt corda potentium Nec se adinveniunt, in quo sint tempore ruti. Haec quidem gaudebat, sed tota terra gemebat; Uix tamen adinuenit illi retributio digna. Luget in aeternum, quae se iactabat aeterna, Cuius et tyranni iam tunc iudicantur a Summo. Stat tempus in finem fumante Roma maturum, Et merces aduenient meritis partita locorum. Inde tamen pergit victor in terra Iudaea, Quem ipsi Iudaei spectarant vincere Romam. Multa signa facit, ut illi credere possint, Ad seducendos eos quoniam est missus iniquus; Quem tamen e caelo increpat uox reddita Summi. De Persida homo immortalem esse se dicit. Nobis Nero factus Antichristus, ille Iudaeis; Isti duo semper prophetae sunt in ultima fine. Urbis perditio Nero est, hic terrae totius; De quo pauca tamen suggero, quae legi secreta. Displicet interea iam sero Iudaeis et ipsis, Susurrantque simul, quoniam sint fraude decepti. Exclamant pariter ad caelum uoce deflentes, Tunc Deus omnipotens, terminet ut cuncta, quae dixi, Producet populum celatum tempore multo. Sunt autem Iudaei trans Persida flumine clausi, Quos usque in finem uoluit Deus ibi morari. Captiuitas illos ibidem redegit ut essent; Ex duodena tribu nove semis ibi morantur. Mendacium ibi non est, sed nec est odium ullum; Idcirco nec moritur filius suus ante parentes; Nec mortuos plangunt nec lugunt more de nostro, Expectant quoniam resurrectionemque futuram, Non animam ullam uescuntur additis escis, Sed olera tantum, quod sit sine sanguine fuso. Iustitia pleni illibato corpore uiuunt, In illis nec genesis exercit impia uires. Non febres accedunt in illis, non frigora saeua, Obtemperant quoniam uniuersa candide legis; Quae nos et ipsi sequemur pure uiuentes; Mors tantum aderat et labor, nam cetera surda. Hic erat populus, qui nunc est extra repositus. Siccato fluuio repetet in terra Iudaea; Cum ipsis et Deus ueniet implere promissa; Qui per totum iter exultat Deo praesente. Omnia uirescunt ante illos, omnia gaudent, Excipere sanctos ipsa creatura laetatur: Omni loco fontes exurgunt esse parati, Qua graditur populus Summi cum terrore caelesti. Umbraculum illis faciunt nubes, ne uexentur a sole, Et ne fatigentur, substernunt se montes et ipsi; Praemittetur enim ante illos angelus Alti, Qui ducatum eis pacificum praestet eundo. Hi sine labore leuiter gradiuntur euntes Et quasi leones, qua transeunt, omnia uastant. Nec legio ulla quidem poterit resistere contra, Si bellum intulerit, cum sit Deus ipse cum illis. Expugnant gentes, ciuitates quoque deponunt, Permissione Dei uiduant colonias omnes, Auro uel argento locupletanturque praedando Et sic honestati hymnos per iter Deo cantant. Mox autem adproperant sanctae civitati paternae, Expavescit enim terribilis ille tyrannus Et fugit ad reges Boreae cum concitu magno. Unde rapit populum, ut stet quasi contra pugnans Cum properant autem exercitus Dei rebelles Sternunt ubique solo ab angelis proelio facto. Rex autem iniquus et pseudopropheta mittuntur, Comprehensi simul, in gehennae poena viventes, Quorum primores praepositi sive legati In loco servorum statim rediguntur iniqui. Interea sancti intrant in colonia sancta Qui Dei promissa capiant sine fine laetantes. Exorant Deum pro mortuis uti resurgant, Quod ipse promisit olim de anastasi prima. Incipiet Deus iam tunc inimicis irasci, Statutusque dies quondam advenit iniquis. Cum coeperit autem mundum iudicare per ignem, Deuitatque pios et cadit super impios ignis. Uix remanent pauci, qui referant talia facta, Et qui reseruantur, ut seruiant iustis, euadunt. Post persecutionem sanctorum et funera tanta Imminet ut ueniat dies detestabilis, ardens. Ecce canit caelo rauca, sed ubique resultans, Quae pavidat totum orbem in ruina cadentem. Sol fugit incaute, subito fit noctis imago, Et Deus exclamat: Quamdiu me ferre putasti? Cuius signo dato pestis ruit aethere toto, Cum strepitu tonitrui discendit impetus ignis. Tunc aliud atque aliud fulmen iactatur ab astris, Ignea tempesta fugit reseruata tot annis, Rugit pestifera clades, tremit excita tellus, Nec, quo se auertat, prouidet gens omnis humana. Stellae cadunt caeli, iudicantur astra nobiscum: Turbantur caelicolae, agitur dum saecli ruina. Suppetium nullum tunc erit et clamor inanis; Non nauis accipiet hominem, non ulla latebra; Nec illi subueniunt, quos ante pro magno colebant: Quisque sibi satagit, sed nihil proficit illi; His tantum proficiet, qui fuerint Christo notati; Ros ad illos erit, nam ceteris poena letalis. Pars incredulorum seruatur molliter usta, Ut genus ipsorum iterum se in ultimo plangat. Quocumque se uertunt homines, uis ignea feruit; Aer ipse mundi, qui placebat ante, crematur. Quod strepitus caeli ingruentes fulmine dicam, Cum ira tot annis collecta funditur omnis? Hinc ignis, hinc tonitrus, hinc turbinis tot mala fervunt, Rapieturque polus subitaneae mortis in umbra. Partim terra tremens laxat funebria claustra, Partim tonitrua disrumpunt moenia ima Et fundamenta mundi ituri sicut pulvis in auras. Saxa volant scissis rupibus et tecta domorum Vastantur, patriae prosternitur civitas omnis, Ut vix, ubi feurit, plusculum vestigio tradat. Tot crepitus, tantos fragores tantasque ruinas Quis poterit ferre aut naufragia tanta tueri? Quid misera mater faciet tunc paruolo dulci? At si pater natum piet, quid proficit illi? Vae refugis Domini! Vates sine Christo discordes, Quorum et laeta sors iudicantur, nune pro se flentes Plangunt ex mugitibus seseque prosternunt in terra, Dum illucescet fratribus aula laeta caelestis. Tunc lux vitae virum mundabit aeterna supernae, Et qui fuit humilis ueniens de caelo videtur: Cum illo descendunt angeli claritatis aeternae, Rumpentur et tumuli, exsurgent corpora luto, Quae maculat tabes, et portant in tartara saevi Inferni custodes. Hic erunt Iudaei viventes: Suscitabit illos, ut videant gloriam eius, Quem cruce fixerunt. Sed denuo surgit ab imis, Ut exstet miseris illis testis, necatus ab illis. Quot pendetis nummos, qui stulto providi dolo Promisistis custodibus lucra silentibus? De te, Invidia, canimus; de te, Iudaea, vincemus, Cum iusti laetantur, et in inferno cremantur Damnati; illis Deus dicet: Recedite illue! Et si non crediderint, in umbra mortis abibunt; Sicuti qui poterant plus velle, et mortalia tantum Elegerunt, proni descendent illi deorsum Ceteri, qui fuerint in adversis Christi. De sanctis, De duobus populis erit una plebs afia semper. Heic maior finis; nemutetur enim, ipse iuravit.Homily concerning the Holy Mother of God, ever-virgin 1:15Gregory of Neocaesarea7. And He took the form of a slave from the Holy Virgin, in order to call us up to the glorified dominical image. He put on the outward shape made of clay, that He might make [us] sharers of the heavenly form. He sat in the lap of the Holy Virgin, that He might place us on the right hand in the intimacy of His Father. In a vile body was He; and by means of the same He was laid in a tomb, that He might manifest us heirs of eternal life. In the womb of the Holy Virgin was He, the incomprehensible ( or inaccessible) one, confined; in order that He might renew the Adam destroyed through sin.Letters of Athanasius · Letters of Athanasius with Two Ancient Chronicles of His Life 8:14Athanasius of AlexandriaN.B.-The Year of our Lord, the Golden Numbers, and Dominical Letter, and the date of Easter according to theModern Reckoning, are added. The age of the Moon on Easter-day is apparently given from observations or reckoned by somelost system (see Index x. xxii.); in about one case out of three it varies from the modern reckoning, perhaps once or twice from corruption of text. The Epact is a day too little for 342, 344, 361, 362, 363 (see Galle in Larsow ;. F.B. 48, sqq. ).Commentary on Ephesians 3:3Ambrosiaster(Verse 1.) For the sake of this matter, I, Paul, a prisoner of Christ Jesus for you brothers. Because he shows the disposition of divine mercy, which was before the world towards the salvation of the Gentiles; now, by the provision of God, Christ sending, he declares himself to fulfill the mission of this gift. For after his resurrection, the Lord sent his apostles in his place to preach (Matthew 28:19), directing them to the conversion of the Gentiles; for he said to him: Go, for I will send you far away to the Gentiles (Acts 22:21). Therefore, the word "usus" is used by Dominic when he says: Peace to those who are far away, and to those who are near.Against the Donatists · Book 2 14:21Optatus of Milevis53. toti Africani. For toti = omnes cf. ii, 5: 'digiti, quos . . totos '; vii, 1: 'libri legis dominicae toti ubique recitantur.' Pope Miltiades was an African. The emphasis, therefore, is on the toti.Against the Donatists · Book 3 20:24Optatus of Milevis226. Oratio dominica. Some have seen here a reference to the holy Sacrifice of the Altar----the Lord's Prayer per eminentiam.Against the Donatists · Book 4 8:22Optatus of Milevis46. lectiones dominicas.Against the Donatists · Book 6 7:3Optatus of Milevis92. velamina et instrumenta dominica extortistis. For velamina Cochlaeus suggested volumina ---- a suggestion adopted by Casaubon.Commentary on Luke 51:13Ambrose of MilanBut why the money-changers overturned the chairs of those selling doves, I do not understand according to the literal sense; for the bird-traders, who could not claim for themselves the honor of a booth at the markets, could not have the dignity of a throne. What prerogative of dignity is there in doves? However, the form of baptism of Dominic reminds us, when the Holy Spirit descended in the form of a dove (Luke 3:22), of the expulsion of such merchants from the temple, that those who traffic in the grace of the Holy Spirit cannot have a share in the Church of God. Freely you have received, freely give (Matthew 10:8). Finally, when Simon thought that the power of conferring the gift of sanctification could be bought, Peter responded: Your money perish with you, because you think that the gift of God can be obtained with money. You have neither part nor share in this matter of faith (Acts 8:20-21).Letters · Letters 1-10 26:2Ambrose of Milan120. There can be little doubt that the true date is iii. Non. Sept. i. e. the 8rd of Sept., and not Nonis, the 5th. For in 381 A. D. the 5th of Sept. was on a Sunday, and it is hardly likely that a Council would have sat from daybreak till one o' clock (Ep. 10. 5) in the Church on such a day, and moreover it would not have been natural for Palladius to say, as he does in § 47. Non respondebo nisi auditores veniant post Dominicam diem, if he were speaking on a Sunday.Second Apology for the Prophet David 2:24Ambrose of MilanSomeone asks, in what way did the chosen author of the Dominician lineage commit both adultery and homicide? I say, such an author of the Dominician lineage should have been chosen for his body. For what is corporatio, if not the forgiveness of sins? And therefore, he could not have been void of sin, so that he might offer divine grace both in example and in message. Finally, by that disposition, Bathsheba and Tamar are included among the authors of the Dominician lineage: one of whom committed adultery, the other committed incest. Both Achab and Jechonias are included in the lineage of Christ, as Matthew the Evangelist described (Matt. 1:9 and 11), so that he, who would redeem all men, might begin his benefit from his ancestors. At the same time, so that no one who subjected himself to the passion of the body would seem to have acquired the nobility of an immaculate origin. For this boasting of men is to seek the glory of another, not one's own; and yet among men, the grace of virtue is greater than nobility. At the same time, there was an example of eating together, so that everyone could understand that the faults of our ancestors cannot bring shame to future generations; that each person can erase the stain of their own merit through virtue. Do you see how many and how gravely sinful the succession of the Lord's generation includes, from whose origin Christ did not hesitate to be born because of you? And if you believe this, these are gifts of divine mercy to you, and this is the mark of celestial power. For sin abounded, so that grace might also abound. Therefore, David was not exempt from fault in order to be chosen for grace.Jerome's Apology for Himself Against the Books of Rufinus · Book 2 4:6Tyrannius Rufinus20. What nonsense is this out of which they fabricate a charge against me! It seems hardly worth while to notice it. It is a story of my own about the council held by Damasus Bishop of Rome, and I, under the name of a certain friend of his, am attacked for it. He bad given me some papers about church affairs to get copied; and the story describes a trick practised by the Apollinarians who borrowed one of these, a book of Athanasius' to read in which occur the words `Dominicus homo,' and falsified it by first scratching out the words, and then writing them in again on the erasure, so that it might appear, not that the book bad been falsified by them, but that the words had been added by me. I beg you, my dearest friend, that in these matters of serious interest to the church, where doctrinal truth is in question, and we are seeking for the authority of our predecessors for the well-being of our souls to put away silly stuff of this kind, and not take mere after-dinner stories as if they were arguments. For it is quite possible that, even after you have heard the true story from me, another who does not know it may declare that it is made up, and composed in elegant language by you like a mine of Philistion or a song of Lentulus or Marcellus.Rufinus's Epilogue to Pamphilus the Martyr's Apology for Origen 1:20Tyrannius RufinusBishop Damasus, at the time when a consultation was held in the matter of the reconciling of the followers of Apollinarius to the church, desired to have a document setting forth the faith of the church, which should be subscribed by those who wished to be reconciled. The compiling of this document he entrusted to a certain friend of his, a presbyter and a highly accomplished man, who usually acted for him in matters of this kind. When he came to compose the document, he found it necessary, in speaking of the Incarnation of our Lord, to apply to him the expression "Homo Dominicus." The Apollinarists took offence at this expression, and began to impugn it as a novelty. The writer of the document thereupon undertook to defend himself, and to confute the objectors by the authority of ancient Catholic writers; and he happened to show to one of those who complained of the novelty of the expression a book of the bishop Athanasius in which the word which was under discussion occurred. The man to whom this evidence was offered appeared to be convinced, and asked that the manuscript should be lent to him so that he might convince the rest who from their ignorance were still maintaining their objections. When he had got the manuscript into his hands he devised a perfectly new method of falsification. He first erased the passage in which the expression occurred, and then wrote in again the same words which he had erased. He returned the paper, and it was accepted without question. The controversy about this expression again arose; the manuscript was brought forward: the expression in question was found in it, but in a position where there had been an erasure: and the man who had brought forward such a manuscript lost all authority, since the erasure seemed to be the proof of malpractice and falsification.. However, in this case as in one which I mentioned before, it wasa living man who was thus treated by a living man, and he at once did all in his power to lay bare the iniquitous fraud which had been committed, and to remove the stain of this nefarious act from the man who was innocent and had done no evil of the kind, and to attach it to the real author of the deed, so that it should completely overwhelm him with infamy.Chronicle · Latin text of pages 188-332 81:19Jerome2220 12 e Alexander ob confessionem Dominici nominis insignis habetur. 204 Chronicle · Latin text of pages 188-332 90:5Jeromei In Antiochia dominicum quod Chronicle · Latin text of pages 188-332 91:18Jeromee Dalmatius Caesar, quem patruus Constantinus consortem regni filiis dereliquerat, factione Constantii patruelis et tumultu militari interimitur. g Antiochiae dominicum aureum dedicatur.Chronicle · Pages 188-332 90:13Jeromei In Antioch the construction of the Dominicum which Chronicle · Pages 188-332 92:1Jeromee Dalmatius Caesar, whom his uncle Constantine had left as a colleague in the power of his sons, is murdered by a plot of his cousin Constantius and in a military disturbance. g The Dominicum Aureum is dedicated in Antioch.Commentary on Isaiah 54:8Jerome(Chapter 62, verses 1 and following) For the sake of Zion I will not keep silent, and for the sake of Jerusalem I will not rest, until her righteousness goes forth as brightness, and her salvation as a burning torch. And the nations shall see your righteousness, and all the kings your glory; and you shall be called by a new name that the mouth of the Lord will name. You shall be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of your God. (Chapter 70) For the sake of Zion I will not keep silent, and for the sake of Jerusalem I will not rest; until her righteousness goes forth as brightness, and her salvation as a burning torch. And the nations will see your righteousness, and all kings your glory, and you will be called by a new name, which the mouth of the LORD will name. You will be a crown of beauty in the hand of the LORD, and a royal diadem in the hand of your God. This is what the Lord and Savior said, 'The Spirit of the Lord is upon me, because he has anointed me' (Luke 4:18), until the place where it is written: 'All who see them shall acknowledge, that they are the seed which the Lord has blessed' (Isaiah 61:1). After the promise, the Church responded: Rejoicing, I will rejoice in the Lord, who in the third psalm of the degrees, sung with joy from the perspective of the repentant people, said: I rejoiced at the things that were said to me: We will go into the house of the Lord (Ps. 121:1); now the prophet is introduced as saying: For the sake of Zion, I will not keep silent, and for the sake of Jerusalem, I will not rest. Day and night, he says, I will not close my mouth, and my prayer will never be silent; I will cry out for as long as it takes, and I will join prayers with prayers, until the promised one comes and illuminates the whole world with his splendor. He makes it more clear who this person is that he seeks, whom he desires to come: Until his righteous splendor goes forth, and his savior is kindled like a lamp. Or according to the Septuagint: Until his righteousness goes forth like light, and his salvation is kindled like a lamp. This is what was said in the Gospel: I am the light of the world (John 8:12): when it is kindled in Zion and in Jerusalem, it will not shine only in Judea, but it will be said to her: The light that is in you, is kindled; the one that has come forth from the Father, it begins to burn in your borders, and it will illuminate all nations (Matthew 6). And all kings shall see your famous city, O Jerusalem and Zion: he who was born of your lineage, who was exalted on the cross, drew all people to himself, so that the nations may see his justice, by which he, the Creator of all, showed mercy to the nations; and kings shall see his glory, by which he was glorified on the cross, and he subjected all kingdoms to his authority. Ultimately, Jerusalem and Zion shall no longer be called by their name, but they shall receive a new name which the Lord shall give them, as He said to the Apostle Peter: You are Peter, and upon this rock I will build my Church, and the gates of hell shall not prevail against it (Matthew 16:18). The word 'Dominicus' is derived from the name 'Dominus', so that it may be called 'Dominicum'. And the people of that land should not be called by the old name 'Israel', but by a new name, that is, 'Christian'. And it will be like a crown of beauty in the hand of the Lord, and like a diadem of the kingdom in the hand of their God, when the crowd of believers crowns it, and the diadem of the empire, which the Martyrs have distinguished by the variety of their gems, will be in the hand of God to crown their son with victories. Wherefore also the apostle Paul was speaking to the Saints: My joy and crown.Commentary on the Nicene Creed · Translator's Introduction 2:9Theodore of MopsuestiaIn the West the only writer who before the fifth Council dared to speak openly against Theodore was Marius Mercator, who died about 450. As early as the year 431 he accused him of being the real author of Pelagianism: " Quaestio contra Catholicam fidem apud nonnullos Syrorum et praecipue in Cilicia a Theodoro quondam episcopo oppidi Mopsuesteni jamdudum mota. . . ." This hostile note is also clearly found in his Latin translations of some of Theodore's treatises, in which he denounced him as the master of Nestorius and Nestorianism: ". . . Pravum ejus de dispensatione Dominica, et a fide Catholica alienum, ac satis extorrem sensum, quo Nestorium Constantinopolitanae urbis quondam episcopum secum male decepit. . . . "Sermons · Sermon 146 1:7Augustine of HippoLive in harmony, especially you who are candidates of Christ, newly baptized, just regenerated, as I have previously admonished you, and I now say, and I declare my concern; for the present evangelical reading has instilled greater fear in me; watch over yourselves, do not imitate bad Christians. Do not say: I will do this, because many faithful do this. This is not to prepare a defense for the soul, but to seek companions to hell. Grow in this field of the Lord; in this, you will find good ones, who will also please you if you are good yourselves. Are you indeed our own property? Heretics