The Lantern

The History of the Martyrs in Palestine12

CCEL

XI. Et in eum quidem res hoc modo processit: reliquos autem Aegyptios cum simili palaestra exercicuisset, similem quoque in eos fert sententiam. Deinde cum ab his transisset ad Pamphilum, accepit quod ii jam prius essent plurima experti tormenta. Absurdum autem esse arbitratus, eosdem iisdem rursus afficere tormentis, et frustra laborare, hoc solum est percontatus, an nunc saltern obedirent? Cum vero ab unoquoque eorum andiisset ultimam vocem martyrii, in eos similiter fert sententiam capitis.

XII. Nondum autem dictum universum absolverat, et alicunde exclamat quidam adolescens ex familia Pamphili, et ex media turba accedens in medium eorum, qui circumsidebant judicium, alta voce corpora eorum petiit sepulturae. Is autem erat beatus Porphyrius, Pamphili germanum pecus, nondum totos octodecim annos natus, recte scribendi scientiae peritus, modestia vero morum has laudes celans, ut qui a tali viro fuisset institutus. Is, postquam adversus dominum latam cognovit sententiam, exclamavit ex media multitudine, Corpora rogo, ut humi mandentur. Ille autem non homo, sed fera, et quavis fera agrestior, neque honestam et rationi consentaneam admittens petitionem, neque juvenili astati dans veniam, cum hoc solum intellexisset, eum fateri se esse Christianum, jubet tortoribus ut totis viribus in eum uterentur. Cum vero, eo jubente, sacrificare recusasset vir admirandus, non utique tanquam carnem hominis, sed tanquam lapides et lignum, aut aliquid aliud inanimum usque ad ipsa ossa et ima viscera jubet eum torquere et corpus ejus caedere. Cum autem hoc diu fieret, agnovit se hoc frustra aggredi, cum propemodum mutum et inanimum effectum esset corpus generoso Martyri. Perseverans vero Judex in sasvitia et inhumanitate, iubet latera tormentis exagitata, pilorum textis amplius atteri. Deinde cum sic eum cepisset satietas et furore esset exsatiatus, pronunciat sententiam ut tradatur lento et molli igni. Atque hic quidem, cum ante Pamphili consummationem postremus accessisset, prior e corpore excessit ad Dominum.

XIII. Licebat autem videre Porphyrium, non secus affectum quam victorem in sacris certaminibus, qui in omnibus pugnis evaserat superior, corpore pulverulentum, vultu Igetum, audenter et exultando ad mortem progredientem, re vera plenum divino spiritu. Philosophico autem habitu suo indumento amictus instar superhumeralis, rursum aspiciens et omnia humana despiciens, sicut vitam mortalem, quieto animo accedit ad rogum. Cum jam flamma ei appropinquaret, et tanquam nihil ei adesset molestum, sana mente et nulla afFecta perturbatione de rebus suis manctavit suis necessariis, adhuc vultum et universum corpus lastum conservans et immutatum. Postquam autem notos suos satis allocutus, eos valere jussit, jam de caetero contendebat ad Dominum. Cum vero rogus, satis longo spatio disjunctus, circa eum esset accensus, hinc et illinc ore flammam arripiebat, se ipsum incitans ad iter propositum. Hoc autem faciebat nihil aliud quam Jesum invocans. Tale est certamen Porphyrii.

XIV. Cum ejus autem consummations Pamphilo nuncius fuisset Seleucus, dignus. habetur, cui sors eadem cum eis obtingeret. Cum primum itaque renuntiasset Pamphilo exitum Porphjrii, et uno osculo salutasset Martjres, comprehendunt eum milites et ducunt ad Praesidem. Ille autem perinde ac urgens, ut ipse abiret simul cum prioribus, jubet eum affici supplicio capitis. Is erat ex regione Cappadocum, cum autem militia se praeclare gessisset, ad non parvos gradus dignitatum pervenerat in Romano exercitu. Quin etiam statura, viribusque et magnitudine corporis, reliquos omnes longe superabat: ipso quoque aspectu erat omnibus suspiciendus, et tota forma corporis plane admirabilis, tarn propter magnitudinem quam propter pulchritudinem. Atque in principio «quidem persecutionis, per flagellorum perpessionem clarus extitit in certaminibus confessionis. Postquam autem fuerat liberatus a militia, seipsum constituens semulatorem eorum, qui se exercent in pietate, efficitur Christi germanus miles, orphanorum desertorum et viduarum, quee carebant praesidio, eorumque qui paupertate opprimebantur et imbecillitate, tanquam episcopus quispiam et procurator, curam gerens et instar diligentis et solicit! patris, omnium, qui abjecti erant, labores recreans et affectiones. Quamobrem merito Deo his magis laetante quam quae per fumum et sanguinem fiunt, sacrificiis, dignus fait habitus consummatione, quge fit per martyrium. Hie decimus athleta cum iis, qui dicti sunt, consummatus fait uno eodemque die: in quo, ut est coiisentaneum, maxima Pamphili martyrio porta coelorum aperta, facilis et expeditus ei fuit aditus regni coelorum.

