AD ECHUM.
O quae frondosae per am[oe]na cubilia silvae Nympha volas, lucoque loquax spatiaris in alto, Annosi numen nemoris, saltusque verendi Effatum, cui sola placent postrema relatus! Te per Narcissi morientis verba, precesque Per pueri lassatam animam, et conamina vitae Ultima, palantisque precor suspiria linguae. Da quo secretae haec incaedua devia silvae, Anfractusque loci dubios, et lustra repandam. Sic tibi perpetua--meritoque--haec regna juventa Luxurient, dabiturque tuis, sine fine, viretis Intactas lunae lachrymas, et lambere rorem Virgineum, c[oe]lique animas haurire tepentis. Nec cedant aevo stellis, sed lucida semper Et satiata sacro aeterni medicamine veris Ostendant longe vegetos, ut sidera, vultus! Sic spiret muscata comas, et cinnama passim! Diffundat levis umbra, in funere qualia spargit Ph[oe]nicis rogus aut Pancheae nubila flammae!