and schismatics have stolen dominical property for themselves, and have desired to feed not Christ's flocks, but their own against Christ. Clearly, in their very depredations, they have placed their own title, so that their loot might seem defended by the title of the powerful. What does Christ do when such people convert, who have received His baptismal title outside the Church? He casts out the predator, does not remove the title, and possesses the house; because He finds His title there. What need is there to change His name? Do they not heed what the Lord said to Peter: Feed my lambs, feed my sheep? Did He say: Feed your lambs, or: Feed your sheep? And to those excluded, what did He say in the Song of Songs to the Church? Speaking as the bridegroom to the bride, He said: If you do not know yourself, O fairest among women, go forth. As if saying: I do not cast you out, go forth yourself, if you do not know yourself, O fairest among women, if you do not know yourself in the mirror of Divine Scripture; if you, O beautiful woman, do not attend to the mirror which does not deceive you with a false luster; if you do not know because it was said of you: Your glory is over all the earth; because it was said of you: I will give you the nations as your inheritance, and the ends of the earth as your possession; and countless other testimonies that commend the Catholic Church. Therefore, if you do not know yourself, you have no part, you cannot be made an heir. So, go forth in the footsteps of the flocks, not in the company of the flock: and feed your kids, not as said to Peter: my sheep. To Peter it is said: my sheep; to the schismatics it is said: your kids. Here sheep, there kids; here mine, there yours. Recall the right and the left of our judge; recall where the kids will stand, and where the sheep; and it will be apparent to you where the right hand is and where the left, white and black, luminous and dark, beautiful and deformed, those to receive the kingdom and those to find eternal punishment.Sermons · Sermon 180 1:5Augustine of HippoThe first reading from the Apostle James, which was recited to us today, has been offered to us for discussion and, in a way, mandated. For he made you attentive, admonishing before all things not to swear. It is a difficult question. Who does not hold himself guilty if swearing is a sin? For no one doubts that perjury is a sin, and a grave sin at that. But the Apostle, from whose reading we are discussing, did not say: Before all things, my brothers, do not commit perjury; but: do not swear. A similar admonition from the Lord Jesus Christ also preceded in the Gospel: You have heard, he says, that it was said to those of old: You shall not swear falsely. But I say to you: do not swear at all, neither by heaven, for it is the throne of God; nor by the earth, for it is the footstool of his feet; nor shall you swear by your head, for you cannot make one hair white or black. Let your speech be: Yes, yes; No, no. Anything more than this comes from evil. This dominical admonition is wholly consistent with the aforementioned reading of the Apostle, such that it seems God commanded nothing else; for no one else said this but he who spoke through the Apostle: Before all things, he says, my brothers, do not swear, neither by heaven, nor by earth, nor by any other oath. But let your speech be: Yes, yes; No, no. Except that he added: Before all things; which made many attentive and increased the difficulty of the question.Life of St Augustine · Translator's introduction 4:14PossidiusBesides the above-mentioned letter addressed to Possidius and those cited in this account of Possidius's life, there are several other references to him in Augustine's writings. |18 Probably the most significant of these is found in Ep, CI, addressed to a certain Bishop Memor, in which Augustine discloses his affection for Possidius by calling him "no small image of my own self": Nimis autem ingratum ac ferreum fuit, ut te qui nos sic amas, hic sanctus frater et collega noster Possidius, in quo nostram non parvam praesentiam reperies, vet non disceret, vel sine litteris nostris disceret. Est enim per nostrum ministerium non litteris illis, quas variaram servi libidinum liberales vacant, sed dominico pane nutritus, quantus ei potuit per nostras angustias dispensari. This is Augustine's fullest reference to Possidius and as it agrees so well with Possidius's own statements it serves to confirm our faith in him. Another letter written about this same time, while not so pertinent, still deserves notice. It begins in this manner: Cum vos fratres nostri comiunctissimi nobis, quos nobiscum desiderati desiderare et salutati resalutare consuestis, assidue vident, non tam augentur bona nostra, quam consolantur mala. Though Augustine may here be speaking in general terms, yet he means Possidius in particular, for he at once proceeds to name him as the person he has in mind. The other references to Possidius are of less importance and need only to be indicated. He concludes Ep. CXXXVII to Volusianus with a greeting from Possidius who is evidently visiting him, and in the De Civitate Dei XXII viii he speaks of a cure supposed to have been effected by a relic which the bishop of Calama had brought to that city.THE ECCLESIASTICAL HISTORY · Book 4 27:3Socrates ScholasticusNow Providence opposed Didymus to the Arians at Alexandria. But for the purpose of confuting them in other cities, it raised up Basil of Caesarea and Gregory of Nazianzus; concerning these it will be reasonable to give a brief account in this place. Indeed the universally prevalent memory of the men would be enough as a token of their fame; and the extent of their knowledge is sufficiently perceptible in their writings. Since, however, the exercise of their talents was of great service to the Church, tending in a high degree to the maintenance of the catholic faith, the nature of my history obliges me to take particular notice of these two persons. If any one should compare Basil and Gregory with one another, and consider the life, morals, and virtues of each, he would find it difficult to decide to which of them he ought to assign the pre-eminence: so equally did they both appear to excel, whether you regard the rectitude of their conduct, or their deep acquaintance with Greek literature and the sacred Scriptures. In their youth they were pupils at Athens of Himerius and Prohaeresius, the most celebrated sophists of that age: subsequently they frequented the school of Libanius at Antioch in Syria, where they cultivated rhetoric to the utmost. Having been deemed worthy of the profession of sophistry, they were urged by many of their friends to enter the profession of teaching eloquence; others would have persuaded them to practice law: but despising both these pursuits, they abandoned their former studies, and embraced the monastic life. Having had some slight taste of philosophical science from him who then taught it at Antioch, they procured Origen's works, and drew from them the right interpretation of the sacred Scriptures; for the fame of Origen was very great and widespread throughout the whole world at that time; after a careful perusal of the writings of that great man, they contended against the Arians with manifest advantage. And when the defenders of Arianism quoted the same author in confirmation, as they imagined, of their own views these two confuted them, and clearly proved that their opponents did not at all understand the reasoning of Origen. Indeed, although Eunomius, who was then their champion, and many others on the side of the Arians were considered men of great eloquence, yet whenever they attempted to enter into controversy with Gregory and Basil, they appeared in comparison with them ignorant and illiterate. Basil being ordained to the office of deacon, was by Meletius, bishop of Antioch, from that rank elevated to the bishopric of Caesarea in Cappadocia, which was his native country. Thither he therefore hastened, fearing lest these Arian dogmas should have infected the provinces of Pontus; and in order to counteract them, he founded several monasteries, diligently instructed the people in his own doctrines, and confirmed the faith of those whose minds were wavering. Gregory being constituted bishop of Nazianzus, a small city of Cappadocia over which his own father had before presided, pursued a course similar to that which Basil took; for he went through the various cities, and strengthened the weak in faith To Constantinople in particular he made frequent visits, and by his ministrations there, comforted and assured the orthodox believers, wherefore a short time after, by the suffrage of many bishops, he was made bishop of the church at Constantinople. When intelligence of the proceedings of these two zealous and devoted men reached the ears of the emperor Valens, he immediately ordered Basil to be brought from Caesarea to Antioch; where being arraigned before the tribunal of the prefect, that functionary asked him `why he would not embrace the emperor's faith?' Basil with much boldness condemned the errors of that creed which his sovereign countenanced, and vindicated the doctrine of the homoousion: and when the prefect threatened him with death, `Would,' said Basil, `that I might be released from the bonds of the body for the truth's sake.' The prefect having exhorted him to reconsider the matter more seriously, Basil is reported to have said, `I am the same to-day that I shall be to-morrow: but I wish that you had not changed yourself.' At that time, therefore, Basil remained in custody throughout the day. It happened, however, not long afterwards that Galates, the emperor's infant son, was attacked with a dangerous malady, so that the physicians despaired of his recovery; when the empress Dominica, his mother, assured the emperor that she had been greatly disquieted in her dreams by fearful visions, which led her to believe that the child's illness was a chastisement on account of the ill treatment of the bishop. The emperor after a little reflection sent for Basil, and in order to prove his faith said to him, `If the doctrine you maintain is the truth, pray that my son may not die.' `If your majesty should believe as I do,' replied Basil, `and the church should be unified, the child shall live.' To these conditions the emperor would not agree: `God's will concerning the child will be done then,' said Basil; as Basil said this the emperor ordered him to be dismissed; the child, however, died shortly after. Such is an epitome of the history of these distinguished ecclesiastics, both of whom have left us many admirable works, some of which Rufinus says he has translated into Latin. Basil had two brothers, Peter and Gregory; the former of whom adopted Basil's monastic mode of life; while the latter emulated his eloquence in teaching, and completed after his death Basil's treatise on the Six Days' Work, which had been left unfinished. He also pronounced at Constantinople the funeral oration of Meletius, bishop of Antioch; and many other orations of his are still extant.THE ECCLESIASTICAL HISTORY · Book 5 2:3Socrates ScholasticusAfter the Emperor Valens had thus lost his life, in a manner which has never been satisfactorily ascertained, the barbarians again approached the very walls of Constantinople, and laid waste the suburbs on every side of it. Whereat the people becoming indignant armed themselves with whatever weapons they could severally lay hands on, and sallied forth of their own accord against the enemy. The empress Dominica caused the same pay to be distributed out of the imperial treasury to such as volunteered to go out on this service, as was usually allowed to soldiers. A few Saracens also assisted the citizens, being confederates, who had been sent by Mavia their queen: the latter we have already mentioned. In this way the people having fought at this time, the barbarians retired to a great distance from the city.THE ECCLESIASTICAL HISTORY · Book 7 2:2Hermias SozomenSuch was the fate of Valens. The barbarians, flushed with victory, overran Thrace, and advanced to the gates of Constantinople. In this emergency, a few of the confederate Saracens sent by Mavia, together with many of the populace, were of great service. It is reported that Dominica, wife of Valens, furnished money out of the public treasury, and some of the people, after hastily arming themselves, attacked the barbarians, and drove them from the city.Dialogues · Dialogue 2 24:23Theodoret of CyrusFrom his discourse De nova dominica: -Life of St. Severinus · English translation 46:32EugippiusThe date of this earthquake as given in the chronicles clearly cannot be correct. The Friday before the Ides fell, in September 455, on the 9th, not on the 7th. I suggest accordingly that, following C. F. Roesler ( Chronica Medii Aevi, Tubingae, 1798, i, p. 341), we make the obvious emendation, and read "V. idus Septembres die Veneris." Theodor Mommsen ( Chronica Minora, Berlin, 1892-98, i, p. 304; in Monumenta Germaniae Historica ) suggests the reading "IV.," "nisi in anno erratum est"; but he cannot be right. One might, it is true, reach his result by using inadvertently a table like that in Sir Harris Nicolas's The, Chronology of History (London, 1835), p. 49, which contains the dominical letters for 4000 years after the Christian era, according to the New Style. The New Style, however, does not apply to the fifth century.On Easter, or, The Paschal Cycle 1:10Dionysius Exiguus...however they are unable to protect a similar movement of constancy concurrent days of the week, and the day(s) of the Lord's Pasch and the month of the dominical day itself. However the reason of the concurrency of the week, which comes from the course of the sun, it is concluded in a continual circuit of seven years. In which you will take care to enumerate through the years each one; only in that year in which it will have been a leap year, you will add two. Which cause also makes that not through the whole 95 years does that circle seem to harmonize with its recursion. For when in other years it does not deviate, in this alone, in which the leap year is inserted, the Pasch of the churches with its month occurs in various ways of reason (rationis). ....On Easter, or, The Paschal Cycle 2:10Dionysius Exiguusdies Dominicae festivitatis On Easter, or, The Paschal Cycle 2:12Dionysius Exiguusdominici On Easter, or, The Paschal Cycle 12:1Dionysius Exiguusdies Dominicae festivitatis On Easter, or, The Paschal Cycle 12:3Dionysius Exiguusdominici On Easter, or, The Paschal Cycle 58:9Dionysius ExiguusSi vis cognoscere quotus dies septimanae est, sume dies a Januario usque ad mensem quem volueris, ut puta, ad XXX diem mensis Martii, fiunt LXXXIX. His adjicies semper unum, fiunt XC; et semper adde epactas solis, id est concurrentes septimanae dies cujus volueris anni, ut puta II, indictionis III, fiunt simul XCII. Hos partire per VII, remanet una: ipsa est dominica paschalis festi. Sic quamlibet diem a calendis Januarii usque ad XXXI diem mensis Decembris, quota feria fuerit, invenies computando, ut regularem unum et concurrentes, quae a Januario mense semper incipiunt, pariter assumas.On Easter, or, The Paschal Cycle 58:19Dionysius ExiguusSi vis nosse diem calendarum Januarii, per singulos annos, quota sit feria, sume annos incarnationis Domini nostri Jesu Christi, ut puta, annos DCLXXV. Deduc assem, remanent DCLXXIV. Hos per quartam partem partiris, et quartam partem, quam partitus es, adjicies super DCLXXIV, fiunt simul DCCCXLII. Hos partiris per VII, remanent II. Secunda est dies calendarum Januarii. Si V, quinta feria; si asse, dominica; si nihil, sabbatum.On Easter, or, The Paschal Cycle 59:15Dionysius ExiguusAnno primo, quia non habet epactas lunares, pro eo quod cum noni decimi inferioris anni XVIII, et suis XI epactis, addito etiam ab ¦gyptiis die una, fiunt XXX, id est luna mensis unius integra, et nihil remanet de epactis, et quod in Aprili mense incidit eo anno luna paschalis XIV, tene regulares in eo semper XXXV, subtrahe XXX, id est ipsa luna integra, et remanent V. Quinto die a calendis, hoc est nonis Aprilis, occurrit luna paschalis XIV. Tene suprascriptos V, adde et concurrentes ejusdem anni IV, fiunt IX. Adde et regulares in eodem semper mense Aprili VII, fiunt XVI. Hos partire per VII, id est bis septeni XIV, remanent II. Secunda feria occurrit luna paschalis XIV, et dominicus festi paschalis dies luna XX.On Easter, or, The Paschal Cycle 59:20Dionysius ExiguusItem praefati circuli annus secundus, a quo sumunt exordium epactae XI. Incidit in eo anno luna paschalis XIV mense Martii. Tene XXXVI regulares in eo semper, subtrahe semper epactas XI, remanent XXV. Vicesimo quinto die a calendis Martii, quod est VIII calendas Aprilis, occurrit luna paschalis XIV. Tene suprascriptos XXV, adde concurrentes ejusdem anni V, fiunt XXX. Adde semper in fine hujus mensis regulares IV, hos partire per VII, id est septies quaterni XXVIII, remanent VI. Sexta feria occurrit luna XIV paschalis, et dominicus festi paschalis dies luna XVI.On Easter, or, The Paschal Cycle 59:24Dionysius ExiguusItem mense Aprili saepe dicti circuli primi anno tertio. Tene semper in eo mense imprimis regulares XXXV. Subtrahe epactas ejusdem anni XXII, remanent XIII. Tertio decimo die mensis, id est idibus Aprilis, occurrit luna paschalis XIV. Tene hos XIII, adde concurrentes VI, fiunt XIX. Adde in Aprili semper inferius regulares VII, fiunt XXVI. Hos partire per VII ter septeni, XXI, remanent quinque. Quinta feria erit decima quarta luna paschalis, et dominicus dies paschalis festi luna XVII.On Easter, or, The Paschal Cycle 60:7Dionysius ExiguusQua die natus est Dominus Jesus Christus secundum carnem ex Maria Virgine in Bethlehem, in qua incipit crescere dies. Aequinoctium primum est in VIII calendas Aprilis, in qua aequatur dies cum nocte. Eodem die Gabriel nuntiat sanctae Mariae, dicens: Spiritus sanctus superveniet in te, et virtus altissimi obumbrabit te. Propterea quod ex te nascetur, vocabitur Filius Dei. In qua etiam passus est Christus secundum carnem. Solstitium secundum est VIII calendas Julii, quando etiam natus est sanctus Joannes Baptista ex quo incipit decrescere dies. Aequinoctium secundum est VIII calendas Octobris, in qua die conceptus est Joannes Baptista. Et hinc jam minor efficitur dies nocte, usque ad natalem Domini Salvatoris. Ex VIII calendas Aprilis et in VIII calendas Januarii, dies numerantur CCLXXI. Unde secundum numerum dierum conceptus est Christus Dominus noster in die dominica VIII calendas Aprilis, et natus est in III feria XIII calendas Januarii Christus Dominus noster. In die qua passus est, fiunt anni CXXXIII [ ? XXXIII ] et menses III, qui sunt dies XII CCCCXIIII. Unde secundum numerum dierum ejus stat cum III feria natum, et passum VI feria: natum VIII calendas Januarii, passum VIII calendas Aprilis. Ex quo baptizatus est Jesus Christus Dominus noster, fiunt anni II, et dies numerantur XC, qui fiunt DCCCXX, cum bissextis diebus suis, ac sic baptizatur VIII idus Januarii die, V feria, et passus est, ut superius dixi, VIII calendas Aprilis, VI feria. Cum bissextis diebus suis fiunt simul dies XII CCCCXV, et (ab) VIII idus Januarii in VIII calendas Aprilis dies XC.Dialogues · Book 4 11:9Gregory the Dialogist34. Chapter XXVI. p. 206. The church of San Sisto is on the Via Appia within the city ; it was given by Honorius III. to St. Dominic in the thirteenth century, and is now occupied by Dominican nuns. The Via Praenestina runs from the Porta Maggiore (Porta Praenestina) to Palestrina. ['Way that is called Appia' replaced by 'Appian Way' in online text].Register of Epistles · Book 1 7:4Gregory the DialogistFurther, as to the case of our brethren, I think that, if God gives aid, it will be as thou hast written. It was not, however, by any means right for me to write about it at present to our most serene lords, since at the very outset one should not begin with complaints. But I have written to my well-beloved son, the deacon Honoratus , that he should mention the matter to them in a suitable manner at a seasonable time, and speedily inform me of their reply. I beg greetings to be given in my behalf to the Lord Alexander, the Lord Theodorus , my son Marinus, the lady Esicia, the lady Eudochia, and the lady Dominica.Register of Epistles · Book 1 31:12Gregory the DialogistThe glorious magister militum Campanianus had left twelve solidi a year out of the Varronian estate to his notary John; and this we order thee to pay every year without any hesitation to the granddaughter of Euplus the farmer, although she may have received all the chattels of the said Euplus, except perhaps his cash; and we desire thee also to give her out of his cash five-and-twenty solidi . A silver saucer is said to have been pawned for one solidus , and a cup for six solidi . After interrogating Dominicus the secretary, or others who may know, redeem the pledge, and restore the aforesaid little vessels.Register of Epistles · Book 10 15:2Gregory the DialogistTO Dominicus , Bishop OF Carthage .Register of Epistles · Book 10 15:3Gregory the DialogistGregory to Dominicus, &c.Register of Epistles · Book 2 26:1Gregory the DialogistEpistle XLVII. To Dominicus, Bishop.Register of Epistles · Book 2 26:2Gregory the DialogistGregory to Dominicus, Bishop of Carthage .Register of Epistles · Book 4 25:5Gregory the DialogistAs to what your Charity has written to me, asking me to give thanks for you to my son the chief physician and ex-praefect Theodorus, I have done so, and have by no means ceased to commend you as much as I could. Further, I beg you to pardon me for replying to your letters with brevity; for I am pressed by such great tribulations that it is not allowed me either to read or to speak much by letter. This only I say to thee, For the voice of groaning I have forgotten to eat my bread (Ps. ci. 5 ). All that are with you I beg you to salute in my name. Give my salutations to the lady Dominica, whose letter I have not answered, because, though she is Latin, she wrote to me in Greek.Register of Epistles · Book 5 4:1Gregory the DialogistEpistle V. To Dominicus, Bishop.Register of Epistles · Book 5 4:2Gregory the DialogistGregory to Dominicus,Bishop of Carthage.Register of Epistles · Book 6 21:6Gregory the DialogistWith regard to the clerics Romanus and Dominicus, who presumed with rash daring to depart from this city without our blessing, though they were to have been stricken with heavier punishment, nevertheless such relaxation ought to be made in a spirit of kindness that they be urged to come back to their duty. The month of April, Indict. 