XV. Seleuci institit vestigiis Theodulus quidam, venerandus et pius senex, qui primum honoris locum obtinuerat inter servos praesidis, et morum et ffitatis gratia, et quod trium filiorum esset pater, et maxime propter benevolentiam quam conservabat in suos. Is autem, cum similiter fecisset atque Seleucus, et quendam ex martyribus salutasset osculo, adducitur ad dominum. Quem cum magis ad iram irritasset quam alii, salutaris passionis cruci traditus, subiit martyrium.

XVI. Cum post hos unus adhuc restaret, qui inter eos, qui dicti sunt, numerum impleret duodecimum, eum impleturus aderat Julianus. Is, cum ea ipsa hora rediisset ex peregrinatione, ne ingressus quidem civitatern, ita ut erat ex itinere, hoc audito profectus ad videndos martyres, postquam adspexit sanctorum corpora humi jacentia, gaudio repletus, unumquemque amplectitur, omnes salutans osculo. Eo autem adhuc agente, eum comprehendunt lictores et adducunt ad prassidem. Impius vero suo institute faciens consentanea, eum quoque tradit lento igni. Sic itaque Julianus laetans et exultans, et magna voce Deo, qui tantis bonis eum erat dignatus, agens gratias, assumptus fuit in chores martyrum. Erat autem is quoque genere quidem Cappadox, moribus plenus quidem pietate, plenus et fide, vir mitis et mansuetus, et alioqui vir bonus, et spirans boiium odorem Sancti Spiritus. Tanta turba comitatus, dignatus fuit consummatione martyrii cum beatissimo Pamphilo.

Et quatuor quidem dies et totidem noctes jussu Firmilliani sanctissirna martyrum corpora exposita fuerunt bestiis carnivoris. Cum autem Dei providentia nihil ad eos accessisset, non fera, non avis, non aliquid aliud, sed sana permansissent et integra, justum et convenientem honorem consecuta, consuetae mandata sunt sepulturae, reposita in pulchris templorum sedibus, et sacris traditas oratoriis ad perpetuam memoriam, ut honorarentur a populo, ad gloriam Christi, veri Dei nostri."

P. xxxvi. l. 13.--" Theophilus." An error of the scribe for Theodulus. It is given correctly in the narrative below.

l. 15.--"Being in number eight." And so the names enumerated above are eight; but there were really twelve. See pp. 38 and 44. The Greek, which is here a good deal abridged, has at the beginning, [].

l. 28.--" Youths and boys." Papebrochius corrects here the error of Lipomannus-- "Adolescentes et pueros atque adeo plane infantes" See Hippolyti Opera, curante J. A. Fabricio, vol. ii. p. 217. I have not the Ada Martyrum at hand, and therefore cite the reprint of the Acts of Pamphilus and his companions by Fabricius. When I use the term the other Greek, I mean these Acts, in contradistinction to the Greek, which I have used in these notes to signify the abridgement found in the Ecclesiastical History of Eusebius.

l. 29.--" Porphyrius." The Syriac has by mistake here [], "Porphon."'

l. 32.--"Iamna." " Jamnia sive Jamna urbs maritima Palaestinae, haud procul a Joppe, sed totis 20 leueis horariis dissita a Caesarea, cujus Archiepiscopo subest: etiam urbs maritima in confiniis Phoeniciae." Papebrochius. Ibid. p. 218.

l. 36.--" Conformable to his name, Theodulus." That is, Servant of God.

P. xxxvii. l. 7.--"But like the sun ..... My Lord Pamphilus." Eusebius speaks of him several times in his Ecc. Hist. Book vi. chap. 32, he says:--"But what necessity is there at present to write an exact catalogue of this man's works, which requires a work itself, which we have also written in our History of Pamphilus's life, the blessed martyr of our times. In which, endeavouring to prove how great Pamphilus's care and love towards sacred learning was, we have published the catalogue of Origen's works, and of several other ecclesiastical writers which he collected." Eng. Trans. p. 107. And in the next chapter:--" But what things concerning him are necessary to be known, may be read at large in that Apology for him which was written by me and Pamphilus, the holy martyr of our times, which we conjointly composed." Ibid. In book vii. ch. 33. " In this man's(Agapius) times we knew Pamphilus, a most eloquent man and a true philosopher in the practices of his life, honoured with a presbytership of that church (Caesarea). To declare what a person this man was, and whence descended, would be a copious subject. But all things relating to his life, the school he founded, the conflicts which, during the time of persecution, he underwent in several confessions, and lastly, the crown of martyrdom with which he was encircled, we have fully declared in a peculiar work. Indeed, this Pamphilus was the most admirable person of all that lived here." Valesius's note (). Christophorson takes these words to signify one book only. But Eusebius wrote three books of the life of Pamphilus, which Hieromymus attesteth in his book, De Scriptoribus Ecclesiasticis, and in his Apology against Ruffinus. Ibid. p. 138. Book viii. c. 13--" Amongst which number we must in no wise omit the mention of Pamphilus the Presbyter, the most admirable person in our age, and the greatest ornament of the Church of Caesarea, whose fortitude and courageous exploits we will declare at a fit and convenient opportunity." Valesius remarks ()--" I must indeed confess that in the Maz., Med., Fuk., and Savil MSS, the reading is ([], we have declared); but if that reading be true, Eusebius must mean his Books concerning the life of Pamphilus the Martyr, which, as we before observed, he wrote before his Ecclesiastical History, Ibid. p. 148. See the former part of this note which I have quoted above, p. 49. See also what Eusebius says in the Confession of Domninus, p. 25, above. The Greek, in the account of Pamphilus, here adds:--" This person's other virtues and egregious performances, which require a larger relation, we have already comprised in three Books, being a particular work which we wrote concerning his life. On this Valesius remarks (): -- " Moreover, hence we make this manifest conclusion, that the Book concerning the Martyrs of Palestine was Eusebius's own work, written by him after his Books concerning Pamphilus's life, and after his Ecclesiastical History." Eng. Tram. p. 166. We must bear in mind that this observation of Valesius applies to the abridged form of the Martyrs of Palestine, and not to the original copy; for the passage upon which he founds his conclusions does not exist, either in the Syriac or the other Greek. It therefore affirms that the abridgment was made by Eusebius himself. The Confession of Pamphilus is given by Baillet, Vie des Saints, at the 1st of June.