14.Register of Epistles · Book 7 19:5Gregory the DialogistFurther, you inform me in your letter of the passing away of the lady Esychia ; and I rejoiced with great exultation that that good soul, which laboured in a foreign country, has arrived happily at its own. Further, greet in my behalf my glorious daughters, the lady Dominica and the lady Eudochia. But, inasmuch as I hear that it is now a long time since the aforesaid lady Dominica was made a prioress, let your Charity watch over her in this regard; that, as she is no longer compelled to serve in the toil of an earthy court, she may fly perfectly from all noises of this world, devote herself entirely to God, and leave no part of herself outside herself; but that she also gather together as many souls as she can to the service of her Creator, that their minds through her word may receive the grace of compunction, and that she herself may so much the more speedily be absolved from all her sins as, through her life and her tongue, the souls of others also shall have broken loose from the bands of sins. Moreover, since no one among men in this world is without sin (and what else is sinning but flying from God?), I say confidently that this my daughter also has some sins. Wherefore, that she may perfectly satisfy her mistress, that is eternal Wisdom, let her, who fled alone, return with many. For the guilt of turning away will be imputed to no one who in returning brings back gain.Register of Epistles · Book 7 24:1Gregory the DialogistEpistle XXXV. To Dominicus, Bishop.Register of Epistles · Book 7 24:2Gregory the DialogistGregory to Dominicus, Bishop of Carthage.Register of Epistles · Book 9 13:7Gregory the DialogistFurther, we neither have said nor now say the Kyrie Eleison, as it is said by the Greeks: for among the Greeks all say it together; hut with us it is said by the clerks, and responded to by the people; and as often as it is said, Christe Eleison is said also, which is not said at all among the Greeks. Further, in daily masses we suppress some things that are usually said, and say only Kyrie Eleison, Christe Eleison, so as to devote ourselves a little longer to these words of deprecation. But the Lord's prayer (orationem Dominicam) we say immediately after the prayer (mox post precem) for this reason, that it was the custom of the apostles to consecrate the host of oblation to (ad) that same prayer only. And it seemed to me very unsuitable that we should say over the oblation a prayer which a scholastic had composed, and should not say the very prayer which our Redeemer composed over His body and blood . But also the Lord's Prayer among the Greeks is said by all the people, but with us by the priest atone. Wherein, then, have we followed the usages of the Greeks, in that we have either amended our own old ones or appointed new and profitable ones, in which, however, we are not shewn to be imitating others? Wherefore, let your Charity, when an occasion presents itself, proceed to the Church of Catana; or in the Church of Syracuse teach those who you believe or understand may possibly be murmuring with respect to this matter, holding a conference there, as though for a different purpose, and so desist not from instructing them. For as to what they say about the Church of Constantinople, who can doubt that it is subject to the Apostolic See, as both the most pious lord the emperor and our brother the bishop of that city continually acknowledge? Yet, if this or any other Church has anything that is good, I am prepared in what is good to imitate even my inferiors, while prohibiting them from things unlawful. For he is foolish who thinks himself first in such a way as to scorn to learn whatever good things he may see Commentary on Ezra and Nehemiah 18:16Bede[Nehemiah 3:26] -- The Nathinnei, however, dwelt in Ophel, etc. The Nathinnei are considered to be the Gibeonites, who served the house of the Lord with faithful devotion according to the arrangement of Joshua the son of Nun. Ophel, however, was a tower, not far from the temple, of enormous height. Hence, Ophel, that is, of darkness, or named after a cloud, because its head rose up to the clouds. Finally, where it is written in Micah: And the tower of the flock, the cloud of the daughter of Zion (Micah IV); in Hebrew, for the cloudy tower, it is written "the tower Ophel." This tower is mentioned, and its part within the city is indicated in the book of Chronicles, referring to King Manasseh, which we also previously noted, that he built a wall outside the city of David to the west of Gihon in the valley, from the entrance of the fish gate around up to Ophel (II Chron. XXXIII). Therefore, according to the location, it was fitting that the temple servants lived in the nearby temple tower. However, according to the mystical sense as well, Nathinnei dwell in Ophel, that is, in the cloudy tower, when those dedicated to God in the profession of a more perfect life, always live in the fortress and height of virtues and actions and thoughts. Saying with the Apostle, For our conversation is in heaven (Phil. III). Of whom the multitude of the people also testifies with admiration, saying: Who are these who fly like clouds? (Isa. LX). Similarly, Nathinnei dwell in Ophel, when those distinguished in the garb of religion have learned to penetrate the hidden things of Scripture, about which it is said, Dark water in the clouds of the sky; that is, the mystical knowledge in the prophets with an illuminated heart, and to meditate on these readings day and night. Regarding their habitation, it is aptly added: Up to the water gate towards the east and the tower that projected. For the gate of waters is the Lord, who daily waters us with the grace of his mercy lest we fail in the troubles of the present life. The Psalmist desired to enter this gate, when he said: As the deer pants for the fountains of water, so my soul desires you, God (Psalm XLI). This gate is fittingly mentioned as positioned towards the east; because indeed the same Lord, who, by the torrent of his pleasure, drenches us lest we thirst, also illuminates us with the gift of his visitation, lest we dwell in the darkness of errors. Accordingly, Zechariah says: The dawn from on high has visited us, to give light to those who sit in darkness and in the shadow of death (Luke I). He also defends us with the protection of his aid, lest we be touched by the enemy. Hence it aptly follows: And up to the tower that projected. Understanding this, the same Psalmist said: You led me, because you have been my hope, a tower of strength in the face of the enemy (Psalm LX). Therefore, the Nathinnei dwell in Ophel, up to the water gate towards the east, and the tower that projected; when faithful persons dedicated to sacred readings rejoice in being drenched and illuminated by divine mercy and grace, and in always being protected from the enemy. And because after the present gifts of virtues one ascends to see the clarity of the dominical man, it is rightly added:Commentary on Luke 19:32Bede[Luke 19:34] -- But they said: Because the Lord has need of him. And they brought him to Jesus. Those who had resisted the loosing of the colt, upon hearing the name of the Lord, became quiet, for the masters of errors who opposed the teachers of the salvation to the Gentiles, defended their darkness until the power of the true possessor and Lord shone through with miracles to back it up. But after the power of the dominical faith appeared, with the complaints of the adversaries giving way all over, the liberated congregation of believers, carrying God in their heart, is brought forward.Retractions on Acts 5:2Bede[Acts 6:6] -- They set them before the sight of the apostles, and praying, they laid hands on them. Not those who set them, but the apostles, laid hands on them. For indeed the common dispensation demanded that men be chosen as ministers for widows; but when those were found who seemed worthy for this ministry, gradually, as often happens, the providence of the saving counsel pleased that they themselves should be ordained as ministers of the altar of the sacred and dominical blood, as well as the refection and common table of the multitude of believers: which is proved by the word which said: And praying, they laid hands on them. For this is indeed for those who are promoted from the common number of the faithful to the office of the most holy altar.Commentary and the Questions and Answers Manual · Translation-Van Der Pas-Litteral 25:17Alcuin of YorkFinally, after having at last finished so great and so perilous a work, I beg with insistence, that if any people should deem this little work of mine worth reading, they should also remember to commend the author of the work to the Lord. I have actually quoted a good number of things from the teaching of the masters or from what I remembered from my readings — for we also have as a commandment that we should give back to our lord the talents we received, with the interests. Concerning the knowledge of numbers [...] also a few things [...] different number [...] Bede says [...] 26 is divided into seven sections; and in the fifth rule mentioned in his preface, he says that the trope works with regular numbers, in the trope called synecdoche, where either the whole is meant by a part or a part by the whole. This figure of speech even gives us the solution to that famous question of Christ's resurrection: for unless the last part of the day on which he suffered his Passion is taken as a whole day, that is, including also the previous night; and unless the night in the last part of which he was resurrected is taken as a whole day, that is, including also the then-dawning Dominical day, there cannot be three days and three nights, the time during which he said he would be in the heart of the earth . [Matt. 12:40] He calls “regular numbers” those the holy Scripture commends more notably, like seven, ten, or twelve. By these is usually represented either totality of time or perfection of a certain thing, as for example, as already said, 27 Seven times a day I have given praise to thee [Ps. 118:164] means nothing else but His praise shall be always in my mouth . [Ps. 33:2] What is the number seven taken to mean but the sum of perfection? So the number seven is called perfect because it is made up of the first even number and the first odd number: the first that can be divided and the first that cannot be divided. This is actually why twelve apostles were chosen to be filled with the perfection of the sevenfold grace, for there is a rising from the number seven to the number twelve: when the number seven undergoes a multiplication of its parts by each other, it stretches to the number twelve: for whether four is multiplied by three or three by four, they turn seven into twelve. Therefore, since the holy apostles were being sent to preach the Trinity in the four parts of the world, twelve apostles were chosen, so that they might show by their number also the perfection they preached with their lives and voices. Here you are; you have both, the fulfillment of your request and of your wish. 28 As far as time and place have allowed me to, with God's favor, I have complied willingly, instructed by the apostle, who tells us to be ready to satisfy everyone that asks . [1 Pet. 3:15] I know him who says, Open thy mouth, and I will fill it . [Ps. 80:11] Let us hasten to walk while it is light; the night will come, when no one can walk. [Cf. John 9:4] Let us imitate him about whom it is written, fearing God, and avoiding evil . [Job 1:1]Commentary and the Questions and Answers Manual · Translation-Van Der Pas-Litteral 26:49Alcuin of York(6:6) INTERROGATIO. Quid est « Bilibris tritici denario, et tres bilibres hordei denario, et uinum et oleum ne laeseris »? RESPONSIO. Caue, inquid, ne exemplo pessimo 3 fratrem tuum scandalizes, propter quem Christus mortuus est, et sacri sanguinis crismatisque portat insignia; quia siue perfecti meritis, siue etiam minimi quique in Ecclesia, fide tamen sanctae Trinitatis imbuti, omnes eodem perfecto pretio sanguinis Dominici sunt redempti. Nec inmerito bilibri et non simplici libra fidei uel operis perfectio exprimitur, quae utraque in radice geminae consistit caritatis. 4 Commentary and the Questions and Answers Manual · Translation-Van Der Pas-Litteral 26:50Alcuin of York(6:9) INTERROGATIO. Quid est « Uidi subtus altare animas interfectorum propter uerbum Dei »? RESPONSIO. Qui Ecclesiam dixerat in praesenti multipliciter afflictam dicat 5 et gloriam animarum post corporum poenam. Uidi, inquid, eas sub altare, id est, in secretario laudis aeternae. Ara enim aurea et interius posita et prope Dominici corporis arcam non ut exterior carnem et sanguinem, sed sola offert Domino tymiamata laudis; et qui nunc exhibent corpora sua hostiam uiuentem [Rom. 12:1], tunc, disruptis carnis uinculis, illi sacrificant hostiam laudis [cf. Ps. 115:16-17]. Potest autem et hyperbaton esse, ut non sub ara viderit, sed sub ara occisos, id est sub testificatione nominis Christi, sicut de Machabeis dictum est « [fol. 8v] Sub testamento Dei ceciderunt » [2 Macc. 7:36 acc. to LXX]. 6 Nunc, otena kme 7 , in campo in aurem cor ta trans dis artius nectere. 8 Commentary and the Questions and Answers Manual · Translation-Van Der Pas-Litteral 26:133Alcuin of York(21:19/20) INTERROGATIO. Fundamentum primum ciuitatis Dei, scilicet sanctae Ecclesiae, iaspis 29 . RESPONSIO 30 . Iaspidum multa sunt genera. Alius enim uiridi 31 coloris et tinctus quasi floribus apparet; alius niui et spumae marinorum fluctuum, quasi mixto cruori obrutilans 32 . Per iaspidem ergo fidei uiror inmarciscibilis indicatur, quae Dominicae Passionis sacramento per undam baptismatis inbuitur atque ad omne 33 spiritalium gratiarum flores proficientibus meritis instruitur, potestque cum sponsa dicere, « Dilectus meus candidus et rubicundus » [Song 5:10]. Unde merito ex hoc lapide et hic structura muri et apud Isaiam [Is. 54:12] propugnacula eiusdem ciuitatis muniuntur pariter et ornantur. Secundus saphirus. Huius [fol. 18r] lapidis colorem pariter et sacramentum Moyses exposuit cum Dei habitum describens diceret, « Sub pedibus eius quasi opus lapidis saphiri » [Ex. 24:10]. Qui radiis percussus solis fulgorem ardentem ex se emittit, quia caelestibus semper intentus sanctorum animus, diuini luminis cotidie radiis innouatus, conpunctior quodam modo atque ardentior aeterna perquirit aliisque inquirenda persuadet. Nam quod in Rubro Mari repperiri dicitur, significat per Domini passionem et sacri baptismatis lauacrum mentes mortalium ad praesumenda caelestia sublimiter erigi. Tertius calcedonius 34 .Commentary and the Questions and Answers Manual · Translation-Van Der Pas-Litteral 26:135Alcuin of York[fol. 19r] Fugiens elongat qui a turba desideriorum 47 temporalium in alta Dei contemplatione se subleuat; manet uero in solitudine, quia perseuerat in remota mentis intentione. 48 Contra huius modi alites semen diuini Uerbi nobis praeripere anhelantes, quique sanctorum inuigilant simplici per caeleste desiderium intentione quasi uno oculo admirandi, ut gemmam fidei ceterarumque uirtutum inuestigare et effodere quaeant. Quo enim quoque 49 uirtus celsior est, eo pauciores habet cultores, grauioremque ab inmundis spiritibus persecutionem tolerat, qui uelut griphes horrendi meritorum deiectione terrestres, sed superba mentis altitudine uolucres, diuitias spiritales non sibi ad usum possidere, sed hominibus auferre indefesso labore decertant. Et quia tanto 50 fidei sublimitas per Euangelium mundo innotuit, aperte 51 propter quattuor Euangelii libros quarto loco smaragdus ponitur. Quintus sardonix. Hic ex onice candorem, ex sardio ruborem trahens, ab utroque sardonici 52 nomen accepit. Sunt enim genera eius plurima. Alius enim terrae rubrae similitudinem tenet; alius quasi per humanam unguem sanguis eniteat bicolor apparet; alius tribus coloribus, subterius nigro, medius candido, superius mineo consistit. Cui conparantur homines corporis passione rubicundi, spiritus puritate candidi, sed mentis sibimet humilitate dispecti cum apostolo protestantes, « Etsi exterior homo noster corrumpitur, sed tamen interior renouatur de die in diem » [2 Cor. 4:16], et iterum, « Nihil mihi conscius sum, sed non in hoc iustificatus sum » [1 Cor. 4:4], [fol. 19v] itemque Psalmista, « Quamquam homo imaginem Dei habeat », id est de uirtute mentis, « tamen uanae 53 conturbabitur » [Ps. 38:7], id est de infirmitate carnis. Quae quoniam et passio in corporis infirmitate uersatur, « qui enim occidunt corpus, animam autem non possunt occidere » [Matt. 10:28], et humilitas de eiusdem corporis fragilitate descendit cum dicitur, « Infelix ego homo, quis me liberabit de corpore mortis huius? » [Rom. 7:24] recte sardonix quinto fundamento inseritur, nam corpus nostrum quinque sensibus subsistere certum est. Sextus sardius. Sardius, qui ex integro sanguine 54 coloris est, martyrum gloriam significat, de qua dicitur, « Pretiosa in conspectu Domini mors sanctorum eius » [Ps. 115:15]. Merito sexto loco positus cum Dominus noster et sexta aetate saeculi incarnatus et sexta feria sit pro totius mundi salute crucifixus. Septimus crisolitus. Crisolitus lapis quasi aurum fulget, scintillas habens ardentes. Cuius specie figurantur hi qui intellectu supernae ueraeque sapientiae fulgentes uerba exortationis in proximos uel etiam uirtutum signa quasi scintillas ignis effundunt. Quorum et 55 Arator ait 56 , mentis 57 instat amor, sermonibus aestuat ardor. Quod quia sole 58 spiritalis gratiae munere geritur, uenustissime septimo fundamento crisolitus inest. Septimo formi 59 enim numero solet Spiritus Sancti gratia figurari, de quo supra dicitur, « et a septem spiritibus qui in conspectu throni eius sunt » [Rev. 1:4]. 60 Octauus berillus. Berillus est quasi consideres aquam solis fulgore percussam rubicundum ac decorum reddere colorem, sed non fulget nisi in sexangulam formam poliendo figuretur. Reper [fol. 20r] cussa 61 enim angulorum splendor illius acuat[ur?] 62 . Significat autem homines ingenio quidem sagaces, sed amplius supernae [... 63 ] coloris similitudine gratiae lumine refulgentes. Nam quod aqua sensus altitudinem designet, Salomon testis est, qui ait, « Aqua profunda uerba ex ore uiri » [Prov. 18:4]. Sed non est perfecti fulgoris uel humana uel etiam diuina sapientia, nisi operum quoque consummatio subnectatur. Nam senario saepe numero perfectio designatur actionis, maxime cum in hoc numero mundi huius sit opus consummatum. Quodque tenentes 64 manum adurere dicitur, procul dubio patet quia quisquis sancto uiro coniungitur, eius nimirum bonae conuersationis igne recreatur. Nonus topazius. Topazius lapis quantum inuentione rarus, tantum mercium quantitate pretiosus est. Qui duos fertur habere colores, unum auri purissimi, et alterum aetheria claritate relucentem. Pinguido rosea uerecundaque puritas; uicinus lapidi crisopraso magnitudini 65 uel colore, quia maxime lampas cum solis splendore percutitur, omnium gemmarum superans pretiosissimas claritates, in aspectum suum singulariter prouocans oculorum cupidissimam uoluptatem. Quem si polire uelis, obscuras; si naturae propriae relinquas, inradiat. Haec 66 regibus ipsis fertur esse mirabilis, ut inter diuitias suas nihil se simile possidere cognoscant. Cuius pulcherrima naturae qualitas contemplatiuae uitae decori dignissimae 67 conparatur. Hanc enim reges sancti, quorum cor est in manu Dei [Prov. 21:1], cunctis bonorum operum diuitiis uniuersisque uirtutum gemmis merito [fol. 20v] praeferunt, in eam maxime purae suae mentis intuitum aciemque dirigentes, tanto ardentius caelestis uitae dulcedinem animo conplectentes, quanto frequentius supernae gratiae fuerint splendore percussi. Habent ergo sancti uiri auream 68 colorem ex internae flamma caritatis; habent aetherium ex supernae contemplatione dulcedinis, qui saepe praesentis saeculi turbine uelut adtritu lime uilescit. Nom enim facile potest animus uno eodemque momento terrenis laboribus, aerumnis, curisque, et doloribus agi 69 et illa caelestis uitae gaudia tranquillae mentis statu delectatus intueri. Quin potius ingemiscendo proclamat, « Turbatus est », inquiens, « prae ira oculus meus; inueteraui inter omnes inimicos meos » [Ps. 6:8]. Quod uero in insula Thebaide, quae Topazion appellatur, unde et ipse nomen accepit, inueniri dicitur, dupliciter intellegendum est, quia et illi 70 praecipue, id est Aegyptiorum regiones, monachorum gregibus abundant, et quicumque Soli iustitiae uicinus habitauerit, aetherei nimirum luminis fulgore coloratur. Et pulchre sicut in octauo ordine actiuae uitae perfectio, sic in nono speculatiuae suauitatis gemma ponitur, siue quia nouem ordines angelorum, quorum uitam imitatur, in Scriptura 71 sancta reperiantur, siue quia a perfectae beatitudinis denario uno tantum, ut ita dicam, gradu mortis abest. Cui summo desiderio propheta suspirans aiebat, « Ideo dilexi mandata tua super aurum et topazion » [Ps. 118:127], id est super omnem probata 72 actionis claritatem superque omnem quae in hoc saeculo fieri potest contemplaui 73 gaudii sublimitatem, dulcissimo mandatorum tuorum delectabar [fol. 21r] amore. Quorum primum et maximum est, « Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde, tota anima, tota uirtute » [Mk. 12:30]. Quod non nisi in illo caelesti 74 regni culmine ad integrum perfici posse certissimum est. Decimus crisoprasus. Crisoprasus 75 est uiridis aureaquae 76 commixturae, quidam etiam purporeum iubar trahens, aureis interuenientibus guttis. Nascitur autem in India. Qui significat eos qui uiriditate 77 aeternae patriae perfectae caritatis fulgore promerentes eam etiam ceteris purporea martyrii sui luce patefaciunt. Qui quoniam in eo quod praesentem uitam despiciunt, aeternam gloriam praeferunt, Domini in carne apparentis exempla sequuntur, iam uelut in India, id est prope solis ortum, meritorum suorum fulgor 78 ostendunt. Et qui uelut sol in regno Patris fulgere [Matt. 13:43] regique suo, cui nunc conpatiuntur, tunc conregnare desiderantes expectant, iure in decimo loco sunt positi. Per denarium enim quo Dominicae uineae cultores remunerantur [Matt. 20:1-16] aeterni regis percipienda imago figuratur. Ubi, quod in nono 79 gradu non poterat, perfecta dilectione Dei et proximi per omnia Decalogus implebitur. Undecimus iacinctus. Iacinctus in Aethiopia repperitur, ceruleum colorem habens. Optimus qui nec rarus est, nec densitate obtunsus, sed ex utraque 80 temperamento lucet, et purificatum suauiter florem trahit. Hic autem non rutilat aequaliter, sed cum caeli facie mutatur. Sereno autem 81 perspicuus atque gratus est; nubilo coram oculis euanescit atque marcescit. Indicat autem animas caelesti semper intentioni deditas atque angelicae quodam modo, quantum mortalibus fas est, conuersationi propinquantes.Commentary and the Questions and Answers Manual · Translation-Van Der Pas-Litteral 26:136Alcuin of York[fol. 21v] Quibus omni custodia discretionis cor seuare [Prov. 4:23] praecipitur, ne uel nimia sensus subtilitate 82 callentes altiora se quaerere et fortiora se scrutari audeant (gloria enim Domini caelare 83 uerbum [Prov. 25:2], id est caute de Deo uel homine Christo philosophari) uel rursum desidia torpente 84 ad infirma fidei initia atque elementa exordii sermonum Dei relabuntur 85 ; quin potius uia regia gradientes a dextris et a sinistris per arma iustitiae [2 Cor. 6:7] tuti procedunt 86 , aptaque temporis obseruantia cum caelo faciem mutantes suis in pectoribus dicant, « Siue enim mente excedimus, Deo; siue sobrii sumus, uobis » [2 Cor. 5:13]. Quasi enim iacinctus circumdatus nubilo loquitur, « Non angustiamini in nobis, angustiamini autem in uisceribus uestris » [2 Cor. 6:12], et iterum, « Nihil enim iudicaui me scire inter uos nisi Christum Ihesum et hunc crucifixum » [1 Cor. 2:2]; et quasi in serena luce uisus ait, « Sapientiam loquimur inter perfectos » [Ibid. 6]. Duodecimus ametistus. Ametistus purporeus est, permixto uiolatio colore et quasi rose nitore, quasdamque leniter flammulas fundens. Sed et quidam 87 in purpura illius non ex toto igneum, sed quasi uinum rubens apparet. Purporeus ergo decor caelestis regni habitum, roseus uero atque uiolatius humilem sanctorum uerecundiam pretiosamque mortem designat, quorum uidelicet mens principaliter in summis erigitur, etiam cum exterius perpeti et 88 abiecta cernuntur, Dominici semper inter aduersa memor 89 promissi: « Nolite timere, pusillus grex, quia conplacuit Patri uestro dare uobis regnum » [Lk. 12:32]; quique flammam caritatis non ad se tantum inuicem, sed ad ipsos etiam persecutores spargentes, positis genibus [fol. 22r] implorant, « Domine, ne statuas illis hoc peccatum » [Acts 7:59], atque inter calicem passionis bibendum illius potius uini quod laetificat cor hominis iugi recordatione inaebriantur, quod Dominus se nouum cum discipulis suis in regno Patris bibiturum esse promisit [Matt. 26:29, Mk. 14:25]. In iaspide ergo fidei uiriditas, in saphiri 90 spei caelestis altitudo, in carcedone flamma caritatis internae figuretur 91 . In smaragdo autem eiusdem fidei fortis inter aduersa 92 confessio, in sardonice 93 sanctorum inter uirtutes humilitas, in sardio reuerendus martyrum cruor exprimitur. In crisolito uero spiritalis inter miracula praedicatio, in berillo praedicantium perfecta operatio, in topazio eorundem ardens contemplatio monstratur. Porro in crisopraso beatorum martyrum opus pariter et praemium, in iacincto doctorum caelestis ad alta subleuatio et propter infirmos humilis ad humana discensio, in amatisto caelestis semper regni in humilium animo memoria designatur; singulique lapides pretiosi singulis sunt fundamentis deputati, qua 94 licet omnes perfecti quibus ciuitas Dei nostri in monte sancto eius ornatur atque fundatur spiritalis gratiae sint luce fulgentes, alii tamen per Spiritum datur sermo sapientiae, alii sermo scientiae, alii gratia sanitatum, alii genera linguarum, alteri fides in eodem Spiritu [1 Cor. 12:8-10]. Cuius artifex et conditor Deus, qui est fundamentum fundamentorum, et pro nobis etiam pontifex fieri dignatus est, ut proprii sanguinis hostia eiusdem moenia ciuitatis abluerit pariter atque dedicaret, omnia quaecumque habet Pater propria possidet [John 16:15].Chronographia Tripertita · english 1:13Anastasius the LibrarianEX NICEPHORO CP. 11 annis 30 secundum Septuaginta, secundum Hebraicum vero annis50. sub his prophetabant Hieremias Sophonias etBaruch. lachaz menses 3, Heliachim annos 12, Iechonias menses 3, Sedecias annos 11. hunc effossis oculis Nabuchodonosor rex captivum tulit, et templum incenditur post menses quinque a Nabuzarda, cum perdurasset, ex quo constructum est, a n nis 432. Simul omnes ab initio regni Salomonis usque ad capti vitatem anni 448. Post captivitatem autem Iudaeorum in Babylonem et de- p.743 solationem loci anni 70, qui complentur secundo anno Darii Persarum regis, qui et populum a captivitate reduxit et t e m plum Hierosolymis renovavit. primus Persarum regnavit Cyrusannis30. Cambysesannis2,DariusfiliusHystaspian nis 37. huius anno secundo , ut iam dictum est, Hierosoly mis renovatum est templum. fiunt ergo reliqui Darii anui 34. Xerxes Darii annos 24, Artabanes menses 8, Artaxerxes Longimanus annos41.subhocquaegestasuntdeHesteretMar dochaeo, facta narrantur. Xerxes alius menses 2, Sogdoanes inenses7, Darius alius annos 18,Artaxerxes Mnemon annos 40, Artaxerxes qui et Hochus annos 26, Arses Hochi annos 4, Darius Arsami annos 6. Hoc perempto,etdestructo Persarum principatu,Ale-p.744 xanderMacedo regnavitannis6,cumiamregnasset,ante quamperemissetDarium,utferunt,annis12. etmortuus est apud Babylonem annorum 35 , ut autem alii perhibue runt,36. regnavitergoannis17,subegitautembarbarorum nationes viginti duas, et tribus Graecorum 13. et mortuus est in Perside regnans. Fiunt itaque omnes simul ab Adam usque ad mortem Alexandri anni 5167. Post mortem autem Alexandri Aegypti et Alexandriae primus rex fuit Ptolomaeus Lagi annis 40, Ptolomaeus Phi ladelphusannis38. subhocsacrilibri,quiapudHacbreos erant, in Graecam vocem translati et Alexandriae sunt sub Eleazaropontificebibliothecisreconditi. PtolomaeusEuer getes annis 25 , Ptolomaeus Philopator annis 17 , Ptolomaeus Illustris annis 24. quae gesta sunt circa Machabaeos, sub isto facta sunt. Ptolomaeus Philometor aunis 35 , Ptolo maeus iunior annis 29, Ptolomaeus Physcon annis 17 mensi bus 6, Ptolomaeus Alexander annis 10, Ptolomaeus frater eiusp.745 annis 8 , Ptolomaeus qui et Dionysus annis 30 , Cleopatra Ptolomaei annis 22. Fiunt ergo simul omnes ab A d a m usque ad principium imperii Augusti secundum diligentiores chronographos anni 5457. Fiunt itaque simul ab Adam usque ad incarnatam pro fectionem , id est humanationem domini nostri et salvatoris IesuChristi,secundum omnem diligentiam,anni 5500. Fiunt ergo simul ab Adam usque ad salutiferam pas sionem ac resurrectionem domini dei ac salvatoris nostri Iesu Christi anni 5533. 12 ANASTASII HISTORIA ECCLESIASTICA Tertio anno huius primus Romanorum principatum sin gulariter obtinuit Caius Iulius Caesar, a quo Caesares ceteri imperatores appellati sunt, quique regnavit annis 4 mensi bus 7. post Iulium Romanis imperavit Caesar Octavianus Augustus annis 56 mensibus 6. hinc Antiocheni annos suos connumerant. hic decimoquinto anno imperii sui, Cleopatra perempta, Ptolomaeorum principatum destruxit, qui regna verunt in Aegypto annis 195. .746 Augustus ergo,ut dictum est,imperavit annis56 et m e n sibus 6. porro quadragesimo secundo anno imperii eius natus est secundum carnem ex sancta virgine ac dei genitrice Maria dominus noster Jesus Christus, qui est ante saccula deus,in Bethleem Iudae,8 Calendas Ianuarias, quod est Choeac 29 , id est Decembrio, die 25. Cyrinus autem per senatusconsultum missus in Iudaeam descriptiones fecit p a trimoniorum et habitatorum. Post Augustum Romanorum imperator tertius fuit T i berius annis 23. decimo quinto autem anno imperii eius salutarem et evangelicam doctrinam inchoat dominus noster Jesus Christus. praeterea anno decimo octavo passus est in Hierusalem pro nobis salubrem passionem , 8 Calendarum Aprilium, Phamenoth 29, quod est Martio die 25. At vero post Tiberium Caius annis tribus, mensibus d e cem. occisus est in Palatio. Claudius mense uno. occisus est Romae. Nero annis 13 mensibus 8. fugiens vivum se ipsum obruit. hoc Nerone primo persecutionem commovente P e trus et Paulus Romae martyrizati sunt; et Iacobus frater domini, quem iustum omnes vocabant, a Iudaeis Hierosoly mis lapidatus est. Otho mensibus 3. semet ipsum interemit. 747 Vitellius mensibus octo. Vespasianus annis 9 mensibus 11 diebus 22. obiit in hortis Sallustianis. in secundo autem anno imperii huius factum est excidium Hierusalem a filio eius, post annos 35 ascensionis dominicae. Titus annis d u o bus mensibus duobus. occisus est in Palatio. Domitianus annis 15 mensibus 5, hoc persecutionem agitante loannes a p o Chronographia Tripertita · english 1:25Anastasius the LibrarianEX SYNCELLO. 25 Augustus pontifex maximus decretus est. Herodes pri-p.594 4 scam Samariam, cum esset deserta, a fundamentis erexit,Se-p.594 14 basten in honorem Caesaris nominans. Herodes templum quod Hierosolymis erat duplex reaedificavit. Herodes pri-p.5951 scam Stratonis turrim Caesaream in honorem Caesaris su peraedificans nominavit. idem ipse Iudaeorumlegisperitosp.595 1 occidit et scriptas genealogias incendit. Secundus Romanorum monarchus Caesar Octavianus,p.577 qui et Augustus appellatus est. a creatione mundi usque ad initium tertii Augusti Caesaris anni, in quo et indictio promulgata est, sicuti beatus Maximus in sermone suo de pascha testatur, anni sunt 5460. Cicero rhetor et senator GaietisItaliaeinteremptus est;ut autemaliiaiunt,veneno sese necavit. Principatus eorum septem qui apud Pergamum impe-p.578 raverunt cessavit, cum perdurasset 154 annis. Sicutin quibusdam Latinis editionibus fertur,ab Ale-p.587 xandro usque ad Augusti tempora fuerunt anni plus m i nus 300. Iudaeorum primus rex alienigena Herodes fuit annis 37. p.589 1 qui Ananilum quendam , Iudaeorum qui in Babylone erant summum pontificem,accersiens in Hierusalem summum pon tificem constituit. et hoc electo post modicum constituit Aristobulum s u m m u m pontificem, fratrem uxoris suae, filium Hyrcani. et hoc interempto rursus Ananilum post annum provexit. Anno mundi 5500 devoluto et 5501 incipiente facta estp.590 incarnatio domini et salvatoris nostri Iesu Christi, mense s e cundum Romanos Martio,die 25,secundum divinam editio nem, quae per Moysen prolata est, prima die mensis Nisan, qui apud Hebraeos primus creatus est, qua Gabriel archan gelus ei, quae vere est ac proprie dei genitrix, totius mundi gaudii obtulit evangelia. sic enim et vivificae resurrectionis eius dies eadem prima mensis die concurrit secundum a p o stolicas traditiones. Mundi anno 5500 , divinae vero incarnationis anno 1,p.598 12 pastor bonus pastores primos ad ineffabilium visionem et a u ditionem per angelos invitavit. Mundi annuserat5501,SextusPythagoreus philosophusp.599 florebat. ludas Galilaeus adversus Romanos simultates age re hortabatur Iudaeos propter descriptionem. Herodes m o r tuus est, cum vixisset annis 70 ; qui Iudaeis inique impera vit annis 37. sub quo et prophetia Iacob adimpleta est. 26 ANASTASII HISTORIA ECCLESIASTICA. hic primus alienigena praefuit Iudaeis , c u m esset Idumaeus Arabs. idem ipse primus alienigenam Iudaeis pontificem c o n stituit Ananilum, Mundi anno 5513,divinae incarnationis anno 13, sub C a e sareAugustosapientesinsigneserantVirgilius,Salustius,Livius, Hortensius, Terentius, Horatius, Athenodorus Tarseus et S i tio Alexandrinus. idem vero Augustus habitatoribus R o m a nae urbis per facies dinumeratis invenit virorum habitantium eam 131037. Mundi anno 5520 incarnationis divinae annus 20 age batur,quam Matthaeus Lucasque describunt,Matthaeus qui dem regiam ex David per Salomonem, Lucas vero ex eodem David per Natham eius filium referens. Tiberius tertius monarchus Pontium Pilatum praesidem Iudeae direxit. Mundi anno 5532, divinae incarnationis32,Ioannem B a ptistam,dum ab omnibus ut propheta honoraretur,timens Herodes filius Herodis, ut Iosephus dicit, peremit ; ut autem verius evangelista refert, eo quod redargueret eum propter Herodiadem. Mundi anno 5533, divinae incarnationis 33, dominus n o ster Iesus Christus post signa multa et suae divinitatis revelata mysteria,sponteadpassionemaccessit,etcrucifigitur feriasex ta ,hora sexta , Martii mensis die 23, consulatu Neronis 3. et resurgit Martii die 25 , c u m illucesceret dominicus dies, 8 Calend. Aprilium, prima die primi mensis, qui Nisan, id est Martius mensis, nominatur apud Hebraeos et Christianos. de qua dicitur "in principio fecit deus caelum et terram" et rursus "hic est liber generationis caeli et terrae, in die qua fecit deus caelum et terram." qua ergo die mundus creatus est, ea Christus conceptus, et ea ex mortuis resurrexit. EusebiiPamphilidehocipso. IesusChristus,filiusdei et dominus noster,secundum prophetias, quae de ipso sunt, ad passionem properat anno nonodecimo imperii Tiberii, s e cundum quod tempus, sicut etiam in aliis gentilium reperi tur historiis, per singulas dictiones, quae acta sunt, enarra bimus. nam sol defecit,Bithynia mota est, plurima Nicaenae p.600 1 Iudaeorum secundus alienigena Archelaus filius Herodis, cuius anno 9, mundi vero 5506, Augustus Archelaum quidem, filium Herodis, Iudaeorum gentis principem statuit, alios a u temfratreseiusquatuor,Herodemscilicethomonymum pa tri, et Antipatrum avo aequivocum Lysaniamque et Philip pum tetrarchas exhibuit. p.602 P.614 p.604 p.605 14 P.606 Chronographia Tripertita · english 2:1Anastasius the LibrarianEX SYNCELLO. 27 urbis ceciderunt; quae omnia concinunt his quae circa pas sionem salvatoris nostri evenerunt. scribens autem etPhlego, quiOlympiadas super ipsisenumerat,indecimotertioser mone eisdem verbis asserit haec. "porro quarto anno d u centesimae secundae Olympiadis facta est defectio solis m a xima, et nox hora sexta diei facta est, ita ut etiam stellae in caelo parerent. terrae motus etiam magnus in Bithynia factus plurima Nicaeae subvertit." Mundianno5534,divinaeincarnationisanno34. primap.619 die huius anni,Martii mensis die 25, dominus noster ex m o r tuis tertio die surrexit ; quadragesimo vero die resurrectio nis suae, id est mense Maio die tertio, assumptus misit a p o stolis spiritum suum paraclitum in sancta pentecoste. cete-p.620 r u m , ut Clemens scribit , Iacobo Justo et Ioanni ac Petro post resurrectionem tradidit scientiam dominus , et isti cete ris tradiderunt, ceteri vero apostoli septuaginta. eisdem diebus discipuli interrogaverunt dominum in monte oliveti, si in tempore hoc restitueret regnum Israel. eodem anno Jacobus frater domini primus episcopus Hierosolymorum o r dinatur. duo Iacobi erant, frater domini, filius existens I o seph, qui dicebatur Iustus, de quo etiam Paulus ait "alium autem apostolorum vidi neminem nisi lacobum fratrem d o m i n i ;" q u i d e p i n n a c u l o i a c t a t u s a I u d a e i s l i g n o f u l l o n i s s a u ciatus moritur. et alter qui capite truncatus est, frater vi, delicet Ioannis deiloqui. Iudaeis tertius alienigena praefuit Herodes filius Hero- p.621 dis, cuius tempore Pilatus, post simultatem Iudaeorum p r o pter imagines Caesaris, corbonam, id est sacrum thesaurum, in aquarum advectionem consumpsit, et rursus simultates agere compulit. idem ipse Pilatus Tiberio de Christo refe rens commovit eum ad amorem dogmatis et fidei Chri stianae. Mundi anno 5535 , divinae incarnationis 35 , Petrus etp.622 Ioannes in templum ascendentes claudum a nativitate cura Mundi anno 5536 de Anania et Saphira Hierusalem per Petrum miraculum factum est, et Thaddaeus ad civitatem Edessam mittitur, quae universa usque nunc sine manu fa ctum dominicum characterem colit. Mundi anno 5537,divinae incarnationis37,persecutionep.623 mota fidelium multi dispersi sunt. Stephanus protomartyr et protodiaconus lapidibus est occisus. Simon magus a Phi lippo, uno ex septem diaconibus , in Samariam descendente callide baptizatus est. unde et hi qui ab ipso usque modo verunt.Chronographia Tripertita · english 2:16Anastasius the LibrarianEX THEOPHANE. 47 rii sui festivitas vicennalis instaret, omnes patres ad convi v i u m v o c a t , c u m illis p a r i t e r c o n v i v a t u s ; q u o s d e c e n t e r h o norans Paphnutii et similium confessorum loca, ex quibus in persecutione oculi fuerant effossi, vel etiam cetera membra truncata osculabatur, sanctificationem ex eis lucrifacere s p c rans. porro libellos quos contra invicem quidam porrexe rant igni tradidit, iureiurando firmans, si vidisset episcopum p.33 moechantem,se alacriterhunc operiturum.multa quoque omni bus ecclesiis dona largitus , principibus singularum nationum honorare sacerdotes praecipiebat, et ita omnes gaudentes a b solvit. aedificavit autem Constantinopolim, qua summa li-p.34 3 beralitate ditata in illustribus domibus eos qui ab urbe R o m a erant viri rationabiles collocavit ; et ex aliis locis secun dum genus eligens, et domos magnas eis tribuens, ut habi taretur civitas egit. tunc etiam et templum S. Sophiae et S. Eirenae et apostolorum et S. Mocii et archangeli dei amicus princeps aedificavit. tunc funditus templo Asclepii penes Aegas et Veneris in Aphacis sito destructo, atque aliis multis eversis, horum reditus donavit ecclesiis. tunc multae gentes ad baptismum accessere miraculis actae, quae patrata sunt a captivis sacerdotibus, qui fuerant sub Galieno impe ratore captivati ; et prius quidem ex Gothis et Celtis atque GalatisHesperiarum partium,quicontraRomanos fuerantnisi, nunc autem etsubvictoreConstantinoplurimamultitudogen-p.35 tium inluminata est ad Christum concurrens. nam et interio res Indi et Iberes , uti Rufinus scribit , similiter et Armenii perfecte sub ipso crediderunt, per Teridatum regem et G r c gorium episcopum suum salutem accipientes. tunc et Doro theus episcopus Tyri , qui multa sub Diocletiano mala p e r pessus exilia et tormenta pertulerat, pollebat, numerosa scri pta conficiens Latina simul et Graeca , utriusque nimirum dictionis non modicam experientiam consecutus , et multa rum per ingenium rerum gnarus effectus. hic diligenter etiam super episcopis Byzantii ac aliorum multorum loco rum historiam texuit ; qui et in synodo repertus est, et adp.36 propriam parochiam *) remeans perduravit usque ad refugam Iulianum. et quoniam non manifeste sed occulte per iudi ces execrabilis vir in Christianos debacchabatur, iterum b e a tus Dorotheus pergit Odyssopolim , ubi et comprehensus á iudicibus Iuliani, multisque affectus verberibus , in suprema *) parochiam] nagoızíav quidam malunt, paroeciam. sed promi scue utrumque usurpatur. Avitus Viennensis ep. 90 : in parochia Eponensi. EpiphaniusScholast.Trip.114:innostraigiturpa rochia. idem tamen frequentius paroeciam vertit, ut 2 12 et 4 24,528et34,1222;idquerectiusest. FABR. senectute pro Christiconfessione suppliciis obit,cum iam 107 Mundianno5817,divinaeincarnationis317,IudaeietPer sae videntes christianismum in Perside magis ac magis pollere, detrahunt Simeoni archiepiscopo Ctisiphontis apud Saborem Persarum regem, quasi amico imperatoris Romani et Persi corum delatori negotiorum. quamobrem persecutione magna in Perside mota multi pro Christo martyrio sunt adornati ; inter quos Heustazades paedagogus Saboris et Simeon et s u per alios multos centum clerici et episcopi una die marty rizati sunt , et innumerabilis alia multitudo ; ex quibus in signum decem et octo milia martyrum numerarunt, tormen p.37tishorribilibuset a natura extraneis a Sabore perempta. per p.40idemtempus etB.Helenadormivitindominoannoruinoctua ginta, multa filio mandans pro pietate quae Christo debetur. sepulta autem est in templo SS.apostolorum apud Constan tinopolim, quod aedificavit filius eius Constantinus ad sepe liendum mortuos Christianos imperatores. prima vero in eo B. Helena est sepulta , monumentis claris et vigiliis h o n o rata. porro sacrae virgines, quarum mensis astans per semet ipsam quasi famula ministrabat, divinis hanc m o n u mentis praedicabant sine cessatione beatam. Mundi anno 5818 , divinae incarnationis 318, Constan tius cum 22 imperii gereret annum, per virtutem S. crucis Germanos Sarmatas et Gothos extremae servituti subegit. p.41 3tunc Eusebius Pamphili symbolum fidei a sanctis patribus apud Nicaeam expositae omnem orthodoxiam habere testa tur, scribens suis concivibus et interpretans dicta secundum sensum. Athanasius autem in epistola ad Afros missa testi monium perhibet Eusebio , quod susceperit vocem consub stantialitatis *). at vero Theodoritus dicit hunc concordem Arianorum, Eusebii scilicet Nicomediensis et eorum qui cum ipso sentiebant, fuisse. unde et depositioni sacratissimi E u stathii Antiocheni consensit ; c u m quibus et imperatori p e r suadens hunc iuste depositum egit ut apud Illyrium in exi lium mitteretur. *) consubstantialitatis] utitur eadictione Facundus et interpresTri partitae. FABR. **) templum] zviazóv, dominicum. Rufinus Aquil. interpres hist. eccl. Eusebii 9 9 : orationum domos i. e. dominica sua. Vide quae diximus ad I,3. c. Theod.de pagan.sac. et temp.FABR. 48 ANASTASII HISTORIA ECCLESIASTICA annorum esset. 