l. 10.--" Without styling him My Lord." Upon referring to the Syriac here it is seen that Simeon Metaphrastes, whom Lipomannus followed in translating "non est mihi fas aliter appellare" had [] correctly; and that the reading [] of the other Greek is wrong. See Papebrochius' note in Hipp. Oper. vol. ii. p. 218.

l. 23.--" Porphyrius." His martyrdom and that of those who suffered with him is given by Baillet, Vie des Saints, Feb. 17.

l. 36.--" His dismissal from his command in the army." Lactantius speaks of the order of Diocletian respecting the dismissal of soldiers who professed Christianity thus:--" Tunc ira furens, sacrificare non eos tantum qui sacris ministrabant, sed universos qui erant in palatio, jussit, et in eos, si detractassent, verberibus animadverti; datisque ad Prsepositos litteris, etiam milites cogi ad nefanda sacrificia praecepit, ut qui non paruissent, militia solverentur." See De Mortibus Persecutorum, ch. x.

P. xxxviii. l. 6.--"They bore the semblance of a many-stringed harp." Eusebius uses the same comparison in hisTheophania, bk. i. ch. 28:--[] which. Dr. Lee translates as follows : -- " This sensible world is therefore, not unlike the lyre of many strings, consisting of many dissimilar portions: of acute and grave, lax and intense; and of others between these, all well combined together by the art of the musician. Such, then, is also this (universe), collected (as it is) into one compound, consisting of many parts, and many compositions; of cold at once, and warm its opposite; and of matter, wet and dry. It is, moreover, a mighty vessel, and is the work of the God of all." See Eusebius, Bishop of Caesarea, on the Theophania, translated by S. Lee. 8vo. Cambridge, 1843, p. 18.

l. 19. -- "Like the prophets." He means the Twelve Minor Prophets.

l. 20. -- " Nor is it fit that we should omit." So also the Latin version of Lipomannus. The other Greek is corrupt here, reading [].

P. xxxix. l. 6. -- " The baptism of fire." Martyrdom for the sake of Christ was held in antient times to supply the place of baptism to those who had not yet received that sacrament. It was generally called the "Baptism of Blood." Thus Cyprian, letter 57, to Cornelius : -- " Qui martyrium tollit, sanguine suo batizatur." Edit. Dodwell, Amst. 1691, p. 118. And 73, to Jubaianus: -- " Sanguine autem suo baptizatos et passione sanctificatos consummari, et divinse pollicitationis gratiam consequi; declarat in Evangelic idem Dominus." Ibid. p. 208. Exhort, ad Mart. :-- " Nos tantum, qui, Domino permittente, primum baptisma credentibus dedimus, ad aliud quoque singulos praeparemus, insinuantes et docentes hoc esse baptisma in gratia majus, in postestate sublimius, in honore pretiosius: baptisma in quo angeli baptizant, baptisma in quo Deus et Christus ejus exultant, baptisma post quod nemo jam peccat, baptisma quod fidei nostrse incrementa consummat, baptisma quod nos de mundo recedentes statim Deo copulat. In aquas baptismo accipitur peccatorum remissa, in sanguinis corona virtutum. Ibid. p. 168. See also Bingham Antiquit. Book 10, ch. 2, s. 20, and other passages cited by him. St. Cyril of Jerusalem, Cat. 3, ch. 10:-- [] Eusebius speaks also of Herais, a catechumen, receiving baptism by fire, Book 6, ch. 4: -- [].

l. 8.--"But Pamphilus, that name ..... different from these." The other Greek varies here from the Syriac. See Lipomannus's Translation above, vii.

l. 14.--"In communion with the Spirit of God." The other Greek, [] .

l.24.--"Men seeking perfection." Other Greek, [].

l. 26.--" Martyrdom." The other Greek adds here, [] .