1 Constantini vigesimo tertio anno in imperio percur rente, apud Antiochiam octagonum templum **) coepit a e dificare; qui cum vigesimum quartum imperii ageret annum, 1 Chronographia Tripertita · english 2:21Anastasius the Librarian54 ANASTASII HISTORIA ECCLESIASTICA p.86 3relegavit. interea Liberius papa Romanus et Athanasius et Meletius et Samosatensium Eusebius , qui Ioviani praecepto ab exilio fuerant revocati, in orthodoxiae sermone vigebant, necnon et Hierosolymitanus Cyrillus et alii episcopi ortho doxae fidei propugnatores. Arianis autem praeerant apud Alexandriam Lucius et apud Antiochiam Euzoius , Paulinus p.88 17autem uni parti orthodoxorum , alteri vero Meletius. qui dam sane aiunt quod Dominica uxor Valentis persuaserit ei tam valenter Arii sensum sectari. porro alii scribunt quod postquam imperaverit ab Eudoxio baptizatus, iuramento fir maverit in ipso baptismate cum Ario se sensurum et homou sium minime recepturum ; et sic utrique dena milia persecu tionum in orthodoxos commoverunt. mittant autem et L i berio Eustathium Armenum et Silvanum Tarsensem atque Theophilum Castavalensem, repromittentes per ipsos recipere homousium. qui pervenientes Liberio scriptum pro h o m o u sio porrexerunt libellum, profitentes se omnem haeresim aversuros , quae synodo Nicaenae foret adversa ; quibus et receptis Liberius communicavit, scribensque Orientalibus t e stimonium illis perhibuit orthodoxiae. Mundianno5861,divinaeincarnationisanno361,concilium Tyanense celebratum est, in quo inventi sunt Eusebius C a e sariensis Cappadociae, Gregorius Nazianzenus pater Gregorii deiloqui, qui et ipse Nazianzenus appellatur, et Trienus M e litenensis et alii; qui super Liberii litteris exultantes omnibus orthodoxis significaverunt episcopis quo Tarsum in confir mationem verae rectae fidei convenirent; quo audito Valens eos prohibuit convenire. Cyziceni autem Eunomium insecuti sunt tanquam hae reticum et blasphemum, qui veniens unitus est Eudoxio. erat enim blasphemus et acerrimus,praesumens dicere quia deus de propria substantia nihil nobis amplius novit. porro Valens paganis dedit sacrificia et solemnitates celebrandi li centiam . pari m o d o et Iudaeos fovebat et honorabat, solos tantum orthodoxos in apostolica insecutus ecclesia. Huius anno imperii nono S. Athanasius Alexandrinus migravit ad dominum,cum episcopatum gessisset annis qua draginta sex , ex quibus quadraginta in persecutionibus pro pietateacpericulisvixit. cuisuccessitPetrus,quiArianis in multorum hominum caedes grassantibus pulsus R o m a m fugiens ad Damasum properavit, cuius et erat sensus, quando et horrenda, quae gesta sunt ab Arianis apud Alexandriam, per epistolam conscripserunt. codem anno et Basilius epi scopus Caesariae factus est, c u m Eusebius pie dormisset. p.8914 p.90 16 p.93 17 Chronographia Tripertita · english 3:12Anastasius the Librarianpraeter votum eius consecratum, et Petrum Moggum iterum reducere Alexandriam. tunc et enoticum fecit Zeno, ut qui dam aiunt,ab Acacio Constantinopolitano dictatum,etubi que transmisit. Petro autem Moggo ante regressum eius in Alexandriam iussit Zeno communicare Simplicio Romano at que Acacio, qui, videlicet Acacius, scripsit Alexandrinis sus cipere Moggum et Ioannem abiicere. Ioannes vero audita Petri praesentia, licet clerus cum populo exire illum prohi beret, quae praesumenda erant a Petro considerans, sapien ter et sine turbatione recessit. Mundi anno5972, divinae incarnationis anno 472, Theu dericus Valamer , cuius multus inter barbaros et Romanos est sermo utpote fortis et providi, sed nec rationum inexper p.203tis,penes Byzantium quippe obses quondam traditus,opti mis magistrorum adhaesit, cum pater solus Valamer post Attilaefiliosdux esset,sub Leonis imperio,Gothorum.in terea Orientales episcopi scripsere Acacio vituperationes eo quod receperit Moggum in communionem ; qui parvipen dens eos omnes impudenter communicare Moggo coacte fe p.204cit. atvero quierantexregiaurbe,necnon etdeOriente, deprecati sunt Felicem Romanum episcopum, significantes Acacium esse malorum auctorem. inter quos et Ioannes Ale xandrinus eadem dicens Romam profectus est. Felix autem synodo in templo summi apostoli Petri facta duos episcopos et ecclesiae defensorem Constantinopolim misit, scribens Z e noni et Acacio ut Petrum Moggum tanquam haereticum eii ceret ab Alexandria. sequenti vero anno his qui a R o m a missi fuerant apud Abydum Zenonis et Acacii voluntate r e tentis, litterisque ablatis in carcerem missis, comminatus est Zeno illos occidere, nisi Acacio et Petro Moggo communi p.205 cassent. porro Zeno consilio Acacii Orientis episcopos c o gebat subscribere enotico et communicare Petro Moggo. responsales vero Felicis Romani conveniens et pecuniis d e cipiens, Acacio communicare contra quae sibi fuerant i m p e rata persuasit, quanquam e contra ter contestarentur ortho doxi, primum quidem hamo circumponentibus funem , et unum eorum publice instruentibus, secundum autem in li brum immiserunt, et tertium in cophinum olerum imposue runt. Felix autem compertis quae ab apocrisiariis suis gesta sunt, deposuit eos, scribens Acacio depositionem. porro is qui hanc deferebat, effugiens eos qui erant in Abydo,per venit ad monasterium Dii. monachi vero Dii dominico die in sacrario porrexere epistolamAcacio. ast hi qui erant ex parte Acacii peremerunt quosdam ex monachis, qui episto lam dederant, quosdam autem punitos carceri tradidere. 76 ANASTASII HISTORIA ECCLESIASTICA Chronographia Tripertita · english 3:13Anastasius the LibrarianEX THEOPHANE. 77 verum Acacius insensate se habuit circa depositionem, n o menque Felicis a diptychis abstulit. praeterea Calandio epi-p.206 scopus Antiochenus asportavit corpus Eustathii magni a P h i lippis, ubi et exilio retentus dormierat, et cum honore multo huic decimo miliario tota civitas obviam venit. hi vero qui se ab ecclesia separaverant propter eundem sanctum, rursus uniti sunt post centum annos dormitionis eius. mortuo sane Acacio c u m Phravitas per tres menses episcopatum tenuis set, scripsit Felici quod ei quidem communicaret, Petro vero Moggo non communicaret. e diverso autem Moggo scripsit quod ei quidem communicaret, Felicem autem Romanum averteret. verum exemplaribus, quae ad Moggum destinata fuerant ab orthodoxis,Felix, antequam apocrisiarii Phravitae cum synodicispervenissent,acceptis,hos cum inhonestate re misit. defuncto autem Phravita Euphemius presbyter et ptochotrophos Neapoleos episcopatum Constantinopoleos te nuit, confestim propriis manibus nomen Moggi delevit a di ptychis, sicque in eis sedens in throno nomen Felicis in scripsit. Mundi anno 5982 , divinae incarnationis anno 482,P e trus Moggus mortuus est Alexandriae , pro quo Athanasius p.207 consecratus est cognomento Cilites. ast imperator Zeno r e quie potitus a barbaris , ab Antiochena Calandionem pellit ecclesia, exulem faciens apud Oasin, Petrumque Cnaphea c o n stituit. Nestorem autem Tarsensem, Cyrum Ieropolitanum, Joannem Cyrestensem,Romanum Chalcedonensem,Eusebium Samosatenum,Iulianum Mopsuestinum, Paulum Constantinen sem, Manum Hermeniensem etAndream Theodosiopolitanum, sub obtentu quidem favoris quasi circa tyrannos exhibiti, sed veritate propter non receptum enoticum abigi praecepit ecclesiis. PetrusautemCnapheusAntiochiamingressusmulta mala operatus est, anathematismos videlicet synodi Chalce donensis, inreprehensibilium deiectiones episcoporum, subro gationes et creationes illicitas, et his similia, ante omnia tris agio hymno addens "Christe rex qui crucifixus pro nobis." Petrus autem iterum veniens amputavit "Christe rex." porro Xenochias servus Satanae dominicam et sanctorum dicebat non recipiendam imaginem. cum enim esset natione Persa `etfortuna servus,dominum suum sub Calandione fugiens villas, quae circa Antiochiam sunt,a fide retrahebat,cum nonessetbaptizatus,seclericumessedicens. huncCalan dio quidem pepulit, Petrus vero Cnapheus episcopum Iera poleos ordinans Philoxenon mutato nomine nuncupavit. cum p.208 autem postmodum eum baptizatum non esse didicisset, "suf ficit" inquit "ei pro baptismo consecratio." Euphemius a u 78 ANASTASII HISTORIA ECCLESIASTICA tem cum esset orthodoxus, Anastasium silentiarium, qui post haec abusus imperio est, ab ecclesia pepulit ut haereticum et Eutychis consentaneum, quem et turbas excitantem intuens sedile ipsius, quod erat in ecclesia, subvertit, comminatus ei quod nisi cessasset a talibus, tonderet caput eius et turbis traderet publicandum. questus autem apud Zenonem contra p.209 4 illum obtinuit potestatem. sequenti vero anno, quo ageba tur decimus septimus imperii Zenonis annus, Felix synodicis Euphemii receptis ei quidem tanquam orthodoxo appositus est, episcopum autem illum non recepit, eo quod nomen Acacii et successoris Phravitae de diptychis non emiserit, e o dem anno Petro Cnapheo mortuo promotus est episcopus loco eius Palladius presbyter Seleuciensis ecclesiae sanctae primae martyris Theclae, cum quo eiectus est et Ioannes Constantini atque Anastasius silentiarius, qui male post hac . p.2103imperavit. nam Zenone mortuo,Longinoque fratreipsius imperium affectante repulso,Areadnae senatusque consulto ac totius exercitus Anastasias silentiarius pronuntiatus est i m perator;qui cum imperiumsuscepisset,professionem inscri ptis expetitus est ab Euphemio facere non commovendi quic quam ab ecclesia vel de fide, indignum se Christianis et i m perio vocans. vim autem ei faciente imperatrice Areadne atque senatu, suscepit propriae manus eius scriptum,quod reciperet in diffinitionem fidei dogmata Chalcedonensis c o n cilii, et ita coronatus Areadnem ducit ad nuptias, nondum p.211 2ante uxori sociatus. porro anno quo Zeno mortuus est et Anastasius imperare coepit, ab Adam secundum Romanos quidem anni erant 5999,secundum diligentem vero suppu tationem Alexandrinorum 5983. Mundi anno 5984, divinae incarnationis anno 484,A n a stasius imperator Petrum Cnaphea Antiochiam redire ad propriam sedem iubet. sed licet hunc ab exilio revocasset, Antiochiam tamen abire non passus est, Palladium faciens Antiochiae consecrari. Euphemius autem Constantinopolita nus congregatis peregrinis episcopis sanctum praedicavit Chalcedonense concilium. porro Ioannes Tabennesiotes cum esset Romae , audiens quod Anastasius imperaret , venit B y zantium , vicissitudines bonas sperans ab eo, quoniam A l e xandrinaefecerat illumoeconomum,quem etnudum ex nau fragio susceptum sustentare curavit, ita ut faceret eum de calamitate nihil omnino sentire. Anastasius autem audiens quod veniret, fide rupta multaque ingratitudine usus in exi lium praecipit destinandum , nullatenus ab ipso susceptum. porro Ioannes hoc praenoscens R o m a m fugiendo salvatus est. interea facta barbarorum praedonumque ac intestinorum p.212 Chronographia Tripertita · english 3:16Anastasius the Librarian82 ANASTASI HISTORIA ECCLESIASTICA enotico Zenonis subscribere; qui facta synodo episcoporum subdegentium multorum versuum epistolam scripsit,Nicaenam Constantinopolitanam et Ephesinam confitens synodos, Chal cedonensemautemtacuit. reprobavitautemDiodorum,sub dens capitula quattuor , per quae c u m Chalcedonensi a p p a ret non consonare concilio, maxime vocem duarum natura rum impugnans. aiunt praeterea quidam haec Acacii C o n stantinopoleos esse. porro Flavianus secretam epistolam scri psit Anastasio , intentionem eius sectatus. similiter Xenaias impius, qui et praesumptuose gerens addidit his capitulis a n a thema contra divinissimum Leonem Romanum etsynodum ac illis consentientes. at vero Constantinus episcopus Seleuciae Chalcedonensem synodum anathematizabat. porro Flavianus utderogansscripsitimperatori,indicanshaec.imperatorautem indignatus est adversus eum,Constantinum potius etXenaiam suscipiens. Heliae vero episcopo Hierosolymitano scripsit A n a stasius iubens contra Chaldeconensem decernere synodum ; qui rescripsitimperatori anathematizans NestoriumEutychen atque p.233 15Diodorum , et concilium Chalcedonense recipiens. interea monachi quidam haeretici ducenti, venientes ab Oriente B y zantium una cum Severo impio,contraMacedonium atque concilium decertabant. hos Anastasius honorifice suscepit ut veritatis inimicos, et eos qui conturbaverant Orientem, et hic eadem operantes. Ioannes vero Alexandrinus episcopus duo milia librarum auri dare spopondit imperatori, si per fecte eiiceretChalcedonense concilium: imperator autem M a cedonium cogebat apocrisiariis communicare Ioannis, Ioan nemque recipere synodum, neque recipientem neque proii cientem. Macedonius autem restitit, dicens non illis se c o m municaturum , nisi confiteantur matrem et magistram syno dum Chalcedonensem. ceterum Deuterius episcopus Ariano rum Byzantii baptizans quendam virum nomine Barbarum, praeter dominicam traditionem ausus est dicere "baptizatur Barbarus in nomine patris per filium in spiritu sancto ;" et statim lavacrum exsiccatum est. Barbarus vero timore p e r territus fugit,et omnibus notum fecitmiraculum. porro imperator Macedonium Constantinopoleos episcopum coge bat anathematizare Chalcedonense concilium,quemadmodum et Heliam Hierosolymitanum. ast Macedonius absque universali synodo,quae praesulemRomanum haberetepiscopum,impossi bile fore hoc se facere fatebatur. unde inimicus ei effectus p .235 imperator confugientes ad ecclesias violenter extrahere iussit, et ecclesiis haereticorum intemeritatis diffinitiones conces sit: quotquot autem clerici et laici Byzantii erant, apud S c verum et Manichaeos Orientales haereticos vacabant, contra * e Chronographia Tripertita · english 3:17Anastasius the LibrarianEX THEOPHIANE. 83 Macedonium satagentes, porro deifert monachi, qui in P a laestina crant , divina moti aemulatione venere Byzantium contra Severum et monachos qui cum eo erant. Dorotheus autem monachus Alexandrinus multorum versuum librum edidit pro Chalcedonensi concilio, quem dedit Magnae uxori fratris Anastasii, cum esset orthodoxus. ipsa vero Anastasio librum obtulit, sperans per hunc eum fore mutandum ; quem cum legisset et praeter votum suum esse reperisset, Doro theum apud Oasin exilio destinat et librum pro nihilo ducit, eoquodsuperscriptas essetTragoedia,idestprophetiain stantis constitutionis, quemadmodum a magno Basilio aiunt fuisse dictum contra Iulianum. Macedonius autem Flavia num Antiochenum et omnes qui praesumerent dicere quid adversus synodum anathematizavit, et apocrisiarios Flaviani venientes ad se propter quasdam necessitates anathematiza vit et insecutus est. vicesimo sane imperii Anastasii anno synodus apud Sidonem praeparatur. Soterichus enim epi-p.236 Scopus Caesareae Cappadociae a Macedonio consecrandus se in scriptis professus est dogmata Chalcedonensis synodi u t pote diffinitionem fidei recepturum. post haec tamen adeo factus est hostis ut mori velle cerneretur in Oriente cum Xenaia locutus, et ambo pro synodo apud Sidonem efficien da imperatorem petiissent in omnimodam eiectionem sancti Chalcedonensis concilii; quae statuta maturius dissoluta est, imperatore ad hoc Eutropium tribunum mittente , qui et dissoluta ea egit ut Flavianus Antiochenus et Helias Hierosoly mitanus una cum episcopis suis imperatori, quae apud Sido niam gesta fuerant, scriberent. Flavianus vero tres tantum modo synodos et Zenonis enoticon se suscipere scripsit, Chalcedonensis mentionem non faciens. Helias quoque H i e rosolymitanus etiam Chalcedonensem se scripsit abiicere. S o terichus autem Caesariensis et Xenaias contra Flavianum et Heliam suggesserunt imperatori, quod pro eo quod nollent expresse contra synodum Chalcedonensem sententiam ferre, convenerunt ad invicem. Anastasius autem iratus incitavit monachos quosdam falsos convenire apud Antiochiam et a d versus Flavianum insurgere, petentes eum Chalcedonense anathematizareconciliumetDiodorum etTheodorumetIban et Theodoretum ; quod et fecit pusillanimus factus Flavia nas, et contra ecclesiam eos anathematizavit una cum syn odo. codem anno contra Macedonium imperator agebat; etp.237 6 schismatici c u m conductis turbis, in Archangelo palatii et in magna ecclesia psallentes in dominica die trisagion, addebant in eo "qui crucifixus es propter nos," ita ut orthodoxi ex necessitate cum plagis eos insequerentur. imperator vero Chronographia Tripertita · english 5:9Anastasius the LibrarianEX THEOPHANE. 141 Mundi anno 6102, divinae incarnationis anno 602, anno vero imperii sui primo venitHeraclius ab Africa cum navi bus castellatis, habentibus intra se arculas et imagines dei matris, quemadmodum Pisides quoque Georgius perhibet,p.460 ducens exercitum copiosum ab Africa et Mauritania. simi liter et Niceta, filius Gregorae patricii, per Alexandriam et Pentapolim, habens secum populum multum pedestrem. d e sponsaverat autem Heraclius Eudociam filiam Rogati Afri, quae illo tempore Constantinopoli erat una cum Epiphania Heraclii matre. audiens autem Phocas quod mater Heraclii esset in civitate , necnon et Eudocia , quae sibi fuerat d e sponsata , tenuit eas et observavit in dominico monasterio, quod cognominatur novae poenitentiae. cum autem adiisset Heraclius Abydum , invenit Theodorum comitem Abydi, et sciscitatus didicit ab eo quae Constantinopoli movebantur. at vero Phocas misit fratrem suum Domentiolum magistrum ad costodiendos muros longos. cumque comperisset Hera clium A b y d u m adiisse, muris dimissis fugit Constantinopolim. porro Heraclius apud Abydum recepit omnes exules princi pes,quos ibidem Phocas exilio relegaverat, et ascendit cum eisin Heracliam. Stephanus autem Cyzici metropolites ac ceptum stemma ab ecclesia sanctae dei genitricis Heraclio detulit. propterea cum Constantinopolim pervenisset,diver tit ad portum Sophiae ; initoque bello vincit gratia Christip.461 tyrannum, vulgus autem hunc comprehensum interfecerunt etigneapudBoicremaverunt. ingressusveroHeracliusre galia coronatus est a Sergio patriarcha in oratorio S. S t e phani in palatio sito. coronata est vero eadem die sponsa Cappadox et Helpidius praepositus armamenti et alii diversi consilium fecerunt in Hippodromio Phocam occidendi, etp.459 facto prandio Theodorus praefectus praetorium coepit eis texere intentionem suam. contigit autem illic inveniri A n a stasium comitem largitionum. prandio ergo facto, et enar ratis his quae insidiarum erant, poenituit Anastasium illic se repertum, et non dixit quae cordi suo inerant, sed siluit. at vero Helpidius perdurabat,dicens "non vultis ut, cum sede rit in solio super Hippodromium , hunc comprehendam, et evellam oculos eius, et sic eum interficiam?" et pollice batur eis dare currus. re propterea Phocae nota ex pro ditioneAnastasiifacta,iussitpraefectumetHelpidium ac pri mores, qui sciverant rem, cum omni diligentia discuti. c u m que discuterentur,quae insidiarum fuerant fassisunt, et quod Theodorum voluerint facere principem. porro Phocas ius sit decollari Theodorum Helpidium Anastasium et omnes, qui insidias suas cognoverant.Chronographia Tripertita · english 8:14Anastasius the LibrarianEX THEOPHANE. 245 optimatibus quam populo, et visus est ad breve tempus pius esse, sanctaeque dei genitricis ac monachorum amicus. unde et metropolitanos ex monachis in primis sedibus collocavit, militiasqueperthematafecitmultas,etordinesinurbeamplifi cavit.quamobrem thematum principes moti ingressi sunt omnes cum multitudine populi copiosa, petentes Constantinum filium eiusinimperatorem.atille,utmoris estprincipibus,renun tiavit eis. "filius" inquit "meus unicus estmihi. idcirco vereor hoc facere,ne forte contingat mihi quod humanum est,et cum adhuc sit parvulus morti eum tradatis, et alium promovea tis." at illi cum iuramentis profitebantur se ullum satisfa cturos minime regnaturum praeter filium eius, etiamsi eum mori deus voluisset. hoc autem a dominica die qua palma rum solemnitas agitur, usque ad feriam quintam hebdoma dae maioris, populo in Hippodromio coacervato petente, sancta parasceue iussit iurare illos, et iuravit omnis popu lus in honorandis et vivificis lignis,tam scilicet ex themati-p.696 bus et senatu q u a m ex interioribus ordinibus et civibus o m n i bus et hergasteriacis , imperatorem non admittendi exceptis Leone seu Constantino ac semine ipsorum. et fecerunt scri pta, quemadmodum iuraverunt, propriae manus. et in cra stinum, sabbato scilicet sancto, exivit imperator in tribuna lium decem et novem accubituum, et provexit nobilissimum Eudocimum fratrem suum (nam Anthimum vivens pater eius provexerat), et processit imperator cum reliquis Caesaribus et tribus nobilissimis ac novo Constantino ad magnam eccle siam, et mutato indumento , sicut imperatoribus moris est, ambonem ascendit cum filio suo simul et patriarcha, et in gressus omnis populus posuerunt scripta sua in sancta m e n sa,et imperator locutus estsic. "en,fratres,petitionem vestram adimpleo, et dono vobis filium meum in imperato rem. ecce ab ecclesia et de manu Christi eum suscipitis." at illi magna voce clamaverunt dicentes "fideiussor noster esto,filidei,quia de manutuasuscipimusdominumCon stantinum imperatorem ad custodiendum eum et moriendum pro eo." et in crastinum, quando videlicet magnus et do minicus paschae dies celebratus est, decimo octavo kal.Maias decimae quartae indictionis , aurorae crepusculo exiens im- p.697 perator una cum patriarcha in Hippodromium, delato alta rio, omni populo contemplante, patriarcha fecit orationem, et coronavit imperator filium suum ; et ita processit ad m a gnam ecclesiam uterque imperator cum duobus Caesaribus. et tribus nobilissimis. processit autem et imperatrix Heire ne, cum praecessissent imperatores , sceptris obsequentibus per scholas antelatis,et ascendentibus per aeneae portae ascen sum in Catechumenia ecclesiae , non exiens in plateam E m boli. mense vero Maio eiusdem indictionis accusatus est N i cephorus Caesar et frater imperatoris, quod insidias constru xisset adversus eum cum spathariis quibusdam atque strato ribus aliisque hominibus regiis; et facto imperator silentio apud Magnauram exposuit populo quae de se fuerant dicta. qui unanimiter exclamaverunt ut uterque recederet de m e dio, non memorantes semper periuri se patri corum iurasse non admissuros post mortem eius iniuriam pati natos ipsius. ast imperator rebelles caesos et tonsos exilio apud Cherso nem deportatos fore decrevit, et climata illa sub custodia et munimine conservanda. Anno imperii Leonis secundo confugit Telerigus Vulga rum dominusadimperatorem,quifeciteum patricium,iun gens illi et uxoris suae Heirenae consobrinam. baptizatum eum ex sancta quoque piscina suscepisset, magni fice honoravit pariter et amavit. Anno imperii Leonis tertio seditIthimamas apud Dabe con, et seditionem commovit. Leo autem imperator militias Romanorum direxit, et ingressi sunt Syriam centum milia, quibus duces erant Michael Lachanodraco Thracesiorum, Artahuasdus Armenius Orientalium , Tatzates Bucellariorum, Basteratzes Armeniacorum etGregoriusObsicianensium prae tores ; et circumdavere Germaniciam , ubi erat Hisbahali thius Madi, et apprehenderunt omnes camelos eius, et futu rum erat ut caperent etiam Germaniciam , nisi muneribus persuasisset Lachanodraconi Hisbahal , et recessisset a castro. et exivit in praedam regionis, et captivatis haereticis Iaco bitisSyris iterum ad castrum reversus est. et misso Ithima p.699mas exercitu a Dabeco et amiradibus bellum cum Romanis fecerunt, et ceciderunt amirades quinque et Arabum sex milia, ut ferunt. et sexta feria redierunt: ingressi enim fue rant dominica die. praeterea imperator facta maioma in Sophianis insedit in solio cum filio suo, et ita divulgarunt praetores triumphos quos sumpserant. transtulit autem h a e reticos Syros in Thracem, et locavit eos illic. Anno vero imperii Leonis quarto furore accensus Madi Arabum dux mittit Hisan cum virtute multa, Maurophorum scilicet Syriae ac Mesopotamiae, et descendit usque D o r y laeum, verum imperator praecepit praetoribus ne debella rent eos publico bello,sed munirent civitates et populum introducerent ad earum custodiam, destinatis et principibus magnis per singulas civitates, ipsique sumerent electorum militum terna milia , et insequerentur eos, ne dispergerent 246 ANASTASII HISTORIA ECCLESIASTICA p.698 cum autem Chronographia Tripertita · english 8:15Anastasius the LibrarianEX THEOPHANE. 247 Anno imperii Leonis quinto Paulus Constantinopolita nus habetur antistes, venitque Madi Arabum dux Dabecum c u m potentatu multo et apparatu, et misso filio suo in R o maniam ipse redit ad sanctam civitatem, et mittit Muche siam, qui dicebatur Zelotes , et dat ei potestatem apostatas faciendi Christianorum servos et desolandi ecclesias sanctas. et venit usque Hemesam , et repromittit se non compellere ad magarizandum nisi eos qui ex infidelibus dudum fuissent, donec patefacti sunt Hebraei et Christiani. et statim coepit impie cruciare, sicut nec Lysias olim vel Agricolaus, multos que perdidit. sane feminae gratia Christi dei nostri vice runt eius insaniam ; et hae cum Nubitenses essent archidia coniHemesaeacfiliiEsaiae,multum cruciatae,cum non cessis sent impietati, millena quippe flagra recipientes et aliis multis cruciatibus attentatae, coronam victoriae a Christo percepe- runt, pervenit autem et usque Damascum, et multas eccle sias desertas fecit, non intendens dato Christianis ab Arabi bus verbo. praeterea octavo idus Februarias mortuo N i ceta, de quo praedictum est, Constantinopoleos episcopo, s e cunda ieiuniorum hebdomada, die dominico, Paulus honora bilis genere , Cyprius , verbo ac actu coruscans, post pluri m a m propter haeresim qua tenebatur excusationem, vi multa compellente consecratur patriarcha Constantinopolitanus. m e dia vero hebdomada ieiuniorum tentus est Iacobus proto spatharius ac Papias et Strategius ac Theophanes cubicula rii et paracoemomeni, Leo quoque ac Thomas, aeque cubi cularii, una cum aliis religiosis viris, eo quod venerabiles imagines adorarent. tunc denudans absconditam malitiam suam Leo,persecutoris filius,hos immisericorditer caesos et tonsos perque medium urbis vinctos pompari fecit et in praetorio inclaudi mandavit ; inter quos etiam dictus m o r i tur Theophanes, confessor effectus et coronam martyrii c o n secutus. reliqui autem omnes per huius obitum probati p.701 monachi sunt ostensi. astAaron ingressus in Armeniacorum p.702 thema obsedit Semalvos castellum aestate tota, et Septem brio mense cepit illud in verbo. miserat autem Thuinma m a m in Asiam cum quinquaginta milibus, et occurrens M i cursus , et incenderent ipsi primitus tam pabula equorum quam escas, ubicunque fuissent inventae. cum autem resi derent Dorylaei diebus quindecim , et defecissent sibi quae victui sunt necessaria, exilia eorum effecta sunt animalia, multaque in eis praeda patrata est. et reversi obsederunt p.700 Amorium dieuno;quod cum vidissentmunitum,etmultam habere armaturam, reversi sunt nihil proficientes.Chronographia Tripertita · english 9:4Anastasius the LibrarianEX THEOPHANE. 267 quod videlicet et ante imperium multos seduxit: verumtamen in ridiculum habebatur hoc eius liquido scientibus studium, ita ut impudentia multa semper caligosa et polluta facies eius tunc inaccessibilis fieret per dies septem, eo dolose i n tra cubiculum imperatorium eiulante: nam et naturaliter ei muliebres aderant lacrimae , quas multis pravis et pseudo christianis inesse procul dubio constat, quanquam plurimos non latuerit. mense vero Augusto cum adversus Arabes e x iisset, occurrit eis apud Chrason Phrygiae , et inito bello superatur, multisque amissis propemodum et ipse vivus foret capiendus, nisi principum quidam fortissimi hunc a necessi tate vix salvare praevaluissent. Anno imperii Nicephori tertio, simultate facta in Per sica, descendit Arabum dux pacificaturus eos. Nicephorus autem spatio reperto aedificavit Ancyram Galatiae et T h e basan et Andrasum. misit etiam et cursus, qui revertuntur nihil proficientes, sed e contra potius plurimos admittentes. Anno imperii Nicephori quarto,duodecimo kalendasp.747 Martias, Tarasius sanctissimus patriarcha Constantinopolita nus gloriose diem clausit extremum, et elatum est lipsanum eius in angustum ponti, et sepultum est in monasterio quod ipse construxerat, quarta feria primae ieiuniorum h e b d o m a dis. et mense Aprili, die dominico sancti paschae, consecra tus estsanctissimus patriarcha Nicephorus asecretis, electione sane Plato ac Theodorus hegumeni monasterii Studii non c o n senserunt consecrationi Nicephori, sed et oppido restiterunt, schisma meditantes,causam veluti rationabilem habentes,quod ex laicis non oporteat repente ad episcopatum accelerare. quos imperator Nicephorus urbe pellere volens correctus est, quibusdam consilium dantibus, asseverando non fore lauda bilem patriarchae creationem , si praedictorum reiectio ct tanti destructio fieret monasterii, septingentorum videlicet circiter monachorum sub Theodori regimine ordinatorum. totius populi ac sacerdotum insuper et imperatorum. Eodem quoque anno movit exercitum Aaron Arabump.748 dux adversus Romaniam, in virtute gravi, trecentorum vide licet milium , tam a Maurophoris quam Syria et Palaestina etLibyacoacervata. etcumvenissetTyana,aedificavitdo m u m blasphemiae , et obsidens cepit tunc Heraclios castrum, quod erat valde munitum , et Thebasan et Malocopean et Sideropelum et Anandarasum. misit autem cursum sexaginta milium bellatorum, et descendit usque Ancyram, et hac vi sa reversus est. ast imperator Nicephorus metu et impossibi litate detentus exivit, et ipse in desperatione fortia infortu Chronographia Tripertita · english 9:7Anastasius the LibrarianEX THEOPHANE. 273 18 nempeccatorumnostrorum.istilocumsubimperio eiusade ptisunt intrepide conversandi; unde multi leviorum infan dis eorum corrupti sunt sectis. in Exacionio vero quidam falsus eremita Nicolaus nomine etquidam cum eo blasphemi facti fuerant etiam recti sermonis venerabiliumque imaginum p.760 adversarii,quosNicephorusdefendebat,etSummum Sacer dotem omnesque secundum deum viventes tristes hac pro causa reddebat. saepe namque adversus eos queritantibus indignatus est, inimicitias invicem coagitantibus valde con gratulans, deridens omnem Christianum proximum diligen tem veluti divinorum mandatorum eversor, cui studium erat iudicia irrationabilia et rationabilia contra omnem hominem in Magnaurae poenalio commovendi , quae nemo vacaret agere adversus impietates eius. denique militares principes more servorum uti episcopis et inferioris ordinis clericis ius sit,audituros episcopiaet monasteria,ethisquaeeorum essent auctorabiliter abusuros ; eosque qui a saeculo divinis contulerant obsequiis aurea vel argentea vasa vituperabat, et ecclesiarum quaeque sacrata pro communibus haberi dignum fore dogmatizabat, instar Iudae tale quid super dominico decernentis unguento. antecessores vero suos imperatores universos velut improvidos accusabat , generaliter omnium providentiam auferens , simul et dicens neminem posse i m perantem circumveniri, si voluerit is qui imperat strenue principatum tenere. sed vanus factus est in cogitationibus suis divinitus occidendus. interea mense Februario eiusdem decimae quartae indictionis,primo sabbato ieiuniorum, obviip.761 facti Saraceni penes Euchaitam Leoni praetori Armeniaco rum, deferenti thematis rogam, hanc abstulerunt cum mul. titudine populi copiosa. talenta vero erant sexdecim, quae sunt librae mille et trecentae. et nec sic redargutus Nice phorus ab avaritia sua cessavit. in his ergo signis novus Achab non eruditus; qui contra,Phalaride ac Mida ambi tiosior factus, contra Vulgares praelium praeparat una cum Stauracio filio suo. et Iulio mense a regia urbe digressus, iussit Nicetae patricio et generali logothetae publicos eccle siarum et monasteriorum census imponere, et octo annorum praeteritorum redhibitiones a principum domibus exigere , et erat lamentum magnum. cum autem querimoniam audiret quodam proprio famulo,Theodosio videlicetSalibara patricio, dicentesibi"omnes,odomine,contranosclamant,etintem pore tentationis omnes casui nostro congratulabuntur," aitad eam "si deus obdurans obduravit cor meum utPharao,quid boni erit his qui sub manu mea sunt? aNicephoro, Theodosi, noli expectare praeter quae a te conspiciuntur." haec do-p.762 Theophanes II.Chronographia Tripertita · english 11:1Anastasius the LibrarianNOTAE. 331 nico annum Constantini 27 assignat, quem Petavius se quitur. 41, 1. τῷ δ ̓αὐτῷ χρόνῳ]in annum superiorem Con stantini, nimirum 21, Helenopolis conditum refert Hierony mus , ex quo ad verbum haec perioche. at si primo supra vicesimum sanctam crucem conquisivit, et mortem oppetiit; filius vero consignandae illius apud posteros memoriae,prout indicat Sozomenus lib.2 cap.1 ad calcem, Helenopolim illius nomine excitavit, ante praesentem annum urbis opus aggredi minime potuit: maxime cum Helena Hierosolymis rediens Drepanac Luciani martyris sepulchrum ornare coeperit, quae res filium movit, ut mortuae matris pietatem ac nomen eo loco commendaret, favet chronicon Alexand.ad annum C o n stantini22. videndusBaroniusan.d.326num.57et58. Ibid. 4. ὀκτάγωνον κυριακόν] ἐν ὀκταέδρου συνεστὼς σχήματι, οἴκοις τε πλείοσιν , ἐξέδραις τε ἐν κύκλῳ ὑπερώων τε καὶ καταγείων χωρημάτων περιστοιχισμένον. Eusebius de vita Const. cap. 49 cuius interpres. ad speciem solii octan gularis fabricatum, multis aediculis , exedrisque undique c o n structis, compluribus item tabulatis super terram eminentibus : denique fornicibus subter eandem abditis, ex omni parte cir cumseptumfuit. in annum priorem hoc aedificium revocat Hieronymus , ob rationem nota superiori positam. quod porro uni rerum omnium domino Christiani servirent, sua templa xvoiaxa, dominica ab initio vocasse Eusebius orat. de laudibus Constant. sub finem auctor est. Ibid. 16. tov savoußiv neqάoas] chronicon Alexand. ad annum priorem. Κωνσταντῖνος ὁ εὐσεβὴς τὸν Δανοῦβιν πλειστάκις ἐπέρασεν. καὶ γέφυραν ἐν αὐτῷ λιθίνην ἐποίησεν, absolutus igitur hoc anno pons, qui priore ex chronici ver bis aedificari coeptus. Ibid.2. στήσας καὶ πορφυροῦν κίονα] de columna por phyretica , et Constantini superimposita statua fuse Zonaras, Cedrenus,Nicephorus,orig.CP.et alii. Ibid. 20. κτίζων Κωνσταντῖνος ὁ εὐσεβής] quod supra notavimus, CP. urbis conditus ab eius dedicatione dirimen dus. ille confecta synodo Nicaena, haec apud Hieronymum, velut hic apud auctorem , anno Constantini 25 celebratur, verbis eundem illustrantibus. CP.dedicatur pene omnium urbium nuditate, conditus et dedicationis simul chronic.Alc xand. meminit ad praesentem annum . 42, 1. καὶ σύγκλητον ἔχειν] Baronius ad an. d. 330 qui ipsi Constantini 25 num.27. auctorquoque dissert.in Photianum Philostorgium ad cap. 9 lib. 2.Chronographia Tripertita · english 11:6Anastasius the Librarian336 IN THEOPHANEM 53,11. Κωνστάντιοςἔτηκα]solumPalatinumconvenit cum Regio : reliqua correctius ἔτη κδ ́. Ibid. 16. Κωνσταντῖνος ὁ υἱὸς τοῦ μεγάλου] ad annum Constantini 4 Constantini iunioris caedem annotant quae dam Hieronymiani chronici exemplaria , alia, teste Pontaco, cum Theophane ad 3. numeri istius Theophani auctor est Aurelius Victor. igitur, inquit,confestim Dalmatius, incer tum quo suasore interficitur: statimque triennio post minimum maximumque ,fatali bello Constantinus cadit. 54,1. ἐνχωρίῳ Δεμακέλλει καλουμένῳ]locum senvil lam imperatoriam fuisse scribit Gregorius Nazianz. orat. 3 in Iulianum num . 27. διαίτης μὲν καὶ θεραπείας ἕν τινι τῶν βασιλικῶν χωρίων ἠξιοῦντο βασιλικῆς.regio quidem victu cultuque in imperatoria domo digni habebantur. Macellum vocat Sozomenus lib.5 cap.2,ex quo istaexcerpta,ad Ar geum montem non longe a Caesarea situm: in quo impe riale palatium,balnea, horti, et fontes percnnes. προσετά χθησαν ἐν Καππαδοκίᾳ διατριβεῖν ἐν Μακέλλῳ . χωρίον δὲ τοῦτο βασιλικὸν πρὸς τ ῷ ̓Αργέῳ ὄρει, οὐκ ἀπὸ πολλοῦ τῆς Καισαρέων πόλεως, μεγαλοπρεπῆ τε βασίλεια ἔχον, καὶ λου τρά,καὶ κήπους,καὶ πηγὰςἀεννάους. quare legendum hic putem ἐν χωρίῳ δὲ Μακέλλῳ. Ibid.3.ἀνάγνωσταιγεγόνασιν]Gregorius citatus. τῷ μέν γε κλήρῳ φέροντες ἑαυτοὺς ἐγκατέλεξαν, ὥστε καὶ τὰς θείας ὑπαγινώσκειν τῷ λαῷ βίβλους. in clerum seipsos ascripserunt, adeo ut divinos quoque libros plebi lectitarent, Sozomenus quoque : κλήρῳ ἐγκαταλεγῆναι, καὶ ὑπαναγινώσκειν τῷ λαῷ τὰς ἐκκλησιαστικὰς βίβλους, utrumque refert. solum Iulia num lectorem Nicomediae provectum testatur Socrates lib.3 cap.1etTheodoretuslib.3 cap.2. Ibid. τῷ ἁγίῳ μάρτυρι Μάμαντι] Maviam vocat landa tus Sozomenus, qui Mainanti idem est. martyrum aedes, a e dificium illud a Socrate et Gregorio nuncupatur, quod M a manti sacrum fatetur Elias Cretensis in c o m m . et ex g r a m maticae legibus singulare cum plurali nonnunquam con fundi. Ibid.5. ἀποκειράμενος δὲ τὰς τρίχας] ex Socrate lib. 3 cap.1,etSozomeno lib.5cap.1. Ibid. 6. Κωνστάντιος δὲ καὶ Κώνστας] ea lex habetur Theodosiani lib. 16 tit. 9 rescripta ad Εuagrium , ascribitur Constantino (iuniorem intellige) et A A . Coss. agnoscitur lata. Constantinum autem et Constantem anno imperii sui tertio consulatum gessisse demonstrat Petavius. quae fastorum r a NOTAE. 337 tio suadet, ut hic legendum putem Κωνσταντῖνος δὲ καὶ Κώνστας etc. 54, 11. Κωνστάντιος ῎Αμιδαν οἰκοδομεῖ] Amidum An toninupolim, et Constantiam memorat hic Theophanes ; quas pariter 18 lib. celebrat Marcellinus comes in contrariam eius profectus sententiam, hic siquidem Constantiam et Antoni nupolim diversa oppida , quae Theophanes unum constituit. Amidam vero Constantiamque unam urbem videtur assere re, quas Theophanes distinctas omnino ponit. ita Pancirol lus in not. imperii , et Ortelius in geographico lexico c o m i tem intelligunt,cuius haec verba sunt loco laudato probatis simae Henrici Valesii editionis pag. 127. cumque Bebasen villam venissent, unde ad Constantiam usque oppidum, quod centesimo lapide disparatur arescunt omnia siti perpetua etc. tum multis ad propositum idem spectantibus interiectis sub dit pag. 130. hanc civitatem olim perquam brevem, Caesar etiam tum Constantius , ut accolae suffugium possint habere tutissimum, eo tempore quo Antoninupolim oppidum aliud stru xit, turribus circumdedit amplis et moenibus : locatoque ibi conditorio muralium tormentorum,fecit hostibusformidatam, suoque nomine voluit appellari : (Constantiam.) cum praeter ea,Caesarem adhuc agentem restituisseindicat,quam ab im peratore restitutam affirmat Theophanes : quid etiam subii cit inferius, unde Amidam et Constantiam unum oppidum esse Marcellinus suggerit. in ipso autem Amidae meditullio sub arce fons dives exundat etc. quasi verba ista distincto rum non sint indicia locorum. Ibid.16. συνόδου γενομένηςἐν ̓Αντιοχείᾳ]in quaAn tiocheni quoque dominici Encaenia celebrata: de quibus S o crates lib.2 cap.5 et seqq. et Sozomenus lib.3 cap.5. e a dem Constantii anno quinto peracta dicunt, quibus eodem numero praeivit Hieronymus. Ibid. лtozóлoy o ] centenarium numerum abundare contestantur citatiSocrates,etSozomenus,etHilariusde syn odis , quorum hic 97, iste 99, ille 90 solos episcopos Antio, chiam convenisse scribunt. 55, 11. 'Avtióɣela îñò geloμãr] Socrates lib. 2 cap. obeunte. Ibid.13. opaloids]acsimulóxtáɣovos,utsupra. Ibid. ἓξ ἔτεσι κτισθεῖσα] an non ὀκτάγωνον istud κυ plazov ante quindecim annos , imperii Constantini 23 c o e ptum ? an non eidem extruendo solos decem annos imputat Socrates nuper laudatus ? certe Baronius, qui anno Christi 7 22 Theophanes II.Chronographia Tripertita · english 12:23Anastasius the LibrarianNOTAE. 383 depulsus ab hominibus contrariae factionis , et ordinatus est locoeiusTimotheusAnsus:tum IoannesDuinasades,qui constitutus est post obitum Ansi, tum reversus est Petrus ad suam sedem , et obiit quarta Haturi die dominica. vixit ex eodem annos 8, dies 9. 164, 14. Πουλχερία ἡ μακαρία ] anno Marciani tertio Pulcheriam fato functam testatur chronicon Alexandrinum : fallunt seipsos proinde qui ex eodem quarto obiisse ponunt; Theophanemque , vel Cedrenum propriae sententiae ctores se constituere fingunt. videatur Idatius ad eundem annum . Ibid. 10. Αττιλᾶς ἔκαυσεν τὴν ̓Ακυλίαν] Aquileiam anno Marciani tertio ab Attila dirutam scribunt Marcelli nus, Cassiodorus, chronica Ungarica, Baronius, Valesius, et alii. 166, 18. Ουαλεντινιανὸς βασιλεύς] Aetio, et Studio coss. Aetium a Valentiniano sublatum Prosper editionis Sirmundi, Marcellinus , Idatius , et alii testantur. hos tamen coss. a n num Marcianiquartum,utchron.Alexandrinum;aliiquin tum , ut Prosperi, consignasse observant: Alexandrinum se quitur Theophanes. 167, 14. Ουαλεντινιανὸς ὁ τῆς Ῥώμης βασιλεύων] anno Marciani quinto Valentinianum a Maximo interfectum chronicon Alexandrinum scribit ipso Valentiniano VIII et Anthemio coss. quibus Prosperi chronicon, et Marcellinus eam refert. 168,3. τῇ Εὐδοξίᾳβίᾳσυνεγένετο]uxorem sibisum psisse notantIdatius,etProcopiusde belloVand.lib.1,quare To Bia deest in Pal. et Peyrez, ms. Ibid. 12. eros v] non completum intellige ex P r o speri, chronici Alexandr. Sidonii lib.2 epist.13 auctoritate. Ibid. 7. ἐτελεύτησεν Εὐδοκία ] ad alios quinque annos Eudociae mortem protrahit Baronius ex Nicephoro ad a n num 460 num.22. au 165,3. σιτοπομπίαν ] commeatum bem regiam Alexandria et annonam in ur nuntiavit Vat.1 ms. transportandam . oirопoμpiav pro Ibid.11. Oeodóσlosμovaɣós]Euagriuslib.2cap.5, Baronius ad annum 452 num.26 et seqq. 169, 1.μαθὼν δὲ τὸνΜαξίμου θάνατον] historiae chro nologiaeque merum hoc chaos componunt Idatius , Marcel linus, Sidonius, Cassiodorus , lornandes, Papyrius Massonius, et alii,Chronographia Tripertita · english 15:3Anastasius the LibrarianNOTAE. 443 grassatoribus nuncupat. hunc ergo pene desperatum, etiam de traditione sua deliberantem , Petza subveniens e manibus Sabiniani eripuit, suoque regi Theodorico cum gratiarum actione fecit subiectum." exin Procopius de bello Gotth. lib. 1 nonnihil remote ab initio."mundum Illyriorum prae fectum in Dalmatiam Iustinianus misit, Gothis tunc subdi tam,etc. hicetsibarbarusgenere,maximumtameninmo d u m imperatoris rebus studebat , et bello praevalidus erat." 340,5. καὶ ἐν τῷ παραγενέσθαι αὐτόν] de Mundi vi ctoria meminit Marcellinus comes in chronico. 342,2. Apardány]ProcopiusBadaranes. 344 , 12. Οὐττίγην ] Ιούτγιον scripsit superius auctor pag. 174, de quo alia in variis lectionibus. 345,9. Пavor]EuagriusZoilum.auctoripseinanni sequentis laterculo Zoilum recenset. Ibid.14. vnaлavτ ] occursus dominici festum eccle siastica lege in Occidente a Gelasio ante annos 30 celebrari iussum,imperatoria potestate per Orientem observari prae cepit Iustinianus, ob liberatam mortali lue C P . ita Baronius in notis ad martyr.Rom. Ibid. 16. καὶ τῷ Αὐγούστῳμηνί] de variis terraem o tibus CP.factis Procopius lib.3 de bello Gothorum,etAga thias lib. 2 et 5 variis locis. 346,4. 'Egovμtv] in relatinonibus Aethiopicis ad so cietatis Iesu generalem anno 1624 datis scribitur. die primo Fremona desertaAccum,quaequondamAuxum,aquaAu Ibid. 15. T TEσσαqεσxaidεxát@ ] epitome Procopii de bel.Pers.lib.2 ad medium. additamentum Marcellini. Ibid.12. nanvλeшvαinn§ατo]subitumtuguriumexas seribus compactum , quod papylionem vocant. Gallice, Hutte. Procopius. Ibid.21. Tuodéоvśniσxóпov]nonnullaexhis,necpari modo narrata Euagrius lib.4 cap. 11 et 36. Severum inter ac Iulianum ortam controversiam, ac eius materiam descri bit Liberatus cap. 19 ad finem. Ibid. 13. ἐν μηνὶ Ὀκτωβρίῳ ] hanc luem anno sequente Italiam pervasisse memorat additamentum Marcellini : quam per universum orbem incerto cursu vagatam referunt P r o copius de bello Persico lib.2, Agathias libro quinto, et E u a grius eius spectator lib. 4 cap. 38, eandemque Antiochia c a pta biennio posteriorem scribit: cui auctor assentitur anno ante praesentem secundo.Chronographia Tripertita · english 15:5Anastasius the LibrarianNOTAE. 445 pluvia magna redditur ab Anastasio, quem sequor, et conti nuum pluviae profluvium verti. z u a v a namque recentiores Graeci vocant imbrium copiam : et ex gelu sive frigore, non aeque ac pluviis inundantibus et continuis frumenti vinique penuria solet emergere. 349,1. διαστροφὴ περὶ τοῦ ἁγίου πάσχα] locum istum pro textus brevitate caliginosum, superfuso quoque Scaligeri errore redditum obscuriorem in bono lumine positurns P e taviùs, ubi patentes radios effulgere censuit, in oppositum obicem eteius umbram incautus inciditProtheoria ad notas in Nicephorum, et de doct. temp.lib.4 cap.24. lucem ita que reperit, verum umbram non effugit penitus. illustravit sane τὴν διαστροφὴν τοῦ ἁγίου πάσχα · immutationem , dicam potius, quam cum Anastasio et miscella sancti paschatis ever sionem, vel cum aliis ordinem perversum. none Nicaeno una cum Iudaeis et quartadecimanis sacrum pascha celebrare Christianis nefas sit, et quarta decima luna in diem dominicum incidente , in alium sequentem paschale festum remitti conveniat: anno Iustiniani decimo nono, die dominico et luna quarta decima concurrentibus , ac simul in Aprilis diem primum incidentibus, paschalem celebrita tem , ne Iudaeis et quartadecimanis ecclesia consentiret, in diem alium dominic. qui Aprilis octavus numeratur trans ferri oportuit. prorogata vero paschatis solemnitate, cum carnisprivium subinde protelari deceat, utroque Iustiniani edicto, in hebdomadem aliam dilato, populus, ut iussus fue rat, paschatis peregit festum ; carnisprivium autem ex imp. sancito die tantum undecimo statuendum , quasi pascha k a lendas Apriles occupasset, die Februarii quarto obivit: atque ita hebdomade una, plus quam par foret, aut exigeret eccle siae lex,ieiunasse repertus est. haec,ut Petavio,ita mihi textus illustratiarridet expositio:quae sequitur apud eum locis m e moratis de Graecorum quadragesimali ieiunio observatio,mihi veritatique penitus adversatur.sciendum est, inquit posteriore loco,Graecos quadragesimalesuum tempus,et non inirea dominica sexagesimae, diebus ante pascha 56 , ut ex Maximi computo,etAlbinoFlaccolib.de div.offic.cap.de septuag. liquet, cuius instituti ea ratio est. cum enim Graeci , ut et Occidentales (sic quippe legendum puto , non Orientales) 40 solidos dies ieiunio dicare statutum habeant : ac neque d o minicis diebus neque sabbatis, uno excepto paschali ieiunare soleant: necesse est ut initium τῶν ἀποκρεωσίμων ἡμερῶν antevertant. nam Romana ecclesia τεσσαρακοστὴν suam in cipit a dominica prima quadragesimae,quae ab dominica quin quagesimae proxima est. ab hoc vero die ad sabbatum m a nam cum ex ca Chronographia Tripertita · english 15:6Anastasius the Librarian446 IN THEORHANEM gnam inclusive dies sunt 42, ex quibus sex dominicis avŋ OTEVTOIS expunctis, reliqui sunt dies 36 ieiunio dicati (nam sabbatis ecclesia Occidentalis ieiunat); quare ut 40 dies v ý oriμo confiant , ieiunii caput antevertitur , et a fer. 4 ante dominic. quadrag. initium repetitur. at vero Graeci , qui ex 42 illis diebus , non sex, sed duodecim eximunt (neque enim sabbatis ieiunant) cum 30 solum dies ieiunio consecra tos residuos habeant, decem reliquos ex anterioribus hebdo madis compensant. itaque solidas duas adiiciunt, et primam dominicam , quam ἀπόκρεων, vel ἀποκρεώσιμον νocant,sta tuunt in dominicam sexagesimae, a qua ad sabbatum paschale dies sunt 56 anоxpeάσuoi,exemptis dominicis octo,et sab batisseptem,reliquisuntdiesandourol41. quippesabbato magno, uti dictum est, ieiunant Orientales. quamobrem d o minica prima , quam nos sexagesimae nominamus, a Graecis ἀάπлοоκxρQεεώσшιαμοоς 8ἑο0ρ0τTὴ dicitur. haec ille subtiliter: at quam Graecorum gestis et dictis absona paucisdiscutio. in Grae corum aeque ac Latinorum ieiuniis ciborum quantitatem, qualitatem , et dies quibus ciborum abstinentia praecipitur, observari necesse est. uovoqayiav, unicam comestionem ad vesperiam tantum olim concessam ipsi fatentur : at nunc post meridiem confestim decantatis vespertinis officiis, et praeconsecratis sumptis mysteriis, circa h o r a m a meridie s e cundam ex ecclesiae permissu cibo corpus possunt reficere. Enoogayia apud eosdem intemerata usque in hodiernum diem perseverat, eaque non carnes modo et lacticinia repudiat, sed pisces etiam perfectos (ut conchylia polypodesque exsan gues excipias) perfectos dico, quibus inest sanguis,oleumque ipsum per quadragesimam execratur: adeoque completum illis est ieiunium piscium et olei abstinentia. quoad ieiunii quadragesimalis tempus ; illud si proprie rigideque observes, ex proprio ipsorum sensu sex et triginta diebus cum medio absolvitur: si rigorem paululum relaxes, ad dies sex et q u a draginta , vel etiam ad octavum supra quadragesimum a s cendit, ad sextum et quinquagesimum, ut vult Petavius, n u s quam. attenta corum consuetudine,quae dictorum est ob scuritas, dissipatur. dominica , quae Latinorum est sexagesi ma, Graecis κρεωφάγος, alias, ἀπόκρεως, et ἀποκρεώσιμος nuncupatur , quod in ea carnes adhuc comedere liceat, et eadem elapsa carnium praecipiat abstinentiam. porro a n o XOES oor haud magis apud Graecos celebratur, quam in Latinorum ecelesiis carnisprivii rubris licet characteribus in diario notati festum. dies illi sex sexagesimam nostram, et Graecorum anoxoewv excipientes lacticinia, caseum, ova illis apponi permittunt, etiam feria quarta et sexta ieiunio dica NOTAE 447 tisdicbus,dequibusiterum sermo. sequiturdominicano bis quinquagesimae , Graecis τυρινή , sive τυροφάγος in e c clesiasticis officiis vocata, quod per eam totam cascum et ova permittat ecclesia, illisque in ea comestis, sequutura mox quadragesima illis omnino perpetuum vale dicendum instet. feria secnnda sequens ieiunium quadragesimale ἐγκαινιάζει, et ab ea non casei modo et ovorum , sed piscium quoque et olei interdicitur usu, sabbatum tamen et dominicae ea severa eximuntur lege , et oleum in eis indulgetur solum : die vero dominicae incarnationis, quae alias annunciatio ε v αγγελλισμός, et βαΐων palmarum festo , pisces quicumque ut et oleum nusquam denegantur. quare relicta annunciationis, quae modo quadragesimamsubit,modo abearemotaest,ce lebritate, mente quoque remotis sabbati dominicisque diebus, quibusoleidaturfacultas,sitamen sabbatummagnumpa schatis pervigilium (est enim dies ille magnus sabbati ex s a cris canonibus) dempseris , rigidi strictiorisque ieiunii q u a dragesimalissex ettriginta diescolliguntur:quinquenimi rum,hebdomadum septem unaquaque, qui triginta quinque conficiunt, alter sabbati magni, qui sextum addit,paschalis que noctis ea pars media,quae auroram, ante quam ieiu nium abrumpere non licet, respicit: ex quibus cunctis apud Graecos ieiunium quadragesimale austerius non nisi sex et triginta diebus cum aliquota septimi parte censendum est. ac ne figmento mihi praemissa expositis vertatur, Matthaei Blastatis canonistae Graecos inter celebratissimi cap . 5 E l e menti T. superea rescriptam proferosententiam. σημείωσαι ταῦτα,inquit,ἅπας ὁ παλαιὸς νόμοςτοῖς ὁρατοῖς ἐκπαιδεύειν εἰώθει τὴν τῶν ἀοράτων κατάστασιν ,καὶ τοῖς σωματικοῖς τῶν πνευματικῶν πραγματεύεσθαι τὴν διόρθωσιν. πρὸς δὴ τοῖς ἄλλοις καὶ τὰς τῶν ὑπαρχόντων δεκάτας τῷ θεῷ καθιε ροῦν τοῖς παλαιοῖς ἐτησίωςπροστέτακτο. τὰ δὲτυπικῶς παρ' ἐκείνοις τελούμενα , μυστικῶς ἡμῖν ἐκλαμβάνεται. ἡ γοῦν θείᾳ τῶν ἀποστόλων λογὰς μὴ καταλύειν, ἀλλ' ἀναπληροῦν,κἂν τούτῳ ἔνδεον ἐγνωκότες τὸν νόμον , οὐκ ἐπικαίρων παραγμάτ των,ἀλλὰ τῶν ἡμερῶν τῆς ζωῆς ἡμῶνἑκάστης τοῦ ἐνιαυτοῦ περιτροπῆς τὰς δεκάτας καθιεροῦν τῷ θεῷ τεθεσπίκασιν· ὡσὰν διὰ τῆς ἐν αὐταῖς σπουδῆς , καὶ θερμοτέρας μετανοίας, τὰ παρ' ὅλον ἐνιαυτὸν τῆς ψυχῆς ἀρρωστήματα σὺν θεῷ βοηθῷδυνηθείημενἐξιάσασθαι·τὸ δεκατὸν δὲτοῦἐνιαυ τοῦτὰςτῶννηστειῶνταύταςἡμέραςεἶναιφαμέν· αἱγὰρ ἑπτὰ τούτων ἑβδομάδες χωρὶςτῶν σαββάτων,καὶ κυριακῶν ἡμέραι γίνονται πέντε πρὸς ταῖς λ , προστιθεμένου δὲ καὶ τοῦ μεγάλου σαββάτου , καὶ τοῦ ἡμίσεος τῆς λαμπρᾶς καὶ φωτοειδοῦς νυκτός, ἡμέραι γίνονται λς , καὶ ἡμίσεια , τὸ δ ε κατὸν ἀκριβῶς οὖσαι τῶν τξέ τοῦ ἐνιαυτοῦ ἡμερῶν. τῶν γὰρ τριακοσίων τὸ δεκατόν, τὰ τριάκοντα· καὶ τῶν ἑξή κοντα, ἕξ' καὶ τῶν πέντε τὸ ἥμισυ. haec tibi observan da. lex tota vetus visarum ope rerum aliarum a visu r e motarum conditionem quondam edocere solebat, et per c o r porearum usum spiritualium dispositionem rectam sibi c o m parare. intercaeteraveromaxime,facultatumdecimasan nis quibusque redeuntibus deo offerre in praecepto fuit. quae porro ab ipsis in figuris peracta, mystice a nobis excipiuntur. verum cum sacer apostolorum coetus haud legem solvere, quinimmo eam adimplere sibiproposuisset,nonfluxarum re rum, sed ipsius vitae nostrae decimas singulis annorum perio dis deo consecrandas sanxerunt: ut studio per eas exhibito, poenitentiaeque fervore contractas toto anni decursu infirmita tes, opitulante deo , curare possemus. hos vero ieiuniorum dies partem anni decimam in sese includere praedicamus. hebdomades siquidem eorum septem, sabbatorum et dominica rum diebus exclusis, quinque ac triginta dies componunt:si vero magnum addideris sabbatum, ac illustris et luciformis noctis partem mediam , triginta sex et medius constituentur dies, qui trecentorum sexaginta quinque totius anni dierum ex aequo pars decima sunt agnoscendi. trecentorum enim pars decima, triginta : sequentium sexaginta, sex : residuorum quinque, unius medium existit. diebns istis sex et triginta adde sabbata quinque , et dominicas totidem, quibus oleum comeditur (sabbatuin enim magnum rigorem ieiunii servat, palmarum vero dominica piscium esculentis austeritatem r e mittit) Graecorum quadragesimam sex et quadraginta dierum numero conflatampercipies:diemquequadragesimae primum ac purum illius exordium feria post quinquagesimam secunda, quam illi ex ciborum defaecatasumptione καθαρὰν δευτέραν nominant , constitues. dominica porro quadragesimae illis pariter cursus quadragesimalis prima est inter dominicas, et opodožías nomen obtinet, eiusdem licet stadii gressus, hoc est, dies sitseptimus : primus quippe tvoriv, quinquagesimam intellige, sequitur. argumentum profert Graecum evangeli starium,seuliberevangeliorum,quo post xviaxηv τvoogá γον occurrunt εὐαγγέλια ἀναγινωσκόμενα εἰς τὰς παννυχίδας τῆς πρώτης ἑβδομάδος τῶν νηστειῶν, evangelia legenda in v i giliis, id est, in vesperis primae ieiuniorum hebdomadis : tum vero τῇ δευτέρᾳ ἑσπέρας · τ ῇ γ', τῇ δ', τῇ ε, τῇ παρασκευῇ , τ oаßßáryεσnέoas.feria2345.parasceue,sabbatoad vesperas:ac demum κυριακῇ πρώτῃ τῶν νηστειῶν.prima ie in ter eorumdum officia Damascenus studites sermonem habet, iuniorum dominica:qualib.,quithesaurusinscribitur, 448 IN THEOPHANEM Chronographia Tripertita · english 15:7Anastasius the Librarianδι ̓ ἣν αἰτίαν παρελάβομεν τὴν ὀρθοδοξίαν ἐπιτελεῖν τῇ π ρ ώ τῇ κυριακῇτῶνἁγίωννηστειῶν·οb quamcausamorthodoxiae celebritatem prima ieiuniorum sanctorum dominica peragere accepimus. a Tyrophago itaque sive a casearia dominica, non and τs aлóżowo, quae praecedens est, et carnispriviiGrae cum quadragesimam exordium sumere censebis: cum inter utramque, carne sola prohibita, etiam quarta sextaque feriis (quas canon apostolicus 65 ieiunio dedicat) a caseo ex sancti Nicephori patriarchae indulgentia sumendo non sibi tempe rent , teste horologii , sive diurni sacro typo in protheoria ad notas in Nicephorum a Petavio relato: εἰδέναι χρὴ ὅτι τῇ τετράδι καὶ παρασκευῇ τῆς τυροφάγου μετὰ τὴν ἐννάτην ἐσθίομεν τυρὸνκαὶ ὠά, διὰ τοὺς Ἰακωβίτας,καὶ τετραδίτας, κατὰ τὸν κανόνα τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Νικηφόρου τοῦ Κ Π . sciendum feria quarta et parasceve post caseariam dominicam nona dicta, caseum et ova nos comedere propter Iacobitas, et tetraditas ex canone S. P. N. Nicephori episcopi C P . cete rum qua ratione numerus quadragenarius mystice et figurate in ieiunio sit attendendus exponit Blastares loco supra m e morato. Ibid.9. καὶὁπάπαςΒιγίλιοςπαρεγένετοἐνΚΠ.]idem. papa Vigilius ingressus est C P . 8 kal.Febru. Ibid. 10. ὑπισχνεῖτο ποιεῖν ἑνωσιν] Facundus Hermia nensis contra Mocianum :quoniam occulta eius ante iudicium pollicitatio tenebatur, in qua se spopondit eadem capitula d a mnaturum, etc. infra. de ipsius episcopi Romani chirographis, etc. necessarium duximus non tacere, etc. eadem Liberatus breviarii cap. 22. Ibid.12. ὡς ἐπαρθέντα] correctius ἐπαρθείς. voces ab Anastasio in excerptis omissae. forsan ab aliquo additae. suaviter interpretandae. tanta animi fiducia usus, eo se ani m o extulit: adeo animatus est. displicet quippe ex Graeco Nicephori haec versio. eo insolentiae progressus est. Ibid. 13. ἀκοινωνησίαν δ'μηνῶν] FacundusHermianen sis lib. 4. sed ecce iam veniens ex itinere (Vigilius) quod ei videbatur edixit, etfacti huius auctori (Mennae) correctionem tumultuariae suae transgressionis indixit, etc. contra Mocia n u m : propter quod illos qui talibus communicaverant, veniens in regiam civitatem a communione suspendit. videndus Sir 29 NOTAE. 449 349,8. паεp9n Poun] Pseudo-Marcellinus ad Justiniani annum vicesimum. Totila dolo Isaurorum ingredi ditur R o m a m die 16 kal. Ianu. ac evertit muros, domos ali quantas igni comburens, ac omnes Romanorum res in praedam accepit, etc. Theophanes 11.Chronographia Tripertita · english 17:17Anastasius the Librarian516 IN THEOPHANEM virinon nisiexistimationedeilloconcipiendaprobet;Theo phanem et Nicephorum falsitatis convictos agi non patietur, qui de Germani et Andreae lapsu Baronii luctum , et q u e relaslegerita.d.712num.5 6 et7. 586, 10. Νικόλαόν τε τὸν ἀπὸ καυκοδιακόνων] καυκίον, iuxta Suidam, est o naoù rois σopoïs xálv§. quare Nico laus iste quondam xavxodiάxovos, a calicibus minister, vel φαρμακοποιός.etsalubrium potionumartifex,ceuτῆςἰατρι κῆς ἐπιστήμων mihi erit. auctor miscellae Anastasium s e quutus, rescissis quae de Germano et Andrea Cretensi tra ctant verbis,Theophanem inhunc modum reddit. "reperit autemsuisensusIoannem,quem episcopumCP.fecit,depo sito Cyro praesule, quem et exilio relegavit in monasterio Charas,Nicolaumque diaconum calicumeffecit,qui cum me dicinalidisciplinaessetsophista,tuncquaestorerat." Peta vii sincerae de Germani et Andreae fide et constantia opi nioni lectio istiusmodi faveret, et rescissa verba a pravi af fectus non nemine in Theophanis textum intrusa contende ret: at cum in adversum anno Constantis ultimo Germanum etAndream ecclesiasticae libertatis desertores,cuiNicephorus contestis accedit,edixerit et aliud sit omnino Nicolaum istum áno zavzodiazóvæv, caucodiaconum, ita dicam, extitisse, et caucodiaconum, sive calicum diaconum recenter institui : ab Anastasio verba memorata mihi potius iudicantur omissa, quam a corruptore in Theoph. textum maligne immissa. dia conum calicum dicet alius Nicolaum in ecclesia institutum, cum ei dispertiendi inter plebem Christianam dominici san guinis cura commissa est. assererem utique, nisi textus haud vitiandi , et sincerius exponendi studium ab tricis huiusmodi alienum me faceret. Ibid. 13. yaoróquiaxa] ecclesiae iuris dicundi prae fectum, et tabularum eius custodem , in dubiis quaestioni bus solvendis primum patriarchae assessorem, iudicem vero in ecclesiasticis omnibus secundum chartophylacem existi ma : et plura de eodem apud euchologica et Codinum lego. Ibid. 15. διὰ τοῦ Φιλέα εἰς τὸ στενόν] Phileam ostium Thracii Bosphori , qui otevov , coniicio. Nicephorus , Tov Βουλγάρων ὁπλίτης ὅμιλος ἀθρόως τοὺς ἐν τῷ Θρᾳκικῷ Β ο σπόρῳ οἰκοῦντας ἐπεισπίπτει. Ibid.17. negaμarilovras]portum CP.hinc inde traiici entes. néouv,transCP.locumvocabant:neoάuara,lintres traiecturis accommodatos , et neqaμariei , lintribus huius modi transvehi.Chronographia Tripertita · english 18:22Anastasius the LibrarianNOTAE. 549 et vicesimum , qui mundi 6253 ab auctore numeratur, in dictionum adiecto circulo , mundi 6268 obtinet indictioni postremae et anno Leonis primo coniunctum : ab anno igi tur Leonis secundo circulus alter incipiens,quinto,quem nunc tractamus, indictionem quartam afferat necesse est, et quintam Constantini successoris primo. en tamen ut mundi 6273 quartam accenset, praecedenti tertiam;atque iterum mundi 6268 decimam quartam, praevio decimam tertiam, ac tandem mundi 6265 duodecimam affigit. an mundi annis indictionem unam deesse , vel indictionibus annum mundi unum redundare asserendum? ipsi auctoris calculi errorem produnt , et ubi admiserint faciles testantur. ipso inquam, Constantini Copronymi anno postremo, quem quintum ac tricesimum numerat,annos quattuor ettriginta,menses duos, dies sex et viginti imperasse praedicat. annus integer tri mestri vix completo totus fuerat assignandus ? ad huius anni historiae calcem annos quinque,mensibus sex demptis filium Leonem imperio potitum narrat : adeone facile praeter d e bitum menses sex occurrebant erogandi? indictionum ita que ordine servato, annis mundi menses quindecim indebitos intrusit Theophanes : novem Constantini,filii Leonis sex alios aetate. uno verbo Copronymi annis quintum ac tricesimum addixit superfluum , et indictione carentem, cuius quattuor et triginta duntaxat ex propriis calculis recensere debuerat. profectionis itaque Copronymi in Bulgaros historia in a n num et indictionem reposita, mors in sequentem annum et indictionem, quibus filius imperium obtinuit,accensenda: anni vero tum a mundi conditu, tum a Christi natali in o r dinem meliorem revocandi. 701,4. The τvooрayov] septuagesimae hebdomade car nisprivium habet ecclesia Graeca : et sexagesimae dominico die, T s anoxoeo , quo carnibus adhuc vescilicet , clauditur. sequente hebdomade, quae Latinis sexagesimae, ovis lactici niis, atque adeo caseo utuntur , eaque comedendi etiam ipsa quinquagesimae dominico die facultas perseverat , a quo τυροφάγος appellatur. feria sequente 2. quadragesimalis ieiunii habentur encaenia , et πρώτη ἑβδομὰς τῶν νηστειῶν numeratur. scripta superius de Graecorum ieiuniis in m e moriam revocanda. τῶννηστειῶνtamen πρώτη κυριακὴ heb d o m a d e m a feria 2 inchoatam , ut et secunda succedentem claudit. eam ob rem Casearia dominica Februarii diem sextum obtinente, ieiuniorum secunda vicesimo propriam sibi sedem figat necesse est. 702, 12. παρὰ ἓξ μῆνας ἔτη πέντε] die Septembris ter 550 IN THEOPHANEM tio supra decimum Leonem imperio potitum scripsit supe rius Theophanes ad Constantini Copronymi annum ultimum: Septembris iterum die octavo fato functum hic statuit: igi tur post imperii ἔτη πέντε παρὰ ἓξ ἡμέρας, eamque le ctionem codex Barberinus et Vaticani ostentant : sed et A n a stasius eam tuetur. mortuus est, inquit , cum regnasset a n nis quinque , diebus sex exceptis. at c u m Septembris die vicesimo tertio imperium adiisse ex ipsius auctoris testimo nio ad annum Copronymi ultimum evidenter demonstretur; Septembris eiusdem die septimo supra decimum excessisse constat. stemma porro magnae ecclesiae, quod sibi vendi casse narratur , illud est quod a coniuge donatum templo appendisse Mauricium supra legimus ad eius annum 19 pag. 236. 703,8. τῆς Δωδεκανήσου] insulaeCyclades duodecim Awdexávnoos sunt: et cum in civili tum in ecclesiastico re gimine provinciam constituunt: quia vero maritimae Drun garius, (classis nimirum ex eis collectae dux)ideo simul re ctor censetur. metropolis et episcopatus in notitiis ad edi tionis Regiae Codinum attextis occurrunt. Ibid. 11. καὶ μεταδοῦναι τῷ λαῷ ] ut ipso sacerdotii exercitio imperio nuncium remisisse convincerentur. 705, 3. ὅπως τὴν θυγατέρα αὐτοῦ Ἐρυθρω λεγομένην] rotrudem Francorum lingua vocatam,de qua annales Fran corum Anonymi ab Andrea Duchesne collecti tom.2 pag.22 et a Paulo Petavio pag.354 Nibelungo ascripti, anno do mini 781 (is auctori toto septennio deficit, de quo alibi) ita scribunt. perrexit Carlus rex R o m a m etc. et ibi desponsata est Rottrudfilia regis Constantino imperatori. poëta Saxoni cus Anonymus tomi eiusdem pag. 177. necnon Rhuotrudis, reliquis quae filia natu maior erat, flevit valde gemens obitum. hanc et Graecorum luxerunt ditia regna, quod non hac tali digna forent domina. sponsa fuit Constantini nam sceptra regentis illius semper nobilis imperii. inclyta Constantinopolis de germine nostri optabat Caroli nobilior fieri. utnonnisicumFrancis,non itacumexteris,connubiacon trahere Graccis impp.liceret,vide disserentemConstantinum de imp. administr. cap. 12 , quare quod Isaurus Leo C o n stantino filio Scytham uxorem dederit, observat auctor pag. 343. NOTAE . 551 705, 17. περιθέντες τζαγγίον, καὶ στέφανον] πέδιλα ἐρυθρά ,scribit Nicetas, imperatoriae dignitatis insignia. bitur. 714, 1. καὶ τὸν ἡγούμενον] Petrum etiam nomine. 715, 2. ἐν τοῖς κατηχουμένοις ὁρώντων] cathecumena porticus ecclesiae sublimiores ad annum Constantini Copro nymi primum exposuimus. praesens locus id convincit. alias ex ecclesiae liminibus et externa porticu patres synodice c o a ctos de fidei rebus dissertantes prospectarent , et audirent imperatores Constantinus et Irene? cathecumena inferiora etiam Graeci nonnulli vocant ecclesiae ἐμβόλους, quas alas et naves minores vocamus, eaque τὰ κάτω κατηχούμενα ἀπὸ τῶν ἄνω diversa : sed haec hallucinatus est. 716, 3. κόρτις] comitatum , et famulatum regium hic refert, alibi aulam , et alibi rursus tentorium : de quo Meursius. Ibid.4. οἱ τῶν ἔξω ταγμάτων] extraCP. inpraesidiis, vel propriis thematibus et stationibus positos milites nullus negabit. recolenda superius dicta ad Leonis praecessoris annum primum . Ibid. 8. τὰς φαμηλίας αὐτῶν] integram familiam,con iuges, liberos, bona intelligo. Ibid. 21. ἐκροτήθη ἡ ἁγία καὶ οἰκουμενικὴ σύνοδος] ipsa synodi acta. ἐν ὀνόματι τοῦ κυρίου καὶ δεσπότου Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ θεοῦ ἡμῶν , βασιλείας τῶν εὐσεβεστάτων καὶ φιλοχρίστων ἡμῶν δεσποτῶν Κωνσταντίνου καὶ Εἰρήνης τῆς αὐτοῦ μητρός, ἔτους ὀγδόου τῆς αὐτῶν ὑπατείας,πρὸ ὀκτὼ καλανδῶνὈκτωβρίων,ἰνδικτιῶνοςἑνδεκάτης· innomine do mini et dominatoris.Iesu Christi dei nostri, imperio piissimo rum et amicorum Christi dominorum nostrorum Constantini et Irenes,octavo anno consulatus eorum, octavo kalendas Octo brias, indictione undecima. 718,14. λογοθέτηντοῦστρατιωτικοῦ]isCodinicap.2 707, 17. μετὰ πάσης ἀπαθείας] Sclavorum et Bulgaro rum incursibus et metu libera. 1bid. 20. Μωσῆς ] Musa Al-hadi Ecchellensi scri 717,9.μηνὶ Οκτωβρίῳ ἑνδεκάτῃ] itaBarbarinus codex Vaticanis adiunctus. consentit Anastasius scribens: quinto idusOctobrias,indictionisundecimae. Peyrezianuslegitso lummodo ,μηνὶ Ὀκτωβρίῳ . ipsa synodi acta nuper relata dierum octodecim spatium antevertunt.Chronographia Tripertita · english 25:2Anastasius the Librarianoculis privatus 726,9. Chumid Arabum dux Rhodum p o pulatur 749, 18. ob violatum Myrae Nicolaitumulum tempe state iactatur 750, 7. Cibamundus Gelimeris nepos `cum suis perit 296, 14. 297, 12. Claesus patricius columnis Getse 16. synodum in eam rem Sar dicae indicit ib.20. a Magne tio occiditur 66, 18. Constans Heraclii nepos impera tor523,9. eiusadsenatum oratio ib. 15. Valentiniani p a tricii tyrannidem extinguit 524, 17. pacem impetrat a Mavia 527, 3. de rebus Armeniae d e sperat ib. 9. cum Abulabaro classe congressus , vix necem evadit 528,20. Sclaviniam sub igit 530, 16. S. Maximum, et discipulos eius Anastasios tor mentis addicit ib. 18. pacem cum Mavia componit 531, 8. Theodosium fratrem occidit ib. ColossusRhodiusdeiectus527,19. 16.imperiumRomamtransferre eius aeris pondus ib. 20. Comanis exul moritur Chrysosto mus 123,19. moliens Syracusas petit 532, 6. in balneo Daphne dicto occidi tur537,13. imperium cur trans ferrevoluerit538,4. Constans urbis praefectus 457,21. Constantia Constantini soror uxor Licinii Ariana 16,16. fratris testamentum Ariano credit 51,3. Constantia, quae et Helena,C o n stantii soror Brettanionem R o mae Maxentio opponit 67, 8. Juliano nuptui traditur 69,2. Constantia urbs, olim Antonia 54, 12. Constantia urbs a Constantio in Phoenicia reparata 57, 10. A t tilae ditionis facta 158,17. ConstantinaTiberiifiliauxorMau ricii 384,20. 388,3. dehortatur maritumabexpeditione412,19. dolet coronam illioblatam deo consecrasse 433, 19. in privata domo a Phoca includitur450,6. tyrannidem moliens in mona sterium detruditur453,2. no vis iterum rebus studens cum filiabus gladio caeditur 455, 9. Constantiniana Hierosolymis eccle sia39,2. Constantinopolis novae Romae pri vilegia108,12. eiusepiscopo subiectae Thracia, Asia et P o n tus ante synodum Chalcedon. 119, 20. repetita saepius obsi dione liberata 540, 18. Constantinus a Diocletiano et G a manes cavet 559, 16. Clavi dominici ad Constantini g a leam, ac equi fraenum adhibiti 39,5. HISTORICUS. 697 num incitat 154,4. cognomen eius Taiumas ib. 19. aula eii citur157,12. aIordanefilio Ioannis Vandali necatur 160,4. Chrysocheres Buccellariorum dux Cometa barbatus 256,6. Lampa dias dictus 278,7. Docites di ctus Saracenorum imperii prae sagio 516,11. trabeculae specie 665, 12. 667, 13. in lunam d u plicem , aliasque tristes figuras formatus 778,1. Cometo Theodorae soror, uxor Iustiniani 269,2. Commentiolus dux barbaros cae dit 391, 12. eius in Chaganum expeditio 396, 3 397, 11. Ori entis dux Persas superat 403, 13. Chosroem suscipit 409, 18. Prisco suppetias missus exerci tum prodit 429, 17. 432, 14. querelas in eum Mauricius sper nit ib. 19. viam a Traiano tritam imprudenter capessit 436, 8. occiditur a Phoca 456, 17. Conon exApameae episcopo belli dux 213,8. ex vuluere mori tur 214, 11. Constans Constantini filius Caesar in Galliam missus 24, 13. i m perii haeres cum fratribus reli ctus Gallias obtinet 50,17. 51, 16. Constantino occiso totus ei Occidens cedit 53, 19. legem sancit in Iudaeos 54, 7. Fran cos profligat 55,18. Athanasius et Paulus ut restituantur a C o n ssantio minis obtinet 64, 2. 65,Chronographia Tripertita · english 25:24Anastasius the Librarian720 INDEX 14. Leontius dux Saracenorum in A r menia victor 556, 13. militiae dux excarcerato, tum imp.564, 1. 566, 11. patriarcham Calli nicum ad plebem conciliandam asciscit 565, 15. Iustinianum Chersonam relegat 566,5 Ser gio tradente Arabibus, Lazicem amittitib.16. ArabesinAfrica vincit ib.21. naribus mutila tumApsimarus inDalmataem o nasterioincludit568,12. Iu stinianus recepto imperio caput abscindit 574,5. Leontius eunuchus a Phoca vin culisaddictus451,19. Leontius Libyae rector 318,19. eius in Barbaros praeclara fa cinora 321, 7. " Bulgaris occisus 664, 19. Leo Romanus episcopus 148,8. quae et Endocia uxor Theodo sii 129, 19. eiusad Flavianum,synodumque epistolas Dioscorus supprimit 155,1. Valentinianum,atque Augustas fidei subsidio solicitat 156,3. novam synodum a M a r ciano celebrari obtinet 163, 1. Leo Romae episcopus 730, 1. 14. tumultu Adriani aflinium oculis caecatus 732,12. CarolusFran ciae rex iniuriam ulciscitur ib. 17. Carolum imperatorem in augurat 733, 1. 736, 19. eius 1 Letoius Melitines episcopus M e s salianisinfensus 99,16. Levastharum gens ad Tripolim 335, 14 I saevit ib.10. classis in Italiam cum Irene nuptias ut imperium uniatur solicitat 737, 17. Siculis etCalabris auget tribu Leontia Leone imperatore nata, missa naufragio perit 631,9. ta ib. 14. S. Petri patrimonia Marciani uxor 196,5. Papurium addicit fisco ib. 15. Melich et relegatur ib. 20. LeontiusAntiochiaeepiscopus69, BatalArabumducesvincit633, 13. collapsos urbis muros novo indicto tributo restituit634,18. diem obit 635, 16. Leo magnus imperator , ab A n a tolio patriarcha coronatus 170, 16. Proterii caedis participes abscissis linguis in exilium p e l lit 172,10. Aeluri causam epi scopis reservat ib. 13. haereti cum conclamatum Gangras,t u m que Chersonam relegat 173,10. Zenonem generum ducem Ori entis, Basiliscum Verinae fra trem Thraciae ducem coustituit 175,9. Anthimum Marciani g e nerum imperatorem Romae d e stinat 177, 14, Martyrium Petri FullonisfactioneAntiochia pul sum honorifice suscipit 175,21. eius classis a Gizericho incensa 179,13.PatriciumAsparisfili LeontiuspatriciusThraciaeprae um creat Caesarem 180, 13. Asparem suspectum habet 181, 6. Gizerichum ad pacem cogit fectus, Illo rebellionis socius 198, 11. Verinam Augustam P a purio Tarsum Ciliciae educit 199, 15. Verinae sacra impera tor creatur ib.19. Zenonis fra trem, ac matrem custodia libe rat 201,1. Antiochiam ingredi tur,acpatriaeChalcidibellum infert ib.6. Ioanne Scytha d u ce profligatus, Papurium fugit ib. 12. capite caeditur 204, 14. ib.15. Asparem cum filiisAr daburio, et Patricio dolo occi dit ib.19. Leonem nepotem Z e nonis filium imperatorem adle git184,5.morbocorreptusBy zantiimoritur185,10. Leo publici cursus logotheta a Bulgaris occisus 664, 20. LeopatriciusSerantapechus738,9. LeontiiphilosophifiliaAthanais, Leo patricius Thracensium dux a Lethe carcer a Romanis captivis effractus 403, 3. Libanius Chrysostomi praeceptor 118,3. ipsum sibi successorem ambit 117, 18. Liberius Romae episcopus 57, 5. in exilium eiicitur 61, 9. revo catur ab exilio 62,2. Macedo donianos ficte libellos dantes Longinus Orientalium thematis dux 638, 16. LuciusArianorumAlexandriaeepi scopus 72,13. 86, 8. Athanasio mortuo, ac Petro expulso ab Arianisrestitutus94,2. Lucii scelera95,4. consecratorem Moyses Saracenis datus episco pus,respuit100,17. eiectus restituto Petro 104,7. Constan tinopoli Demophilo Ariano a d iutor 106,12. Lucius Samosatensis episcopus Arianus 93, 5. Lues ignis instar depascens 651, 15. HISTORICUS. 721 recto episcopus 216, 17. Zenonis H e noticosubscribit217,1. secu ritatem Euphemio impetrat , ac commeatum tradit ib. 5. scissa urbis monasteria ob Zenonis H e noticum frustra unire contendit 218, 18. cum episcopis in urbe agentibus fidem Chalcedonen sem scripto sancit 219, 1. non vexandos qui nollentuniri,sta tuit ib. 7. synodicam ad A n a stasiumRom.pontificem mittere Anastasiusimpedit220,14. a eum fidei sensu Anasta sius avertere contendit 230, 1. Acholium percussorem annona donat ib. 17. Orientalium m o nachorum Anastasiique insidiis petitus, constanter fidem defen dit233,15,237,7.Flavianum Antiochensem anathemate ferit 235,16. incautus Anastasii for mulae fidei subscribit 238, 10. praeposterae libidinis per calu mniam accusatus,eiicitur239,7. absens iam,episcoporum iudicio deponitur240,11. Unnosfu giens miraculis clarus Gangrae moritur249,6. narrantmor tuum consignasse crucis signo ib.12. Anastasium provocare visus ad dei iudicium ib. 14 Macedonius exreferendarius reli gionis reus276,9. 46 145,19. recipit89,17.literiseiusex MacariusHierosolymorumepisco hilarati Orientales orth. epi pus 21, 10. interest concilio scopi conventum Tarsi indicunt Nicaeno 29, 18. sacra loca, ac ib.17. Libri tradi iussi 13, 5. LicinianusCaesarisinsignibusexu scipit,inventamquedominicam tus29,6. Licinius Constantini ex sorore crucem miraculo ab aliis discer nit 37, 11. hortatu Constantini Hierosolymis ecclesias extruit 38, 16. diem obit 39, 17. gener, Romae Caesar creatus 16,14. Constantino imperii col lega adsciscitur22,1. Theote Macarius Hierosolymorum episco cnum praestigiatorem neci tra dit 23,5. Christianos anla pel lit, aliosque morte afficit ib.8. a Constantino ad Chrysopolim pus 373, 4. sede pulsus ab capitur 28, 5. iterum nova m o suffectus 64, 7. Paulo restituto amotus, tumque iterum intru sus65,8,67,3. suffectoEu liens capite caeditur ib. 9. Lilianus praetoriorum praefectus 201,8. doxio idem sede pulsus 70,5. Macedonius eiecto Euthymio CP. Longinus Selenuntius cum tyran nis aliis capite caesus 216, 3. Longinus Zenonis frater senatus princeps imperium affectat 210, 3. Anastasius Alexandriae A e gypti presbyterum facit211,13. Longinus magister Longino Ze nonis fratri amicus 210,6. su specto Anastasius magisterium abrogat 211,18. adiuuctis Isau ris in Isauria rebellis 212, 17. a Ioanne Scytha captus capite caeditur 216, 3. Longobardi ex Gepidibus divisi Lucianus Antiochensis presbyter martyr 17, 10. crucem iubetur exquirere 33, 14. Helenam Hierosolymis s u Eustochio, eam iterum recipit 374, 5. Macedonius ab Arianis Eusebio Lupicia, quae etEuphemia Iustini uxor 254, 7. Theophanes 11.Chronographia Tripertita · english 26:7Anastasius the LibrarianNicetas Constantini filius nobilis simus 686,16. ab Irene presby terdetondetur703,9. aCon OmnudiusAttilaepater158,9. stantinolinguamutilatus725, OptimusPisidiaeepiscopusclarus 96,8. NicetasGregoraepatriciifiliusin Optionumturmaepedestres320, 13. directus456,12.458,11.460,2. Origenesdamnatusinquintasyn NicetasHeliopoleosepiscopusana odo354,12. Ormisdas Persarum rex 10, 13. OstrisAsparis satellesirritoconatu pro eo armatur 182, 5. Quinquegentiani inAfricaMaxi miano Herculio domiti 9, 13. Paganus abdicato Sabino Bulgaro erroris socius 586,10. Nicolausmonachusimaginumho PalmyraurbsaIustinianoinstau stis Nicephoro charus 760, 1. a rata 267, 11. MichaeleCuropalatainordinem Pamphilus Caesareae presbyter Phocam tyrannum cum Heraclio redactus 774,5. Nicolaus Myrae episcopus sui t u muliviolatores ulciscitur 750,2. Nicopolis Palaestinae prius Emaus 76,4. Nili sacris collapso theatro Ale xandriae oppressi muli 143,8. Nisibis saepius a Sapore obsessa, martyr 17, 11. stiniano occisus 571, 18. irridet Theodosius qui sacrifi Paphnutio, aliisque confessoribus ciisplacandum vellent 114,10. honor aConstantino habitus32, Nili cubitus ex templo Serapidis in ecclesiam translatus 23 , 3. deiopeservatur57,12.58,17. Paschaerrorecelebratum349,2. cedit tandem Persis deditione Ioviani 83, 11. 665,3. Novatiani cum Iudaeis celebrant in Phrygia 98, 5. S. Passario S. Stephani dexteram defert CP. 134,4. Patriarchaenomen inMarciani co ronatione primo auditum 159, 19. CP.locus aRomano secun dus 351, 17. PatriciusAsparis filius CaesarAle gat Theudericus Valamer 203, montis Olivarum ecclesia 39,1. Olibrius Placidiae vir a Leone imperator creatus,brevique m o r bo extinctus 183, 2. 6. 15. 680,8. Constantinnm decesso rem ludibrio ecclesia eiicit682, 3. imagines delet 686, 1. diem obit 701,5. nes strator. 735, 5. Aëtio in Stauracium socius ib.8. 736,5. Nicephoro adiutor ineundo i m perio 738, 7. veneno moritur 743,14. rum dominus 669,4. aCon Nicetas Xylonites tyrannidem A r temio suadens necatur 616, 7. Nicolaus caucodiaconus Bardanis stantino simulata pacis specie HISTORICUS. 729 deluditur 673, 7. Palladius Antiochiae episcopus 209,9.212,2. Pamprepius Illi socius mágiae i n simulatus 198, 13. ab Illo et Leontio ut praestigiator occisus 201,18. Pancratius pseudovates astrono mus a Bulgaris occisus725,6. Papatzes Chagani vicarius a lu Pasagnates Constanti rebellis 527, 6. themate percussus 662, 6. Nicetas scholarum domesticusIre 15. Nilus Aegyti episcopus martyr 17, 7. Nonnus Edessenus episcopus P e lagiam Antiochiae convertit 141, 19.IoanniAntiochenouteccle PastillasPergensisepiscopussyn siam a Nestorii zizaniis expur odi Copronianae praeses 659, 14. get, scribit 142, 4. Nymphius amnis 482, 1. Octagonum Antiochiae dominicum 41, 14. Odoacer Gotthus rex Italiae R a vennae sedens 184, 17. profli 12.Chronographia Tripertita · latin 1:12Anastasius the LibrarianEX NICEPHORO CP. 11 annis 30 secundum Septuaginta, secundum Hebraicum vero annis50. sub his prophetabant Hieremias Sophonias etBaruch. lachaz menses 3, Heliachim annos 12, Iechonias menses 3, Sedecias annos 11. hunc effossis oculis Nabuchodonosor rex captivum tulit, et templum incenditur post menses quinque a Nabuzarda, cum perdurasset, ex quo constructum est, a n nis 432. Simul omnes ab initio regni Salomonis usque ad capti vitatem anni 448. Post captivitatem autem Iudaeorum in Babylonem et de- p.743 solationem loci anni 70, qui complentur secundo anno Darii Persarum regis, qui et populum a captivitate reduxit et t e m plum Hierosolymis renovavit. primus Persarum regnavit Cyrusannis30. Cambysesannis2,DariusfiliusHystaspian nis 37. huius anno secundo , ut iam dictum est, Hierosoly mis renovatum est templum. fiunt ergo reliqui Darii anui 34. Xerxes Darii annos 24, Artabanes menses 8, Artaxerxes Longimanus annos41.subhocquaegestasuntdeHesteretMar dochaeo, facta narrantur. Xerxes alius menses 2, Sogdoanes inenses7, Darius alius annos 18,Artaxerxes Mnemon annos 40, Artaxerxes qui et Hochus annos 26, Arses Hochi annos 4, Darius Arsami annos 6. Hoc perempto,etdestructo Persarum principatu,Ale-p.744 xanderMacedo regnavitannis6,cumiamregnasset,ante quamperemissetDarium,utferunt,annis12. etmortuus est apud Babylonem annorum 35 , ut autem alii perhibue runt,36. regnavitergoannis17,subegitautembarbarorum nationes viginti duas, et tribus Graecorum 13. et mortuus est in Perside regnans. Fiunt itaque omnes simul ab Adam usque ad mortem Alexandri anni 5167. Post mortem autem Alexandri Aegypti et Alexandriae primus rex fuit Ptolomaeus Lagi annis 40, Ptolomaeus Phi ladelphusannis38. subhocsacrilibri,quiapudHacbreos erant, in Graecam vocem translati et Alexandriae sunt sub Eleazaropontificebibliothecisreconditi. PtolomaeusEuer getes annis 25 , Ptolomaeus Philopator annis 17 , Ptolomaeus Illustris annis 24. quae gesta sunt circa Machabaeos, sub isto facta sunt. Ptolomaeus Philometor aunis 35 , Ptolo maeus iunior annis 29, Ptolomaeus Physcon annis 17 mensi bus 6, Ptolomaeus Alexander annis 10, Ptolomaeus frater eiusp.745 annis 8 , Ptolomaeus qui et Dionysus annis 30 , Cleopatra Ptolomaei annis 22. Fiunt ergo simul omnes ab A d a m usque ad principium imperii Augusti secundum diligentiores chronographos anni 5457. Fiunt itaque simul ab Adam usque ad incarnatam pro fectionem , id est humanationem domini nostri et salvatoris IesuChristi,secundum omnem diligentiam,anni 5500. Fiunt ergo simul ab Adam usque ad salutiferam pas sionem ac resurrectionem domini dei ac salvatoris nostri Iesu Christi anni 5533. 12 ANASTASII HISTORIA ECCLESIASTICA Tertio anno huius primus Romanorum principatum sin gulariter obtinuit Caius Iulius Caesar, a quo Caesares ceteri imperatores appellati sunt, quique regnavit annis 4 mensi bus 7. post Iulium Romanis imperavit Caesar Octavianus Augustus annis 56 mensibus 6. hinc Antiocheni annos suos connumerant. hic decimoquinto anno imperii sui, Cleopatra perempta, Ptolomaeorum principatum destruxit, qui regna verunt in Aegypto annis 195. .746 Augustus ergo,ut dictum est,imperavit annis56 et m e n sibus 6. porro quadragesimo secundo anno imperii eius natus est secundum carnem ex sancta virgine ac dei genitrice Maria dominus noster Jesus Christus, qui est ante saccula deus,in Bethleem Iudae,8 Calendas Ianuarias, quod est Choeac 29 , id est Decembrio, die 25. Cyrinus autem per senatusconsultum missus in Iudaeam descriptiones fecit p a trimoniorum et habitatorum. Post Augustum Romanorum imperator tertius fuit T i berius annis 23. decimo quinto autem anno imperii eius salutarem et evangelicam doctrinam inchoat dominus noster Jesus Christus. praeterea anno decimo octavo passus est in Hierusalem pro nobis salubrem passionem , 8 Calendarum Aprilium, Phamenoth 29, quod est Martio die 25. At vero post Tiberium Caius annis tribus, mensibus d e cem. occisus est in Palatio. Claudius mense uno. occisus est Romae. Nero annis 13 mensibus 8. fugiens vivum se ipsum obruit. hoc Nerone primo persecutionem commovente P e trus et Paulus Romae martyrizati sunt; et Iacobus frater domini, quem iustum omnes vocabant, a Iudaeis Hierosoly mis lapidatus est. Otho mensibus 3. semet ipsum interemit. 747 Vitellius mensibus octo. Vespasianus annis 9 mensibus 11 diebus 22. obiit in hortis Sallustianis. in secundo autem anno imperii huius factum est excidium Hierusalem a filio eius, post annos 35 ascensionis dominicae. Titus annis d u o bus mensibus duobus. occisus est in Palatio. Domitianus annis 15 mensibus 5, hoc persecutionem agitante loannes a p o Chronographia Tripertita · latin 1:23Anastasius the LibrarianEX SYNCELLO. 25 Augustus pontifex maximus decretus est. Herodes pri-p.594 4 scam Samariam, cum esset deserta, a fundamentis erexit,Se-p.594 14 basten in honorem Caesaris nominans. Herodes templum quod Hierosolymis erat duplex reaedificavit. Herodes pri-p.5951 scam Stratonis turrim Caesaream in honorem Caesaris su peraedificans nominavit. idem ipse Iudaeorumlegisperitosp.595 1 occidit et scriptas genealogias incendit. Secundus Romanorum monarchus Caesar Octavianus,p.577 qui et Augustus appellatus est. a creatione mundi usque ad initium tertii Augusti Caesaris anni, in quo et indictio promulgata est, sicuti beatus Maximus in sermone suo de pascha testatur, anni sunt 5460. Cicero rhetor et senator GaietisItaliaeinteremptus est;ut autemaliiaiunt,veneno sese necavit. Principatus eorum septem qui apud Pergamum impe-p.578 raverunt cessavit, cum perdurasset 154 annis. Sicutin quibusdam Latinis editionibus fertur,ab Ale-p.587 xandro usque ad Augusti tempora fuerunt anni plus m i nus 300. Iudaeorum primus rex alienigena Herodes fuit annis 37. p.589 1 qui Ananilum quendam , Iudaeorum qui in Babylone erant summum pontificem,accersiens in Hierusalem summum pon tificem constituit. et hoc electo post modicum constituit Aristobulum s u m m u m pontificem, fratrem uxoris suae, filium Hyrcani. et hoc interempto rursus Ananilum post annum provexit. Anno mundi 5500 devoluto et 5501 incipiente facta estp.590 incarnatio domini et salvatoris nostri Iesu Christi, mense s e cundum Romanos Martio,die 25,secundum divinam editio nem, quae per Moysen prolata est, prima die mensis Nisan, qui apud Hebraeos primus creatus est, qua Gabriel archan gelus ei, quae vere est ac proprie dei genitrix, totius mundi gaudii obtulit evangelia. sic enim et vivificae resurrectionis eius dies eadem prima mensis die concurrit secundum a p o stolicas traditiones. Mundi anno 5500 , divinae vero incarnationis anno 1,p.598 12 pastor bonus pastores primos ad ineffabilium visionem et a u ditionem per angelos invitavit. Mundi annuserat5501,SextusPythagoreus philosophusp.599 florebat. ludas Galilaeus adversus Romanos simultates age re hortabatur Iudaeos propter descriptionem. Herodes m o r tuus est, cum vixisset annis 70 ; qui Iudaeis inique impera vit annis 37. sub quo et prophetia Iacob adimpleta est. 26 ANASTASII HISTORIA ECCLESIASTICA. hic primus alienigena praefuit Iudaeis , c u m esset Idumaeus Arabs. idem ipse primus alienigenam Iudaeis pontificem c o n stituit Ananilum, Mundi anno 5513,divinae incarnationis anno 13, sub C a e sareAugustosapientesinsigneserantVirgilius,Salustius,Livius, Hortensius, Terentius, Horatius, Athenodorus Tarseus et S i tio Alexandrinus. idem vero Augustus habitatoribus R o m a nae urbis per facies dinumeratis invenit virorum habitantium eam 131037. Mundi anno 5520 incarnationis divinae annus 20 age batur,quam Matthaeus Lucasque describunt,Matthaeus qui dem regiam ex David per Salomonem, Lucas vero ex eodem David per Natham eius filium referens. Tiberius tertius monarchus Pontium Pilatum praesidem Iudeae direxit. Mundi anno 5532, divinae incarnationis32,Ioannem B a ptistam,dum ab omnibus ut propheta honoraretur,timens Herodes filius Herodis, ut Iosephus dicit, peremit ; ut autem verius evangelista refert, eo quod redargueret eum propter Herodiadem. Mundi anno 5533, divinae incarnationis 33, dominus n o ster Iesus Christus post signa multa et suae divinitatis revelata mysteria,sponteadpassionemaccessit,etcrucifigitur feriasex ta ,hora sexta , Martii mensis die 23, consulatu Neronis 3. et resurgit Martii die 25 , c u m illucesceret dominicus dies, 8 Calend. Aprilium, prima die primi mensis, qui Nisan, id est Martius mensis, nominatur apud Hebraeos et Christianos. de qua dicitur "in principio fecit deus caelum et terram" et rursus "hic est liber generationis caeli et terrae, in die qua fecit deus caelum et terram." qua ergo die mundus creatus est, ea Christus conceptus, et ea ex mortuis resurrexit. EusebiiPamphilidehocipso. IesusChristus,filiusdei et dominus noster,secundum prophetias, quae de ipso sunt, ad passionem properat anno nonodecimo imperii Tiberii, s e cundum quod tempus, sicut etiam in aliis gentilium reperi tur historiis, per singulas dictiones, quae acta sunt, enarra bimus. nam sol defecit,Bithynia mota est, plurima Nicaenae p.600 1 Iudaeorum secundus alienigena Archelaus filius Herodis, cuius anno 9, mundi vero 5506, Augustus Archelaum quidem, filium Herodis, Iudaeorum gentis principem statuit, alios a u temfratreseiusquatuor,Herodemscilicethomonymum pa tri, et Antipatrum avo aequivocum Lysaniamque et Philip pum tetrarchas exhibuit. p.602 P.614 p.604 p.605 14 P.606